Vanathy's

நான் போகிறேன் மேலே

2012-02-08T06:41:00.001-08:00

(Image: Thanks to google )

நிவேதாவை காணவில்லையாம் இது தான் அந்த வீட்டின் பரபரப்புக்கு காரணம்.
பக்கத்து வீட்டில் வரவில்லை என்றார்கள். ரோடு முழுக்க தேடியும் காணவில்லை. ஒரு வேளை நடக்க கூடாதது எதுவும் நடந்துவிட்டதோ என்ற யோசனை வர, நிவேதாவின் அம்மா அழத் தொடங்கினார்.
நான் அவளுக்கு என்ன குறை வைத்தேன். கேட்பது எல்லாமே கிடைக்கிற வசதி அவளுக்கு. கொழுப்பு ஏறிப் போச்சு, என்று அம்மா மூக்கினை உறிஞ்சிக் கொண்டார்.
அப்பா பொலீசுக்கு போவதற்கு ஆயத்தங்கள் செய்யத் தொடங்கினார்.
விமலா, காலையில் அவ என்ன கலர் சட்டை போட்டிருந்தா? என்ன கலர் செருப்பு? எப்படி தலை வாரியிருந்தா?, என்று கேள்விகள் கேட்ட அப்பா ஒரு கட்டத்தில் உடைந்து அழ ஆரம்பித்தார். பெரியப்பா அவரை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டே விபரங்களை பேப்பரில் எழுதிக் கொண்டே இருந்தார்.
ஓடிப் போற வயசா அவளுக்கு? போன மாசம் தான் 10 வயசு ஆரம்பம் ஆச்சு? ஏதோ ஒரு பச்சைக்கலர் பட்டுப்பாவாடை, சட்டை வேணும் என்று கேட்டாள். அடுத்த மாசம் வாங்கித் தாறேன் என்று சொன்னேன். அதுக்குள்ளே கோபித்துக் கொண்டு போய்விட்டாளே, என்று அம்மா சொல்ல,

என்னது பாவாடை, சட்டை கேட்டாளா என் செல்ல மகள். நீ ஏன் என்னிடம் சொல்லவே இல்லை. இப்ப பார் எனக்கு மகள் இல்லை. எல்லாம் உன்னால் வந்த பிரச்சினை தான் என்று அப்பா அம்மாவோடு வரிந்து கட்டிக் கொண்டு சண்டை போடத் தொடங்கினார். உறவினர்கள் இருவரையும் சமாதானப்படுத்துவதா? அல்லது மகளைத் தேடுவதா என்று குழம்பி போய் நின்றார்கள்.

இதை எல்லாம் உயரமான இடத்தில் இருந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நிவேதா. உயரமான இடம் என்பது மேல் மாடி அல்ல. தென்னை மரம். நிவேதா எல்லா விதமான மரங்களிலும் உச்சி வரை ஏறுவதில் கெட்டிக்காரி. அம்மாவிடம் பட்டுப் பாவாடை கேட்க, அவர் மறுக்க. நிவேதாக்கு கோபம் வந்தது. விறுவிறுவென மரத்தில் ஏறிக் கொண்டாள். இது தான் முதல் தரம் தென்னை மரத்தில் ஏறியது. ஏதோ ஒரு வேகத்தில் ஏறி விட்டாள் ஆனால் இறங்கத் தெரியாமல் அங்கேயே இருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

நேரம் ஆக ஆக பயம் சூழ்ந்து கொண்டது. கீழே நடக்கும் பரபரப்பில் நான் இப்ப மாட்டிக் கொண்டால் அவ்வளவு தான் அம்மா அடிச்சே கொலை பண்ணி விடுவார்கள். அப்பா - எந்த நேரத்தில் என்ன செய்வார் என்று சொல்வதற்கில்லை. கீழே அப்பாவை எல்லோரும் சமாதானப்படுத்துவதை பார்க்க அழுகை வந்தது நிவேதாக்கு.
அப்பா, என்று அழுகையின் ஊடே குரால் கொடுத்தாள். ஆனால், யாருக்கும் அவள் குரல் கேட்கவில்லை.
பக்கத்தில் ஏதோ மினுமினுப்பாக தெரிந்தது. இளநீர் குலைகளுக்கு மத்தியில் என்னவாக இருக்கும் என்று குனிந்து பார்த்தாள். அது பாம்பு. பெருங்குரலில் அழ ஆரம்பித்தாள். பாம்பு தீண்டாமல் காலினை காய்ந்து போன தென்னம் ஓலையில் வைக்க, அது கீழே விழ, ஓலையோடு சேர்ந்து இரண்டு தேங்காய்கள், பாம்பும் கீழே விழுந்தன.

கீழே விழுந்த ஓலை, தேங்காய்களைப் பார்த்ததும் அப்பாவுக்கு மின்னல் வெட்டியது. மேலே நிமிர்ந்து பார்த்தார். சிவப்பு நிற சட்டை தெரிந்ததும் அவருக்கு உயிர் வந்தது. ஏணி வைத்து மேலே ஏறி வந்து, மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.

அம்மாவுக்கு கோபம் வந்தது. மகளுடன் இனிமேல் பேச்சு வார்த்தை இல்லை என்று முகத்தினை திருப்பிக் கொண்டார். ஆத்திரத்துடன் மகளின் முதுகில் இரண்டு போடு போட்டார்.
அம்மாவின் கோபம் ஒரு வாரம் கழித்தும் போகவில்லை.
அம்மாச்சி வந்ததும் நிவேதா அழுது கொண்டே அம்மா தன்னிடம் மிகவும் கோபமாக இருப்பதை சொன்னாள்.

கமலா, ஏன் இப்படி மகளை கோபித்துக் கொள்கிறாய்? நீ சின்ன வயசில் செய்த அதே கூத்தை தான் உன் மகளும் செய்கிறாள். நீ ஒரு முறை தெனை மரத்தில் ஏறி 4 மணி நேரம் மறைந்து இருந்தாயே ஞாபகம் இல்லையா? உன்னை கீழே இறக்க நான் பட்டபாடு இருக்கே. கடைசியில் நீ கேட்ட பொருளை வாங்கி வந்த பின்னர் தான் இறங்கி வந்தாயே.

ஏதோ வேலையாக உள்ளே வந்த அப்பா புன்சிரிப்புடன் கேட்டு கொண்டு நின்றார். ஓ! அப்ப இது பரம்பரைப் பழக்கமா? நானும் எங்கே இருந்து இந்தப் பழக்கம் வந்தது என்று நினைச்சுக் கொண்டே இருக்கிறேன். இது தெரியாமல் நான் அன்று ஏணி வைச்சு, கஷ்டப்பட்டு ஏறி...

