வாழ்க்கை

இந்தக் கதையின் முதல் பகுதி படிக்க இங்கே செல்லுங்கள்..
வாழ்க்கை (1)
வாழ்க்கை (2)

அடுத்த நாள் போனேன் வசுமதி வீட்டிற்கு . போய் கதவைத் தட்டினேன் திறந்து உள்ளே கூட்டிச் சென்றாள். வீடு ஆடம்பரமாக இருந்தது.
சிறிது நேரம் பொதுவாக பேசிக் கொண்டிருந்தவள் வேலைக்காரியை அனுப்பி விட்டு மெல்லிய குரலில் என்னைக் கேட்டாள், " நீ சம்மதித்தால் இலட்சக் கணக்கில் சம்பாதிக்கலாம்." நான் புரியாமல் பார்க்க அவள் தொடர்ந்தாள், " போதை மருந்து கடத்தல் தான் என் தொழில். பக்கத்து நாட்டிலிருந்து போதை மருந்தை என் உடலில் கட்டி, கஸ்டம்ஸ் கண்ணில் படாமல் கொண்டு வந்து சேர்த்தால் பெரிய தொகை தருவார்கள்."

நான் பதில் பேசாது இருந்தேன். இரண்டு நாள் அவகாசம் தருகிறேன் நல்ல முடிவோடு வா என்று அனுப்பி வைத்தாள்.


நான் வசுமதிக்கு சரி என்று சொல்லி விட்டேன். என்னையும் வசுமதியையும் இலங்கைக்கு அனுப்பி, அங்கிருந்து போதை மருந்து கொண்டு வர வேண்டும் என்பதே எங்களுக்கு இடப்பட்ட கட்டளை. நாங்கள் இலங்கை போனோம். வாழ்வில் முதன் முதலாக வேறு நாட்டினை பார்த்த பரவசம். மேலிடத்திலிருந்து அனுமதி வரும் வரை நாங்கள் நாட்டை சுற்றிப் பார்க்க அனுமதி தரப்பட்டது.

பதட்டமாக இருந்தாலும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் இருந்தேன். அந்த நாளும் வந்தது. ஒரு ஆணும், பெண்ணும் நாங்கள் தங்கி இருந்த ஹோட்டல் அறைக்கு வந்தார்கள். அந்தப் பெண் என் உடம்பில் கிலோ கணக்கில் போதை மருந்தை வைத்து டேப் சுற்றினாள். வெளியே தெரியாமல் இருக்க பெரிய சைஸ் உடைகள் அணிந்து கொண்டோம். விமான நிலையத்தில் இறக்கி விட்டார்கள். பாஸ்போர்ட், விசா சரி பார்த்து உள்ளே அனுப்பினார்கள். திடீரென்று எங்களை நோக்கி இரண்டு போலீஸ் அதிகாரிகள் வந்தார்கள். தனி அறைக்கு அழைத்து செல்லப்பட்டோம். உடலில் இருந்து போதைப் பொருட்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன.....

...... ஏதோ சத்தம் கேட்க திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். இவ்வளவு நேரமும் கண்டது கனவா? வியர்வை ஆறாக ஓடியது. ஒரு முடிவுடன் எழுந்தேன். வசுமதிக்கு கண்டிப்பாக முடியாது என்று சொல்லி விட்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருக்கும் போது வழியில் ஒரு வங்கி தென்பட்டது.

" சிறு தொழில் தொடங்க உதவி தேவையா? எங்களை அணுக்கவும்." என்று வங்கியின் முன்பு விளம்பர பலகை. இப்போது மனம் பாரம் குறைந்து இலேசானது போல் ஒரு உணர்வு. நம்பிக்கையுடன் உள்ளே நுழைந்தேன்.

முற்றும்.

