டொமார்

ஊரில் அவனை எல்லோரும் குமார் என்றழைக்க எனக்கு மட்டும் அவன் டொமார் ஆகிப் போனான். நான் அவனை ஏன் டொமார் என்று சொன்னேன் என்று யாரும் கேட்க வேண்டாம். குமார் என்பது டொமார் என்றானதோ அல்லது ஏதாவது ஒரு காரணத்திற்காக அல்லது காரணமில்லாமல் டொமார் டொமார் என்று கீழே விழுந்தெழும் காரணமோ தெரியாது..

நானும் அவனும் சம வயதுக்காரர்கள். எங்கள் இருவர் வீடும் ஒரே தெருவில். எப்போதும் மூக்கு ஒழுகத் திரியும் அவனைக் கண்டால் எனக்கு வெறுப்பாக இருக்கும். ஆனால் அவன் எப்போதும் ராதிகா ராதிகா என்று என் பின்னே அலைவான்.

ஐந்து வயதானதும் இருவரும் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டோம். என் அப்பா என்னை பள்ளியில் விட்டு விட்டு போய் விட்டார். டொமாரும் நானும் ஒரே வகுப்பு. வகுப்பில் டொமாரைத் தவிர எல்லாமே புது முகங்கள்.

நான் பெண்கள் பக்கம் நின்று கதறி அழ, அவன் ஆண்கள் பக்கம் நின்று கதறி அழுதான். நான் நான்கு நாட்கள் அழுது விட்டு பிறகு ஓய்ந்து விட்டேன். ஆனால் டொமார் ஏழு நாட்கள் அழுது தீர்த்தான். அவன் மேலே எனக்கு ஒரு இரக்கம் உண்டானது அப்போது தான். அன்றிலிருந்து நானும் அவனும் நண்பர்களாகி விட்டோம். அவன் மூக்கு ஒழுகுவதை நான் பெரிதாக சட்டை செய்யவில்லை.

இரண்டு பேருக்கும் படிப்பில் வெறுப்பாக இருந்த காலம் அது. பட்டம் விடுவது, மாமரத்தில் ஏறுவது, சாக்லேட் கடதாசிகள் பொறுக்குவது என்று இருவருக்கும் பொதுவான விடயங்கள் இருந்தன. பள்ளி விட்டு வந்ததும் டொமார் என் வீட்டிற்கு வந்து விடுவான். அந்தி சாயும் நேரம் வரை எங்கள் விளையாட்டு ஓயாது. ஆறு மாதங்கள் என்னோடு படித்தவன் பிறகு வேறு பள்ளி போய் விட்டான்.

என் பெற்றோர் என்னை வெளியே எங்கும் சென்று விளையாட அனுமதிக்க மாட்டார்கள். எல்லா விளையாட்டுக்களும் எங்கள் வீட்டு முற்றத்திலேயே நடக்கும்.

ஒரு நாள் என் அம்மா என்னிடம் 2 ரூபாய்கள் கொடுத்தார். ராஜா மாமா கடையில் விற்கும் அல்வா என்றால் எனக்கு உயிர். ராஜா மாமா வீட்டிலே செய்து, கடையில் விற்பனை செய்வார்கள். மைதா மாவில் தாராளமாக நெய் ஊற்றி, முறுகலான சுவையுடன் இருக்கும். அதில நெய்யில் வறுத்த முந்திரி பருப்பு, ஏலக்காய், வற்றல் எல்லாம் தாராளமாகவே போட்டிருப்பார்கள். பச்சை கலரில் அழகாக பாலித்தீன் கடதாசி சுற்றி பார்க்கவே சாப்பிடத் தோன்றும்.


அந்த நேரம் டொமார் வீட்டிற்கு வந்தான். நான் அவனிடம் காசைக் குடுத்து அல்வா வாங்கி வரும்படி சொன்னேன். போனவன் போனது தான் திரும்பி வரவேயில்லை. எனக்கு அவன் அல்வா குடுத்து விட்டான் என்று அந்தி சாயும் நேரம் விளங்கியது.

