டைனிங் மேசை!

டைனிங் மேசை என்றால் இப்படித் தான் இருக்க வேண்டும் ( படத்தினை பாருங்கள் ). தூசி, குப்பை இல்லாமல், எப்போதும் பளிச்சென்று பார்க்கவே ( பசி இல்லாவிட்டாலும் ) சாப்பிட வேண்டும் என்று உணர்வு எழ வேண்டும். நடுவில் அழகான பூச்சாடி, சாப்பிடத் தேவையான டேபிள் மேட்ஸ் .......இப்படி இருந்தா தான் அதன் பெயர் டைனிங் டேபிள்.

படத்தில் இருப்பது யார் வீட்டு மேசைன்னு நினைக்கிறீங்க???

இப்படி என் வீட்டு மேசையும் இருந்தா எப்படி இருக்கும் என்று அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு. அதற்கெல்லாம் குடுப்பினை வேணும்.

என் கணவருக்கு டைனிங் மேசை மீது அப்படி என்ன கோபமோ தெரியவில்லை....

டைனிங் டேபிளின் இடது புறம் கடந்த 2 வருடங்களாக வந்த மெயில்கள் ஒரு மலை போல ( முன்பு சிறு குன்றாக இருந்தது இப்ப மலையாக மாறி விட்டது ), மறு புறம் வேலை சம்பந்தமான பைஃல்கள், பேப்பர், செல்போன், கார் சாவி, பேனாக்கள். பேனாக்கள்.....

பேனாக்கள் என்று நான் சொல்வது 2, 3 பேனாக்கள் அல்ல. ஒரு கடை வைக்கும் அளவிற்கு அவ்வளவு பேனாக்கள். அதில் ஒரு பேனா தொலைந்தாலும் என் ஆ.காரருக்கு மூக்கின் மீது வியர்த்துவிடும்.

முன்புறம் மடிகணிணி ( இது மட்டுமே நான் பாவிப்பது ).

மேசையில் இருக்கும் மெயில்களை பின்வருமாறு வகைப்படுத்தலாம்;

வங்கியிலிருந்து வந்தவை

கிரெடிட் கார்ட் ( pre approved or pre denied )

எங்காவது தர்மம் பண்ண நினைச்சு பணம் அனுப்பினா வரிசையா வரும் மெயில்கள் ( புற்றுநோய், அமெரிக்கன் இந்தியன் பவுன்டேஷன் ( இது நம்ம ஆளுங்க இல்லை. இங்கிருக்கும் பூர்வகுடிகள் ) ). ஒரு முறை சிறுவர்களுக்கான மருத்துவமனைக்கு பணம் அனுப்பினார் என் கணவர் ( இது நடந்து 4 வருடங்கள் இருக்கும் ). அதிலிருந்து வரிசையாக வரும் மெயில்களை நிப்பாட்ட முடியவில்லை.

கேபிள், போன், கரண்ட் பில்லுகள்

பிறந்தநாள், அரங்கேற்றம் இவற்றுக்கான வாழ்த்து, இன்விடேஷன் அட்டைகள்.

இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வந்தால் இதையெல்லாம் கிளீன் பண்ணி, கீழே அண்டர் கிரவுன்ட் அறையில் கொண்டு போய் வைச்சு, ஆட்கள் போனதும் மீண்டும் கொண்டு வந்து அடுக்கி.....

அண்டர் கிரவுன்ட் அறையில் மேசைகள், நாற்காலி எல்லாமே இருக்கு. அதோடு முக்கியமா இன்னொன்றும் இருக்கு "குளிர்". ஏற்கனவே வின்டர், காற்று, மைனஸ் டெம்பரேச்சர்.

குளிரை விரட்ட ஹீட்டர் இருந்தாலும் கீழே போகவே என் ஆ.காரருக்கு தயக்கம்.

இப்ப எதற்காக சும்மா புலம்பிட்டு இருக்கிறாய் என்று கேட்கிறீங்களா?? சமீபகாலமாக என் ஆ.காரர் மேசையில் எக்ஸ்ட்ராவாக மேலும் இரண்டு பொருட்களை வைச்சிருக்கிறார். அதை எப்படி என் வாயால் சொல்றது.