நல்ல அம்மாவும், மகளும் தான் போங்கள் , என்றார் அப்பா.

தோட்டத்தினை நோக்கிப் போன அப்பாவை பின் தொடர்ந்தார்கள் அம்மாவும், மகளும்.
அப்பா, என்ன செய்கிறீங்க?, என்றாள் நிவேதா.
தென்னை மரம் ஏறப் பழகிக் கொள்கிறேன். ஒரே நேரத்தில் அம்மாவும் மகளும் மரத்தில் ஏறி ஒளிந்து கொண்டாள் ஏறி மீட்க வேண்டாமா, என்று சொன்ன கணவரை செல்லக் கோபத்துடன் முறைத்துக் கொண்டே நின்றாள் கமலா.

அதெல்லாம் பிறவியில் வரும் பழக்கம். இடையில் வரவே வராது, என்றார் அம்மா புன்சிரிப்போடு.

ஒரு விருதும் என் பெருமைகளும்

2012-02-03T06:56:00.000-08:00

இது மகியின் பக்கம் பார்த்ததில் இருந்து ஒரே டென்ஷன். நானும் தைக்க வேண்டும் என்று ஒரே ஆவல். ஆவல் மட்டும் இருந்தா போதுமா? பொறுமை வேண்டாமா? இந்த டிசைனை துணியில் ட்ரேஸ் செய்யவே ஒரு வாரம் தேவைப்பட்டது. ட்ரேஸ் செய்த பிறகு மூட்டை கட்டி வைச்சு.... அப்படியே மறந்தும் போய்விட்டது. பிறகு ஒரு நாள் ஒரு பூ மட்டும் தைச்ச பிறகு மீண்டும் மூட்டைக்குள் போய்விட்டது. பிறகு கிட்டத்தட்ட 3 மாதங்களின் பிறகு ஒரு வழியா தைச்சு முடிஞ்சுது.

அடுத்தது, சங்கிலித் தையல் மட்டும் யூஸ் பண்ணி தைத்த டிசைன். ஓரங்களில் மணிகள் கோர்த்தேன். ப்ளேயின் துணியாக இருந்த மேசை விரிப்பு இப்ப மிகவும் அழகாக மாறிவிட்டது.

சமீபத்தில் என் ப்ரெண்ட் ஒருவருக்கு நான் தைச்ச பூ வேலைப்பாடுகளைக் காட்டினேன். அவர் எனக்கு ஒன்று தைச்சு தந்தா தான் ( நிசமா தான். நம்புங்க ) ஆச்சு என்று இன்னும் ஒற்றைக் காலில் நிற்கிறார். கிட்டத்தட்ட 50 வீதம் வேலை முடிஞ்சுது. கீழே படத்தில் இருக்கும் எம்ப்ராய்டரி தான் என் தோழியின் ஃபேவரைட்.

என் தோழி மகி கொடுத்த விருது. மிக்க நன்றி.
இதை 200க்கு குறைவாக ஃபாலோவர்ஸ் இருக்கும் அதிராவுக்கு கொடுக்கிறேன்.

விடியல்

2012-01-30T08:47:00.001-08:00

நேசம்+யுடான்ஸ் இணைந்து வழங்கும் சிறுகதைப் போட்டியில் பங்கு பெறும் என் கதை. புற்றுநோய் ஒரு கொடிய நோய். அது வருவதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கு. சிலரின் உணவுப் பழக்கம், புகைப்பிடித்தல், குடி, சுற்றுச்சூழல் இப்படி பல காரணங்கள் உண்டு. என் கதையில் வரும் நாயகிக்கு புற்றுநோய் வந்த காரணத்தினை விட ( ஏன் வந்தது என்று ஆராய்ச்சி செய்யாமல் ) அதை எதிர்கொள்ளும் மனத்திடம் அதிகமாக இருக்குமாறு எழுதியுள்ளேன். இதில் வரும் Randy Pausch என்பவர் ஒரு கற்பனையான கதாபாத்திரம் அல்ல.

விடியல்
ஜூலி என் அலுவலக நண்பி. நண்பி என்று சொல்வதைவிட உடன்பிறப்பு என்றே சொல்லலாம். அந்தளவுக்கு நானும் அவளும் இணைபிரியாத நண்பிகள். வேலைக்கு சேர்ந்த புதிதில் ஜூலி தான் எனக்கு வேலை பயிற்றுவிக்க நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரி. அதிகாரி என்ற எந்தவிதமான தோரணையும் இன்றி அன்புடன் வேலை சொல்லிக் கொடுத்தாள். நான் டீல் பண்ணிய முதல் கஸ்டமரின் கிரெடிட் கார்ட் எண்ணை தவறுதலாக வேறு ஒரு கஸ்டமருக்கு என்டர் பண்ணிவிட்டேன். அந்தப் பழியை தன் மீது ஏற்றுக் கொண்டாள் ஜூலி. மானேஜர் வந்து உறுமி விட்டுச் சென்றார்.

நான் பலமுறை மன்னிப்புக் கேட்டேன்.
போகட்டும் விடு, என்றாள் ஜூலி.
இப்படி தொடங்கிய நட்பு நாளாக நாளாக இன்னும் வலுவடைந்தது. இருவருக்கும் பொதுவான பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் இருந்தமையால் சனி, ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் கூட இருவரும் சந்தித்து, ஒன்றாக கடைகள் ஏறி இறங்கினோம்.

ஜூலிக்கு திருமணம், குழந்தைப் பேறு என்று எல்லாமே இனிமையாக நடந்தது. முன்பு போல அவள் வீட்டுக்கு நினைத்ததும் போக முடிவதில்லை. அவளும் கணவர், குழந்தைகள் என்று பிஸியாக மாறி இருந்தாள். அவள் என்னை விட்டு தூரமாக போவது போல ஒரு மனப்பிரமை.
ஏன் ஜூலி நீ முன்பு மாதிரி இல்லையே?, என்று கேட்டேன் ஒரு நாள்.
அப்படி எதுவும் இல்லையே. நீயாக எதையும் கற்பனை பண்ணாதே என்று வெடுக்கென சொன்னாள் ஜூலி.

இல்லை நீ.... நான் தொடர்வதற்குள் அவள் வெகு தூரம் போயிருந்தாள்.

அவள் புன்னகை மட்டும் அப்படியே இருந்தது. ஆனால், என்னை மட்டும் இப்படி வெறுக்கிறாள் என்று யோசனை ஓடியது.
இன்றோடு ஆறாவது நாள் ஜூலி வேலைக்கு வந்து. போனில் தொடர்பு கொண்ட போதும் பதில் இல்லை. அவள் வீடும் பூட்டியே கிடந்தது.