வாழ்க்கை

என் பெயர் வித்யா.
நான் ஷோகேஸில் இருந்த பொம்மை அணிந்திருந்த சல்வார் வேண்டும் என்று அம்மாவோடு மல்லுக் கட்டிக் கொண்டிருந்த நேரம் தான் அவர் எங்களை நோக்கி வந்தார். உயரமாக, கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். பெயர் தில்லை, ஊர் சென்னை என்றார்.
" உங்கள் பெண்ணின் அழகிற்கு அவர் மாடலிங் போனால் சிறப்பான எதிர்காலம் உண்டு " என்றார்.
அம்மா தயங்கினார். அப்பா இறந்து போய் 5 வருடங்கள் ஆகின்றது. அப்பாவுக்கு குடிப்பழக்கம் அதோடு போதைப் பழக்கமும் தொற்றிக் கொண்டது. அம்மா எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அப்பாவைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அதோடு போதிய பொருளாதார வசதியின்மையும் அப்பாவின் மரணத்திற்கு காரணமானது.

தில்லை அவரின் தொலைபேசி இலக்கத்தை தந்து விட்டுப் போய் விட்டார். அம்மாவிற்கு என்னை மாடலிங் துறைக்கு அனுப்ப கொஞ்சம் கூட விருப்பம் இல்லை. வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

இதை வீடு என்று சொல்லவே அறுகதை இல்லை. ஒரு அறை, ஒரு ஹால். ஹாலின் ஒரு புறத்தை அடைத்து சமையல் அறை என்று சொன்னார் வீட்டு ஓனர். ஹாலின் மறு புறம் அம்மாவின் தையல் மெஸின், தைக்க வேண்டிய துணிகள் குவிந்திருந்தன. அம்மாவின் தையல் தான் எங்கள் இருவருக்கும் சோறு போட்டது. மேல் தளத்தில் மூன்று வீடுகள். கீழ் தளத்தில் மூன்று வீடுகள். எல்லோருக்கும் பொதுவாக இரண்டு பாத்ரூம்கள். காலையில் எழும்பி போய் லைனில் நின்று, குளித்து வருவதற்குள் வாழ்க்கையே வெறுத்து விடும்.

நான் அம்மாவிடம் கண்டிப்பாக சொல்லி விட்டேன். நான் கட்டாயம் மாடலிங் போகப் போகிறேன் என்பதை. இது வலிய வந்த சீதேவி. காலால் எட்டி உதைக்காமல் பயன் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நீண்ட யோசனையின் பின்னர் அம்மா அரை மனதுடன் சம்மதித்தார்.

நான் பள்ளி போவதை நிப்பாட்டினேன். உலகமே என் காலடியில் இருப்பதை போன்ற உணர்வு. தில்லைக்கு என் முடிவை சொல்லி விட்டேன். அடுத்த வாரமே தில்லை வந்தார். எங்களை அவரின் அலுவலகம் கூட்டிச் சென்றார். எனக்கு எப்படி நடப்பது, சிரிப்பது, காமராவை பார்ப்பது என்று பல விடயங்களில் பயிற்சி வழங்கப்பட்டது. அம்மா பிரமிப்பு அடங்காமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்.

நான் முதன் முதலில் மாடலிங் பண்ணியது ஒரு புடவை விளம்பரம். விலையுயர்ந்த சேலையை கண்ணால் மட்டுமே பார்த்து ரசித்த எனக்கு அவ்வளவு விலை உயர்ந்த புடவையை அணிந்திருக்கிறேன் என்று நினைவே இனிமையாக இருந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து மளமளவென வாய்ப்புகள் பெருகியது. பணமும் பெருகியது. திரும்பிய பக்கமெல்லாம் என் விளம்பரங்களே. நாங்கள் வேறு வீடு போனோம். வசதி வாய்ப்புகள் பெருகியது. அம்மாவின் தையல் மெஸினை எடுத்து பரணில் போட்டேன்.

தொடர்ந்து நான்கு வருடங்கள் மாடலிங் துறையில் கொடி கட்டிப் பறந்தேன். வடக்கில் இருந்து வந்த பெண்களால் என் மாடலிங் தொழில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. பிஸியாக இருந்த நான் ஓரங்கட்டப்பட்டேன். தில்லையும் கைவிரித்து விட்டார்.

தொடரும்.....