அட! இருங்கப்பா. எழுதிக் காட்றேன்.

இரண்டு குறடுகள் ( (தமிழ் விளங்காதவர்களுக்கு) pliers ).

அதை ஏன் அங்கே வைச்சார் என்று எனக்கு விளங்கவேயில்லை. கேட்டாலும் ஒழுங்கா பதில் சொல்வதில்லை.

இதைப் படிக்கும் யாராவது மேசையில் இப்படி " பயங்கரமான " ஆயுதங்களை வைச்சிருந்தா அதை எடுத்து கண்காணாத இடத்தில் வைச்சிட்டு, எனக்கு பதில் போடுங்க.

நானும் செல்போனும்!

செல்போன் - ஊரில், உலகத்தில் இது இல்லாமல் யாரையும் காண்பது அரிதிலும் அரிது. காரில், பஸ்ஸில், நடந்து செல்கிறவர்களின் கைகளில், காதுகளில் இது ஒட்டியபடியே இருக்கும். அப்படி என்னதான் பேசுவார்களோ தெரியவில்லை?

சமீபத்தில் நாங்கள் இருந்த மாநிலத்தில் கார், பஸ், ட்ரெயின் ஓட்டுபவர்கள் செல் போன் பாவிக்க தடை விதிக்கப்பட்டது. குறிப்பாக டெக்ஸ்ட் ( text ) மெஸேஜ் அனுப்பக் கூடாது என்பது விதி. மக்கள் உடனே ஓடிப்போய் நீலப்பல்லு ( blue tooth ) வாங்கி, அதை தயாரிப்பவன் நெஞ்சில் பால் வார்த்தார்களாம்.

எனக்கு இந்த செல்போன் மட்டுமல்ல வேறு எந்த பொருட்களிலும் பெரிதாக ஈர்ப்பு ஏற்படுவதில்லை. அமெரிக்கா வந்து பல வருடங்களின் பின்னரே செல் போன் எனக்கென்று சொந்தமாக கணவரின் வற்புறுத்தலின் பின்னர் வாங்கிக் கொண்டேன். முதலில் ப்ரீபெய்ட் ( pre paid )போன் வாங்கினேன். ஆனால், அதை பாவிப்பதே குறைவு. இப்படித் தண்டமாக எதற்கு பணத்தை செலவு செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொள்வேன்.

ஒரு முறை என் மகனின் பள்ளியில் என் செல் நம்பர் கேட்டார்கள். எனக்கு என் நம்பர் தெரியவில்லை என்ற உண்மை அப்போது தான் விளங்கியது.

அடடா! நம்பரை மனப்பாடம் செய்து வைக்கவில்லையே என்று முழித்தேன்.

அடி! அசட்டுப் பெண்ணே என்பது போல பார்த்தார் அங்கு வேலை செய்த பெண்மணி.

என்னைத் தூக்கத்தில் எழுப்பிக் கேட்டால் கூட என் நம்பர் தலைகீழாக, தலை மேலாக சொல்வேன் என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டார் பக்கத்தில் நின்ற டீன் ஏஜ் பெண்.

இருங்க வரேன் - என்று சொல்லி விட்டு, என் கைப் பையினைக் குடைந்து போனை வெளியே எடுத்தேன்.

போன் உயிரை விட்டிருந்தது.

அவசரமாக கணவரின் செல் நம்பரை சொல்லி, சமாளித்துவிட்டு வீடு வந்தேன்.

வீட்டில் குளிர்சாதனப் பெட்டியில் நம்பரை எழுதி வைத்து, போகும் போது, வரும் போது நம்பரை மனப்பாடம் செய்தேன்.

முதல் மூன்று நம்பர்கள் மட்டுமே மனப்பாடம் ஆகியது. இறுதி 4 நம்பர்கள் கொஞ்ச நேரம் உயிரை வாங்கிய பின்னர் நினைவில் வந்தது.