கிட்டத்தட்ட பத்து நாட்களின் பின்னர் வேலைக்கு வந்தாள் ஜூலி.
என்னாச்சு ஜூலி? ஏன் தொலைபேசியில் கூட பேச மாட்டாயா?, என்றேன்.
இல்லை. நான் வெக்கேஷன் போயிருந்தேன். இப்ப பேச வேண்டாம். மாலை வீட்டுக்கு வா, என்று முடித்துக் கொண்டாள்.

எனக்கு மார்பக புற்றுநோய் என்று ஜூலி சொன்னதை நம்பவும் முடியவில்லை.
உண்மையாகவே சொல்கிறாயா?, என்றேன்.
இதெல்லாம் யாரும் விளையாட்டுக்கு சொல்லமாட்டார்கள், என்றாள்.
அழுகை வந்தது. இல்லை இருக்காது. நீ வேறு மருத்துவரிடம் சென்று உறுதி செய்து கொண்டாயா, என்றேன் அழுகையினூடே.
அசட்டுப் பெண்ணே! இது வரைக்கும் மூன்று மருத்துவர்கள் அதையே தான் சொன்னார்கள் என்றாள் புன்னகைத்துக் கொண்டே.
எப்படி உன்னால் மட்டும் சிரிக்க முடியுது, என்றேன் நான்.
பின்னே என்ன செய்யச் சொல்கிறாய். பிள்ளைகள், கணவன் முன்னாடி அழச் சொல்கிறாயா?, என்றாள்.

ஜூலி ஆதரவாக என் கைகளை பிடித்துக் கொண்டாள்.
எல்லோருக்கும் வாழ்வில் ஒரு இன்ஸ்பிரெஷன் இருக்குமே அது போல எனக்கும் ஒருவர் இருக்கிறார். அவர் தான் ரான்டி போச். அவரின் இறுதி விரிவுரை கேட்டிருக்கிறாயா? நான் அவரின் பேச்சினை போன வருடம் எதேச்சையாக கேட்க நேர்ந்தது. கல்லீரல் புற்றுநோயின் இறுதிக் கட்டத்தில், இன்னும் சில மாதங்களே உயிரோடு இருப்பார் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னபிறகும், அதையே நினைத்து இடிந்து போகாமல் கார்னகிமெலன் என்ற பல்கலைக்கழகத்தில் அவர் ஆற்றிய உரையினைக் கேட்டவர்கள் எல்லோரும் கண்ணீர் விட்டு அழ, அவர் மட்டும் சிரித்த முகத்துடன் உரையாற்றிக் கொண்டு இருந்தாரே அவர் தான் என் வாழ்வின் வழிகாட்டி.
இந்த நோய் வந்துவிட்டதே என்று மனமொடிந்து போகாமல் எப்போதும் மனதை சந்தோஷமாக வைத்துக் கொள்ளவே விரும்பினேன். எதிர்மறையான எண்ணங்கள் கூட இந்த நோய்க்கு எதிரி. காலையில் எழுந்ததும் காய்கறி, பழங்கள் கலந்து ஒரு சாறு குடிப்பேன். நான் நல்ல சந்தோஷமாகவே இருக்கிறேன், என்றாள் ஜூலி.
அவள் கணவன் ஆதராவாக அவள் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார். என் கணவர், பிள்ளைகள் தான் எனக்கு முழு பலமே என்றாள் புன்சிரிப்புடன்.
இனிமேல் நானும் உனக்கு ஆதரவாக இருப்பேன் என்றபடி விடைபெற்றேன்.
எனக்கு புற்றுநோய் இருப்பதை வேலையில் யாருக்கும் சொல்லாதே. என் மீது யாரும் அனுதாபம் காட்டுவதை நான் அடியோடு வெறுகிறேன் , என்றாள்.

சில வருடங்களின் முன்பு என் சித்தி மார்பக புற்றுநோய் வந்த போது அவர் பட்ட கஷ்டங்கள் எல்லாம் கண் முன்னே விரிந்தன.

அனலில் இட்ட புழு போலத் துடித்தேன் என்று சொல்வார் கீமோதெரபி முடிந்து வந்ததும். அதே போல தான் ஜூலியும் துடிப்பாளே என்ற எண்ணம் தோன்ற மனது வலித்தது. என் சித்தி போல இவளும் முடி கொட்டி, இறுதி நாட்களில் மூளை மங்கி.... என்ற நினைப்பே வேதனையைக் கொடுத்தது.

ஆனால், நான் நினைத்தது போல ஜூலி அழுது ஆர்பாட்டம் பண்ணவில்லை. முடி கொட்டினால் விக் போடலாம் என்பாள். அது போல விக் அணிந்து கொண்டாள்.

ஜூலி தைரியமாகவே இருந்தாள். ஆனால் நான் மார்பக புற்றுநோய் வந்தவள் போல ஆடிப்போய் இருந்தேன்.
அடுத்த முறை ஜூலியுடன் நானும் மருத்துவரிடம் வருவதாக சொன்னேன். அவள் முதலில் தயங்கினாள். பின்னர் சரியென்று அழைத்துச் சென்றாள்.
இப்படி மனதைரியத்துடன் இருக்கும் பெண்மணியை நான் சந்தித்ததே இல்லை. உங்கள் மன உறுதியை கண்டு மலைத்துப் போனேன் என்றார் மருத்துவர். இரத்த பரிசோதனை செய்ய இரத்தம் எடுக்கப்பட்டது.

டாக்டர், இந்த முறை எனக்கு புற்றுநோய் கட்டிகள் அறவே இல்லை என்று நீங்கள் சொல்லத் தான் போறீங்க. என்ன பந்தயம்?, என்றாள் ஜூலி.

மருத்துவர் சிரித்துக் கொண்டே விடைபெற்றார்.
ஜூலி சொல்வது உண்மை தான். எங்கள் எதிர்மறையான பேச்சுகள் கூட என் சித்தியை கொன்று இருக்கலாம். குடும்பத்தில் ஒருவர் கூட சித்தியிடம் பாஸிட்டீவ் எண்ணங்களை வளர்க்கவில்லை. புற்றுநோய் வந்திடுச்சி. இனிமேல் என்ன மரணம் தான் என்று அவருக்கு நினைப்பை ஊட்டி அவரைக் கொன்றுவிட்டோம். சினிமாக்களில் வரும் கதாநாயன், நாயகிக்கு புற்றுநோய் வந்தால் மரணம் தான் இறுதி முடிவு என்பது போல காட்டுவார்கள். அதை பார்த்து மக்களும் புற்றுநோய் ஒரு கொடிய நோய் என்று எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொண்டார்கள். நோயினை வென்றவர்களை வைத்து ஒரு விழிப்புணர்வு படம் எடுத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஜூலியின் கைகளை ஆதரவாக பிடித்துக் கொண்டேன்.
மருத்துவமனையினை விட்டு வெளியே நடந்தோம். மேற்கு வானில் சூரியன் நாளை மீண்டும் கிழக்கில் தோன்றுவேன் என்றபடி விடைபெற்றான். நம்பிக்கை தானே வாழ்க்கை. பக்கத்தில் இருந்த காஃபி ஷாப்பினை நோக்கி நடந்தோம்.