நீங்கள் எங்காவது டொமாரைப் பார்த்தால் எனக்குச் சொல்லுங்கள். எப்படி அடையாளம் காண்பதா? எப்போதும் மூக்கு ஒழுகும். அவன் காற்சட்டை ஒரு நாளும் இடுப்பில் நிற்காது. அடிக்கடி விழுந்தெழும் யாரையாவது பார்த்தீர்களானால் அவனே தான் டொமார். அப்படியும் உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தால் ஒரு 2 ரூபாய்கள் கொடுத்து பாருங்கள். அப்ப விளங்கும்.

சந்தியா

முன் பகுதி படிக்க இங்கே செல்லுங்கள்...
சந்தியா 1
சந்தியா 2
இந்தச் சம்பவம் நடந்து 2 வாரங்களின் பின் தேவகி ஒரு நாள் சந்தியாவை கடை வீதியில் பார்த்ததாக கூறினாள். தேவகியும் சந்தியாவும் நெருங்கிய தோழிகள் ஆகிவிட்டனர் . எங்கள் வீட்டிற்கு 2, 3 தடவைகள் வந்து போனாள். வரும்போதெல்லாம் கைகளை மறைக்கும்படி ஆடை அணிந்தே வந்தாள்.


அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. சந்தியாவிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. அவள் அழுவது தெளிவாக கேட்டது. தேவகியை உடனே வருமாறு சொல்லி விட்டு போனை வைத்து விட்டாள். நாங்கள் அவள் சொன்ன விலாசத்திற்குப் போனோம். முன்பு அவள் தோழியின் வீடு என்று சொன்ன அதே வீடு தான்.

நாங்கள் குழப்பத்துடன் உள்ளே போனோம். உள்ளே சந்தியா அழுது கொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் இரண்டு பெண் போலீஸ் அதிகாரிகள் சந்தியாவின் கைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் கைகளைப் பார்த்து நாங்கள் அதிர்ந்து போனோம். கைகள் முழுவதும் காயங்கள், தழும்புகள். அவள் எப்போதும் கைகளை மூடி ஆடை அணிவதன் காரணம் புரிந்தது.

உள்ளே இருந்து ஒரு தடியனை போலீஸ் அதிகாரிகள் கைகளில் விலங்கிட்டு தள்ளிக் கொண்டு போனார்கள். அவன் தான் சந்தியாவின் கணவனாம். இவளைக் கொடுமைப் படுத்துவதே அவன் முழு நேரத் தொழில் போல் இருந்தது. சந்தியாவை ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். மனசு கனத்துப் போய் இருந்தது. அவளின் கலங்கிய கண்கள் என் மனதை என்னவோ செய்தது.

சந்தியாவின் பெற்றோர்கள் போரினால் இறந்து போய் விட்டார்கள். அவளுக்கு ஆதரவு என்று சொல்ல தேவகியை விட்டால் யாரும் இல்லை. தேவகி அடிக்கடி சந்தியாவை போய் பார்த்து விட்டு வந்தாள். நான் போகவில்லை. ஏனோ ஒரு வித தயக்கம். தேவகியிடம் சந்தியாவைப் பற்றி அடிக்கடி விசாரித்துக் கொண்டேன்.

இச்சம்பவம் நடந்து 2 மாதங்களின் பின்னர் நான் சந்தியாவை பார்க்கப் போனேன். அவள் முகம் தெளிவாக இருந்தது. கணவரிடம் இருந்து வந்த விவாகரத்து நோட்டீஸை காட்டினாள். நான் அவளின் கைகளை ஆதரவுடன் பிடித்துக் கொண்டேன். இனி காலமெல்லாம் நான் துணையாக இருப்பேன் என்று சொன்னேன். முதன் முறையாக சந்தியாவின் முகத்தில் சிரிப்பை பார்த்தேன். இனி காலமெல்லாம் அவள் சிரிப்பை நான் ரசிக்கப் போகிறேன்.

முற்றும்.

பூக்கள்

என் கதைகளை படித்து நொந்து போயிருக்கும் கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாக இந்த பூக்கள்.