இப்ப தூக்கத்தில், விழித்து இருக்கும் போது யார் கேட்டாலும் நம்பர் தெரியும்.

ஆனால், யாருக்கும் என் நம்பரைக் குடுப்பதில்லை.

நம்பர் குடுக்காமல் இருப்பதன் காரணம்

சோம்பேறித்தனமே முதல் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். செல்போனில்,

1. என்னத்தை பேசுவது?

2. அதை என் கைப்பையில் குடைந்து எடுக்க வேண்டும்

3. அது உயிரை விடும் தருணங்களில் மறக்காமல் அதன் வயரை செருகி உயிர் கொடுக்க வேண்டும்

இப்படி சில காரணங்களினால் நான் பெரும்பாலும் செல்போனை சுவிட்ச் ஃஆப் பண்ணி வைத்துவிடுவேன்.

சமீபத்தில் என் உறவினர் பெண் ஆப்பிள் ஐ போனை வைத்து பெருமை பேசிக் கொண்டே இருந்தார்.

இது என்னப்பா? என்று நான் கேட்டேன்.

இது தெரியாதா? இது தான்... இங்கே பாருப்பா ஸ்கிரீனில் எல்லாமே தானாகவே நகரும். விரலை வைச்சுப் பாரு...

சரி! கிடக்கட்டும். டீ குடிக்கிறியா? என்று கேட்ட என்னைக் கடுப்புடன் பார்த்து விட்டு, போனை கைப்பையில் வைத்துக் கொண்டார்.

மற்றவர்கள் வைத்திருக்கிறார்கள் எனக்கும் வேணும் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஒரு போதும் வந்ததில்லை. நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தமையால் இப்படி இருக்கிறேனோ தெரியவில்லை. அல்லாவிட்டால் இதெல்லாம் வைத்திருக்கும் அளவிற்கு என் தகுதியை நான் இன்னும் உயர்த்திக் கொள்ளவில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

தேவதையில் நான்.

என் எழுத்துக்களுக்கு தொடர்ந்து ஆதரவு தரும் எல்லோருக்கும் என் இனிய நன்றிகள்.

தேவதை இதழின் திரு. நவநீதகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கும் என் நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த லிங்க் கிளிக் செய்யுங்கள். பொறுமை மிகவும் அவசியம். சில நிமிடங்களில் ஒரு பிரபலமான, அழகான (!!!!) வலைப்பதிவர் திரையில் தோன்றுவார்;

தேவதை

சில மாதங்களின் முன்பு தேவதை இதழின் ஆசிரியரிடம் இருந்து ஒரு மின்னஞ்சல். என் வலைப்பூவினை வெளியிட அனுமதி கேட்டிருந்தார்கள். விருப்பம் இருந்தாலும் ஒரு தயக்கம். தயக்கத்தின் காரணம் என் புகைப்படம் இணைத்து, வலைப்பூவினை வெளியிட இருப்பதாக சொன்னார்கள்.

உலகம் முழுவதும் இல்லாவிட்டாலும், இந்தியா முழுவதும் இல்லாவிட்டாலும் தமிழகத்தில் என் முகத்தினை எல்லோரும் பார்க்கப் போகிறார்கள் அதற்கு ஏற்றாற்ப்போல என்னிடம் அழகான புகைப்படங்கள் இல்லை. என் மூஞ்சையும் அப்படி ஒன்றும் போட்டோ ஜெனிக் அல்ல. படுத்திருந்து யோசித்து, தூங்கி எழுந்தது தான் மிச்சம். என் இனிய தோழி ஸாதிகா அக்காவிடம் கேள்விகள் கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன். அவரும் ஏன் போட்டோ அனுப்பினா என்னவாம் என்று பதிலுக்கு மெயில் அனுப்ப, நானும் என் கணவரை நச்சரித்து, குறைந்தது 20 படங்களில் தேறிய 2 மட்டும் அனுப்பி வைத்தேன்.

அன்புடன்

வானதி