பில்ட் இன் ஜிபிஎஸ்

2012-01-22T08:15:00.001-08:00

கனடா வந்த புதிதில் எனக்கு இடம், வலம் தெரியாது. அதாவது ஏதாவது புது இடங்களுக்கு போய், வரத் தெரியாது. எப்ப பார்த்தாலும் கணிணியில் கார்ட்ஸ் கேம் தான் கதி. இதைப் பார்த்து கடுப்பான என் அண்ணா என்னை இங்கிலீசு பேசிப் பழக ஒரு வகுப்பில் சேர்த்து விட்டார். முதல் நாள் என்னைக் காரில் கொண்டு போய் ரோட்டின் ஓரத்தில் இறக்கிவிட்டார். நான் பில்டிங்கை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு திரும்பி பார்க்க என் அண்ணாவும், காரும் மாயமாகி இருந்தார்கள்.
அடப்பாவி! இப்படியா நட்டாற்றில் விட்டுட்டு போறது என்று அழுகை வந்தது.
ஒரு வழியா எலிவேட்டரை கண்டு பிடிச்சு, 5 வது தளத்திற்கு சென்றேன்.
அங்கு தேவையான விண்ணப்ப படிவங்கள் நிரப்பிக் கொடுத்த பின்னர் பெண்மணி சொன்னார், இங்கிருந்து வெளியே போய் வலது புறம் திரும்பி, மீண்டும் இடது புறம் திரும்பி, ஒரு அரை மைல் தூரம் நடக்க ஒரு கட்டிடம் வரும். அங்கே தான் இன்று உங்களுக்கு வகுப்புகள் ஆரம்பம், என்றார்.
இப்படி வலது, இடது என்று சொன்னால் நான் என்ன செய்வேன், என்று கறுவியபடி அவர் கொடுத்த அட்ரஸ் பேப்பரை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தேன்.
இப்ப மீண்டும் குழப்பம். எனக்கு வலது புறம் என்று சொன்னாரா? அல்லது அவருக்கு வலது புறம் என்று சொன்னாரா? ஏதோ ஒரு முடிவுடன் இடது புறம் நடந்தேன் . ஆனால் அவர் சொன்ன ஒரு லான்ட் மார்க்கும் வரவில்லை. மழையும், அழுகையும் தான் வந்தது.

அங்கு கண்ணில் பட்ட கனடியனிடம் இந்த அட்ரஸ் தெரியுமா என்று கேட்டேன். அவர் நல்ல டிப்டாப்பாக உடுத்தி இருந்தார். மழைக்கு குடையும் பிடித்தபடி வந்தவர். என் அட்ரஸ் பேப்பரைப் பார்த்துவிட்டு, வா நான் எங்கே என்று காட்டுகிறேன் என்றார். குடையினை எனக்கு பிடித்தபடி வந்தார்.

குடை எனக்கு வேண்டாம். உங்க ஆடை எல்லாம் நனையுதே என்றேன்.
பரவாயில்லை. நீ வா என்றார்.
ரோட்டின் தலைப்பு வரை வந்தவர். அங்கிருந்தே நான் போக வேண்டிய திசையினைக் காட்டி, விளக்கமாக அட்ரஸ் சொன்னார்.
நான் ஒரு தடவைக்கு நூறு தடவை கேட்டு சரி பார்த்த பின்னர், அவருக்கு நன்றி சொல்லிப் புறப்பட்டேன். நாட்டில் இப்படி நல்லவர்கள் இருப்பதால் தான் மழை, ஸ்நோ எல்லாம் பெய்யுதாம் ஆங்.

சில வாரங்களின் முன்பு எனக்கு ஒரு புது இடத்திற்கு போக வேண்டி இருந்தது. கூகிள் போய் தேவையான எல்லாம் பிரின்ட் பண்ணியாச்சு. ஆனால், குழப்பமாக இருந்தது. என் ஆ.காரரிடம் கேட்டேன். அவர் என் அண்ணாவோடு போனில் பேசியபடி எனக்கு அட்ரஸ் சொன்னார். சில லான்ட் மார்க் சொல்லி, இங்கே திரும்பினால் அது வரும், அங்கே திரும்பினால் இது வரும் ....
நான் ஙேஙே ....

நீங்க அட்ரஸ் சொல்றீங்களா. அது போனாலும் போயிடும், என்று என் அண்ணா போனில் சொல்ல, இருவரும் சேர்ந்து சிரித்தார்கள்.

கர்ர்ர்ர்.....என்று மனதில் உறுமிக் கொண்டேன்.

என் கணவர் சொன்னார், ஆண்களுக்கு தலையினுள் பில்ட்-இன் ஜிபிஎஸ் இருக்காம். அவர்களுக்கு திசைகள் கண்டு பிடிப்பது, புது இடங்களுக்கு போவது, தொலையாமல் திரும்பி வருவது எல்லாம் சும்மா அல்வா சாப்பிடுவது போலவாம்.
உதாரணமாக, கொலம்பஸ் அமெரிக்காவை கண்டு பிடிச்சது. கடலில் எப்படி தொலையாமல் வந்தார்??!!
நட்சத்திரங்களின் உதவியோடு பல மீனவர்கள், கடல் வாணிபம் செய்பவர்கள் திசையினை அறிவார்கள் என்று ஊரில் என் பாட்டா சொல்வார்.

ஒரே பெருமைதான் போங்கள்.

ஒரு வழியா என் அண்ணாவோடு உரையாடல் முடிஞ்சு போனை வைத்த பின்னர் சமையல் அறைக்குப் போனார் என் கணவர். எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.
என்ன தேடுறீங்க?, இது நான்.
சீரியல் சாப்பிட பௌல் எங்கே?, என்றார்.

அந்த பில்ட் இன் ஜிபிஸ் எங்கே? அது வீட்டினுள் மட்டும் ஷட் டவுன் ஆகிடுமா? செயற்கை கோளிலிருந்து சமிக்கைகள் கிடைக்கவில்லையா? என்று நினைத்தபடி வழக்கமாக சட்டிகள் அடுக்கி வைக்கும் இடத்தினைக் காட்டினேன்.

நானும் தயிர் செய்திட்டேனே!!!

2012-01-18T07:53:00.001-08:00

தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத விக்ரமாதித்தன் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறி வேதாளத்தின் தலையை சதக் என்று வெட்டினான்... இது நான் சின்ன வயதில் அம்புலிமாமாவில் படித்த கதை. இப்ப அதுக்கென்ன என்கிறீர்களா? நான் தயிர் செய்த கதையும் கிட்டத்தட்ட இப்படித்தான்.

ஊரில் இருந்தபோது என் அம்மா தயிர் செய்வார்கள். பாலைக் காய்ச்சி, உறை ஊற்றி வைப்பார்கள் அடுத்த நாள் நல்ல சுவையான தயிர் கிடைக்கும். எனக்கு பருப்புக் குழம்பு, வெந்தயக் குழம்பு, உள்ளி மிளகு சொதி... இப்படி என்ன கறி என்றாலும் தயிர் வேணும். அமெரிக்கா வந்ததிலிருந்து தயிர் எப்போதும் கடையில் வாங்குவதோடு சரி.

ஒரு நாள் என் உறவினர் சொன்னார், " நான் எப்போதும் வீட்டில் தயிர் போடுவேன். கடையில் வாங்குவதில்லை", என்றார்.

சரி ரெசிப்பி சொல்லுங்கள் என்றேன். அவரும் சொன்னார்.
பாலை நன்கு காய்ச்ச வேண்டும். அதாவது 4 தரமாவது பால் பொங்கி வர வேண்டும். மீண்டும் கரண்டியால் ஆற்றிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். பின்னர் அடுப்பை சிம்மரில் வைத்து சில நிமிடங்கள் கொதிக்க வைத்து, இறக்கி வைத்து, நகச்சூடு வந்ததும் சட்டியில் ஊற்றி, உறை போட்டு, சமையல் அறையில் கொஞ்சம் வெப்பமான இடத்தில் வைக்க வேண்டும்.

சரி நானும் செய்யப் போகிறேன் என்று ஆரம்பித்தேன். பாலை காய்ச்சி, பிள்ளைகளையும் கவனித்து, ஒரு வழியா தயிரை உறை ஊற்றி வைத்தால் ... தயிர் வரவேயில்லை. பால் தான் அப்படியே இருந்தது. எங்கே பிழை விட்டேன். பாலை 3, 4 தரம் பொங்கி வர விட வேண்டும்... நான் 5,6 தரம் பொங்க விட்டிருப்பனோ தெரியவில்லை. இனிமேல் நான் தயிர் செய்யும் போது யாரும் என்னைக் கூப்பிடக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கையுடன் மீண்டும் தயிர் செய்யும் முயற்சியில் இறங்கினேன்.
பாலை சட்டியில் ஊற்றவும் போன் மணி அடித்தது. என் கஸின் கனடாவிலிருந்து.
என்னப்பா சுகமா?, என்றார்.
ம்ம்... நான் கொஞ்சம் பிஸி. 10 நிமிடங்கள் கழித்து நானே உன்னை அழைக்கிறேன், என்றேன்.
அப்படி என்னத்தை வெட்டி முறிக்கிறியோ தெரியவில்லை, என்று அலுத்துக் கொண்டார் கஸின்.
நான் தயிர் செய்யப் போகிறேன், என்றேன்.
ஓ! எப்படி செய்யுறது என்று எனக்கும் சொல்லு பார்க்கலாம், என்றார்.
எல்லாம் விலாவாரியாக சொல்லிய பின்னர் போனை வைத்துவிட்டு, என் வேலையில் மூழ்கிப் போனேன்.
இந்த முறை கண்டிப்பாக 4 முறை பாலைப் பொங்க விட்டு.... எல்லா ப்ரோசிஜரும் சரியாக ஃபாலோ செய்து பாலினுள் உறையினை சேர்த்து மூடி வைத்தேன்.
அடுத்த நாள் காலையில் சட்டியை திறந்து பார்த்தால் ... தயிர் வரவில்லை. இதில் என் பிள்ளைகள் வேறு அம்மா தயிர் செய்கிறாங்க என்று ஒரே சந்தோஷத்தில் இருந்தார்கள். என் கஸின் அவரின் தயிர் சூப்பராக வந்தது என்று சொன்னபோது எனக்கு என் மீது எரிச்சல் வந்தது. அதெப்படி நீங்க சொல்லி உங்க கஸின் செய்கிற போது உங்களுக்கு எப்படி பிழைக்கும் என்று என் ஆ.காரர் வேறு வெந்த புண்ணில் வேலைப் பாய்ச்சிக் கொண்டு...

இதன் பிறகு விக்ரமாதித்தன் கொஞ்ச நாட்கள் முருங்கை மரம் ஏறாமல் அமைதி காத்தான்.
ஒரு ஆறு மாசங்கள் போனதும் மீண்டும் தயிர் செய்யும் ஆசை வந்தது. இந்த முறை வலு கவனமாக எல்லாம் செய்து.... மீண்டும் பால் தான். ஆனால் இந்த முறை பாக்டீரியா கொஞ்சம் பல்கி பெருகி இருந்தது தெரிந்தது.
சோபாவில் இருந்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு யோசனை மின்னல் போல வந்தது. அதாவது சூடான/வெப்பமான இடத்தில் வைக்க வேண்டும் என்று சொன்னது நினைவில் வந்தது. நான் வைச்ச இடத்தில் சூடு போதவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

எங்கள் வீட்டு அவன் எப்போதும் சில்லென்று இருக்கும். என் பிள்ளைகளுக்கு ப்ரெட் டோஸ்ட் செய்த பின்னர் அந்த டோஸ்டர் சூட்டில் வைத்தேன். பான் கேக் டோஸ்டரில் போட வந்த என் ஆ.காரர் பால் சட்டியை எடுத்து கவுன்டரில் வைக்க, நான் சட்டியை சன் பாத் ( சூரிய குளியல் ) எடுக்க ஜன்னல் ஓரம் வைத்தேன். என் பிள்ளைகள் ஓடித் திரியும் இடம் என்பதால் சட்டியின் பக்கத்தில் நானும் காவல் இருந்தேன். பால் நான் தயிர் ஆகவே மாட்டேன் என்று அடம் பிடித்தது.
இப்படி ஏன் கஷ்டப்படுவான் என்று என் ஆ.காரர் ஓடிப் போய் தயிர் வாங்கி வந்தார். நானும் லேசாக் திக்காக இருந்த பால்/தயிர் சட்டியை குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வைத்துவிட்டு மறந்தும் போய்விட்டேன்.

ஒரு வாரம் கழித்து சட்டியை திறந்து பார்த்தால் தயிராக மாறி இருந்தது. நானும் தயிர் செய்திட்டேனே!!!!
தயிரில் மேப்பில் சிரப் விட்டு சாப்பிட்டால் யம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்.

டொமார் returns

2012-01-10T06:46:00.001-08:00

பல வருடங்களின் பின்னர் ஊர் போனது மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது. கடை வீதியில் பள்ளித் தோழி சுபாஷினியோடு கதை அளந்து கொண்டிருந்தபோது கடந்து போன ஆண் - எங்கேயோ பார்த்த ஞாபகம். உடனே மூளையில் பொறி தட்டியது.
ஹேய்! டொமார், என்றேன்.
அந்த ஆண் திரும்பி, ஒரு நிமிடம் குழம்பி என்னைப் பார்த்து, " நீங்கள் யார்?", என்றார்.
என்னைத் தெரியவில்லையா? நான் தான் ராதிகா, என்றேன்.
ஓ! எப்படி இருக்கிறாய், என்று ஒருமைக்குத் தாவினான்.
அவன் பக்கத்தில் அவனைப் போலவே ஒரு குட்டி. டொமார் சின்ன வயதில் மூக்கு ஒழுகத் திரிந்தது போல டொமாரின் குட்டி நின்றான்.
நான் நல்லா இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய், என்றபடி தொடர்ந்தேன். உன் பிள்ளைக்கு மூக்கு இப்படி ஒழுகுதே துடைச்சு விடப்படதா, என்றேன்.
டேய்! மூக்கை துடை, என்றான் கடுப்போடு. அவன் மகன் டொமாரின் லுங்கியில் மூக்கினை துடைத்தான்.
நான் நீட்டிய பிஸ்கட், சாக்லெட்டுக்களை ஆசையோடு வாங்கிக் கொண்டான் குட்டி.

நீ இன்னும் பழைய வீட்டில் தானே இருக்கிறாய். இன்று மாலை உன் வீட்டுப் பக்கம் கட்டாயம் வருவேன். உன் மனைவியை கட்டாயம் பார்க்க வேண்டும், என்றேன்.
வேண்டா வெறுப்பாகத் தலையாட்டி விட்டு நகர்ந்து சென்றான்.
இவனை எப்படி மறக்க முடியும். இன்று மாலை இவனின் மனைவியை எப்படியும் பார்த்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணத்திற்கு செயல் வடிவம் கொடுக்க வேண்டும்.
என் கணவரிடம் நான் டொமாரை சந்தித்த கதையினை சொன்னேன்.
ஓ! அப்படியா என்றதோடு நிறுத்திக் கொண்டார்.
என் பழைய கதைகள் பற்றி ஏதாவது கேட்பார் என்று நினைத்து, ஏமாந்து போனேன். இன்று மாலை டொமார் வீட்டுக்க்கு நான் போறேன். நீங்களும் கட்டாயம் வர வேண்டும், என்றேன்.
நான் வரவில்லை. என் நண்பனை சந்திக்க வேண்டும், என்றார்.
மாலை 4 மணி அளவில் டொமார் வீட்டுக்குச் சென்றேன். டொமாரைக் காணவில்லை. அவன் மனைவி, பிள்ளைகள் மட்டும் இருந்தார்கள். என்னை நானே சுய அறிமுகம் செய்து கொண்டேன்.
டொமார் எங்கே? , என்றேன்.
அதுக்கென்னம்மா குறைச்சல். இப்ப குடிச்சுட்டு எங்கனை விழுந்து கிடக்குதோ தெரியவில்லை. மப்பு தெளிய வீட்டுக்கு வரும், என்றார் மனைவி.
அப்ப வேலைக்கு போறதில்லையா? எப்படி குடும்பம் நடத்துகிறீர்கள்?, என்றேன்.

நான் அப்பம், தோசை செய்து விற்பனை செய்கிறேன். அந்தக் காசினைக் கூட குடிச்சே அழிக்கிறார். இன்று காலையில் 200 ரூபாய் குடுத்துவிட்டேன் அரிசி வாங்க. திருந்திட்டேன் என்று சொல்லித் தான் காசு வாங்கிப் போனார், என்றபடி கண்களைக் கசக்கினார் மனைவி.

டொமார் தள்ளாடியபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தான்.
ஏன் டொமார், உனக்கு அறிவு இருக்கா? , என்று எகிறினேன்.
ராதிகா, நீ உன் வேலையை மட்டும் பாரு. உனக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?, என்றபடி கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.
மனைவி கண்களைக் கசக்கியபடி நின்றார். நான் வீட்டினை நோக்கி நடந்தேன்.
அடுத்த நாள் டொமாரின் மனைவி என் வீடு தேடி வந்தார்.
நேற்று எனக்கு கன்னத்தில் அறைஞ்சுட்டார் என் கணவர், என்றார் வீங்கிய கன்னங்களைக் காட்டியபடி. ஒவ்வொரு நாளும் குடிச்சுட்டு வந்து அடிக்கிறதே வேலை அவருக்கு, என்றார்.

அடுத்த கிழமை என்னை வந்து பாருங்கள் என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி வைத்தேன்.
அதன் பிறகு வேலைகள் மளமளவென நடைபெற்றது. ஒரு சிறிய இடத்தினை வாங்கி, அதில் தேவையான பொருட்கள் வாங்கி அடுக்கி, சாவியினை டொமாரின் மனைவியிடம் கொடுத்தேன்.
என்னால் முடிந்த உதவி. கடை உங்க பெயரில் தான் இருக்கு. டொமாருக்கு இதில் ஒரு சல்லிக் காசு கூட உரிமை இல்லை. ஏதாவது வம்பு செய்தா என்னிடம் சொல்லுங்கள், என்றபடி விடை பெற்றேன்.
நீ எதுக்கு ராதிகாவிடம் பிச்சை வாங்கினாய் என்று மனைவியை அடித்தாக மனைவி மறு நாள் சொன்னார்.
நீ இப்படி பயந்து சாவதால் தான் அவர் உன்னை அடிக்கிறார். விரட்டுகிற நாய்க்கு ஓடுகிற நாயினைக் கண்டால் சந்தோஷமாம். அது போலத் தான் இதுவும். ஒரு நாளைக்கு எதிர்த்து கேள்வி கேள், என்றேன்.
அட! போங்கமா அவரிடம் நல்லா மொத்து வாங்க ஐடியா குடுக்கிறீங்க. நான் போறேன், என்றபடி விடை பெற்றார் மனைவி.
டொமார் குடிச்சுட்டு வந்து மனைவியை அடிப்பது குறையவேயில்லை. நான் வெளிநாடு போகும்நாளும் வந்தது. கார் டொமார் வீட்டினை கடந்த போது அந்த எண்ணம் தோன்றியது. காரினை நிப்பாட்டச் சொன்னேன். என் கணவர் விளங்காமல் பார்த்தார். இறங்கி விடு விடுவென உள்ளே சென்றேன்.

எதிர்ப்பட்ட டொமாரின் கன்னத்தில் சப்பென்று இரண்டு அறைகள் விட்டேன். ஒன்று உன் மனைவியை அடிச்சதுக்கு மற்றது உனக்குத் தான் தெரியுமே. என் கணவர் வந்து என் கையினை பிடித்து இழுத்துச் சென்றார்.
டொமார் அதிர்ந்து போய் நின்றான்.
வெளிநாடு போய் சேர்ந்து 2 வாரங்களின் பின்னர் என் அம்மா சொன்னார், இப்பெல்லாம் டொமார் குடிச்சுட்டு வந்து மனைவியை அடிப்பதே இல்லையாம். நான் மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன்.

பின்குறிப்பு: ( disclaimer )
டொமார் யார் என்று தெரியாதவர்கள் அந்த லிங்கினை க்ளிக்குங்கள். இது ஒரு கற்பனைக் கதையே. இதில் வரும் பெயர்கள் யாவும் கற்பனையே.

இலவசம், இலவசம் ஓடிவாங்கோ

2011-12-30T05:45:00.000-08:00

ஒரு பொருள் வாங்கும் போது இன்னொரு பொருள் இலவசமாக கிடைத்தால் பெரும்பாலனவர்களுக்கு சந்தோஷமே. எண்ணெய், லோஷன் பாட்டில்களில் 20% அதிகம் என்றோ அல்லது கடுகு, பெருஞ்சீரகம் 30% அதிகமாக அடைக்கப்பட்டுள்ளது என்று பொதிகளில் அச்சிடப்பட்டிருந்தால் உடனே வாங்கி வந்துவிடுவோம். சமீபத்தில் என் கணவர் ரெடிமேட் ஊத்தப்பம் மா வாங்கி வந்தார். எனக்கு ரெடிமேட் பொடி வகைகள், மா, இட்லி, தோசை மா வகைகள் எப்போதும் பிடிப்பதில்லை. இந்த ஊத்தப்ப மா பார்த்ததும் கடுப்பு வந்தது. கூடவே சாம்பார் பொடி இலவசம் என்று இருந்தது. என் ஆ.காரரிடம் இதை எதுக்கு வாங்கினீங்க என்று கேட்டேன். ஒரு நாளைக்கு சாப்பாடு செய்கிற வேலை மிச்சம் என்றார். ஒரு கல்லில் ரண்டு மாங்காய் அடிச்சிட்டேனே என்று ஒரே பெருமை வேறு. சாம்பார் பொடியும், ஊத்தப்பம் மிக்ஸூம் இரண்டு மாங்காய்களாம்.
பழி வாங்க நல்ல சந்தர்ப்பம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். அன்று இரவே ஊத்தப்பம் செய்வது என்று முடிவு செய்தேன். பொதியில் சொல்லப்பட்ட முறையின்படி மாவை மிக்ஸ் செய்ய, பொதியினைத் திறந்தால் ஏதோ ஒரு வகையான மணம். வேறு சாப்பாடுகளும் இதை நம்பி ஆயத்தமாக இல்லாத காரணத்தினால் இதையே கல்லில் ஊற்றினேன். என் கணவர் வேண்டா வெறுப்பாக சாப்பிட்டு முடித்தார்.

ஆனால் பாருங்கள் ஒரு விதமான புகாரும் இல்லை. இரண்டு மாங்காயில் ஒரு மாங்காய் பழுது என்று அவரின் முகத்தைப் பார்க்க விளங்கியது. சாம்பார் பொடியும் ஷெல்ஃபில் அப்படியே தூங்குது. மாங்காய் அல்ல கல்லுத் தான் திரும்ப வந்திருக்கு.

ஊரில் இடம் பெயர்ந்து சென்று ஒரு பள்ளியில் இருந்த போது சாப்பாடு வாங்க காசு இருக்கவில்லை. பெரும் பசி எல்லோருக்கும். ஒரு வகுப்பறைக் கதவில் பெரிய பூட்டுத் தொங்கியது. யாரோ சொன்னார்கள் அந்த அறையில் சாப்பாட்டுப் பொருட்கள் இருப்பதாக. சிலர் அதை திறக்க விடமாட்டோம் என்று வாசலில் காவல் இருந்து களைத்துப் போய் போன பிறகு, வேறு சிலர் கதவினை உடைக்க மக்கள் உள்ளே புகுந்து சாப்பாட்டுப் பொருள்களை எடுத்தார்கள். ஒரு பக்கம் நிறைய நோட்டுக்கள், பென்சில், பேனாக்கள் இருந்தன. கதவினை உடைத்தவர்கள் சொன்னார்கள், தயவு செய்து சாப்பாட்டுப் பொருள்களை மட்டும் எடுங்கள். வேறு எதையும் தொட வேண்டாம். சரி என்று தலையாட்டிய மக்கள் பேனா, பென்சில், நோட்டு என்று எதையும் விட்டு வைக்கவில்லை. என் பிள்ளைக்கு பொழுது போக வேண்டாமா? அவனும் எவ்வளவு நேரம் தான் விட்டத்தையே வெறிப்பது என்று ஒரு அப்பா சொன்னார். இலவசம் என்பதுக்காக எதுக்கு எமக்கு வேண்டாத பொருட்களை எடுக்க வேண்டும். அடுத்த நாள் நோட்டில் கிழிக்கப்பட்ட பேப்பர்கள் கப்பல், ராக்கெட், குப்பைகளாக மாறி இருந்தன.

இந்தியாவில் இருந்த போது, ஒரு முறை குரோசரி கடையில் ஒரு பெண்மணி ஒரு பொருளை வாங்கிய பின்னர் நகராமல் அங்கேயே நின்றார்.
என்னம்மா வேணும், என்றார் கடைகாரர்.
ஏதோ ஃப்ரீன்னு போட்டிருக்கு. அதை குடுத்தா என்ன குறைஞ்சா போடுயிவாய், என்றார் பெண்மணி.
அது கொலஸ்ட்ரால் ஃப்ரீன்னு போட்டிருக்கு. போய் வேலையைப் பாரும்மா, என்று கடைக்காரன் பதில் சொல்ல, பெண்மணியின் முகம் வாடிப் போய்விட்டது.

ஒரு வெள்ளைக்கார ஆன்டிக்கும் அங்கிளுக்கும் 25வது மணநாள். இன்று என் மனைவிக்கு ஏதாவது பரிசுப் பொருள் வாங்கி குடுத்துட்டுத் தான் மறுவேலை என்று கணவர் கிளம்பினார். அவர் ஏதோ வைரத்தால் மனைவியை இழைக்கப் போகிறார் என்று பார்த்தால் மனிதர் குப்பைத் தொட்டியை தேடிச் செல்கிறார். குப்பைக்குள் இறங்கி ஒரு வாடிய ரோஜாப் பூச்செண்டினை எடுக்கிறார். வேறு குப்பையில் ஒரு தேநீர் கேட்டிலும் எடுத்துக் கொள்கிறார். 1.68 டாலருக்கு இனிப்பு மிட்டாய், ஒரு மனித மண்டை ஓட்டு பொம்மை வாங்கிக் கொள்கிறார். இரவு மனைவியை சாப்பிட வெளியே அழைத்துச் செல்கிறார். மனைவி ஒரு கண்டிஷனோடு செல்கிறார். சரி அப்படியே ஆகட்டும் என்கிறார்கணவர். சாப்பிட்ட பின்னர் மனைவியின் கண்களை மூடச் சொல்கிறார். ஒரு பெரிய சாக்குப் பையினை காரிலிருந்து எடுத்து வந்து, ரோஜா செண்டினை வெளியே எடுத்து மனைவிக்கு கொடுக்க மனைவியின் முகத்தில் எரிச்சல். என்ன செத்துப் போன பூவை தருகிறாயே? என்கிறார். பின்னர் கேட்டில், மிட்டாய்கள், பொம்மை எல்லாவற்றினையும் கொடுத்த பின்னர் பக்கத்து மேசையினை நோக்கி ஓடுகிறார். அங்கே மிஞ்சிப் போன உணவுகளை சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

நீ வரும் போதே இந்த வேலை செய்யமாட்டேன் என்று சொன்னபடியால் தான் உன்னுடன் வந்தேன். இப்ப இப்படி செய்கிறாயே, என்றபடி மனைவி எழுந்து வெளியே போகிறார்.

அட! பதறே என்பது போலப் பார்க்கிறார்கள் அங்கிருந்த மக்கள். இவர் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் மேசைக்கு மேசை ஓடி, ஓடி உணவுகளை சேகரிக்கிறார். இது மனநோயாக இருக்குமோ என்பது என் கருத்து.
இது அமெரிக்காவில் ஒளிபரப்பாகும் ஒரு நிகழ்ச்சி. உலக மகா கஞ்சன்கள் என்று வேறு சிலரைக் காட்டினார்கள்.

எங்கள் இடத்தில் இருக்கும் மிருக காட்சி சாலையில் கோடை காலம் குறிப்பிட்ட நாட்களுக்கு அனுமதி இலவசம். இதற்காக மக்கள் கூட்டம் அலை மோதும். என் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி காலையில் எழுந்து போகப் போவதாக சொன்னார். நீயும் போறியா, என்று என்னைக் கேட்டார்.
காசு கொடுத்து இல்லை காசு கொடுக்காமலும் பாம்பினை பார்க்க நான் ரெடி இல்லை என்று சொன்னேன்.
ஃப்ரீ தானே போய் பார்க்க வேண்டியது என்றார்.
மிருக காட்சி சாலைகளில் சிங்கம், புலி, கரடி இப்படி மிருகங்கள் தப்பி ஓடுவது போல பாம்பும் ஓடி, மறைந்து நின்று, நான் போக வெளியே வந்தால்...

இல்லை நான் வரவில்லை. நீ போய் நல்லா எஞ்சாய் பண்ணு என்று கழன்று கொண்டேன்.
எதுக்கு எல்லாம் இலவசம் என்று ஒரு வரை முறையே இல்லாமல் போய்விட்டது.

தோசைப் பொடி

2011-12-19T07:42:00.000-08:00

தேங்காய்பூ - 1 கப்
காய்ந்த மிளகாய் - 4
மிளகு - 1 டீஸ்பூன்
கறிவேப்பிலை
எள் - 1/4 கப்

காய்ந்த மிளகாயை வெறும் சட்டியில் வறுத்து, தண்ணீர் சேர்க்காமல் அரைத்து வைத்துக் கொள்ளவும்.
சட்டியில் தேங்காய் துருவலை போட்டு, மிதமான தீயில் வறுக்கவும். கறிவேப்பிலை சேர்க்கவும். ஒரளவுக்கு வறுபட்டதும் எள், மிளகு சேர்க்கவும். தேங்காய் துருவல் பொன்னிறமாக நிறம் மாறும் வரை வறுக்கவும். இறக்கி நன்கு ஆற வைக்கவும்.

ஆறியதும் அரைத்து வைத்த மிளகாய்ப் பொடி, உப்பு கலந்து நன்கு அரைக்கவும்.
யம்மி... தோசைப் பொடி தயார்.
இது என் அம்மாவின் ரெசிப்பி. முன்பு அடிக்கடி செய்து அனுப்புவார்கள். இப்பெல்லாம் இந்தப் பொடியைக் கண்ணில் காட்டுவதே இல்லை. நானே முதன் முறையாக செய்தேன். மிகவும் நன்றாக இருந்தது.
*********************************

ராசி பலன் எழுதுபவர்கள் எதுக்கு இப்படி எழுதுகிறார்கள் என்று நினைக்க சிரிப்பா வருகிறது. எங்க வீட்டில் நான் ஒரு ராசி, என் கணவர் ஒரு ராசி. எங்கள் இருவருக்கும் எதிரும் புதிருமாவே பலன் எழுதுகிறார்கள்.

எனக்கு வீம்பு - அவருக்கு சிரமம்
எனக்கு சிரமம் - அவருக்கு களிப்பு
எனக்கு செலவு - அவருக்கு பயம்
எனக்கு திறமை - அவருக்கு செலவு

ஒவ்வொரு நாளும் இதே கதையாத் தான் இருக்கு.

*****************************************

நானும், என் மகளும் செய்த நத்தார் ornament . மகள் தான் மணிகள் ஒட்டி, அலங்காரம் செய்தது.

பூக்கள்

2011-12-11T07:50:00.000-08:00

முதலில் இப்படி வட்டமாக புள்ளிகள் போட்டுக் கொள்ளவும்.

பிறகு படத்தில் காட்டியபடி, ஓரத்தில் நூலினால் தையல் போட்டுக் கொள்ளவும். இந்த நூல் கொஞ்சம் லைட்டான கலரில் இருக்குமாறு தைத்தால் நன்றாக இருக்கும்.

ஊசியில் கொஞ்சம் டாக்கான நூலினை கோர்த்து, பூவின் மையத்தில் ஊசியினை கீழிருந்து குத்தி மேலே கொண்டு வரவும். இந்த நூலினை லைட்டான நூலின் வழியாக கோர்த்து இழுக்கவும். மிகவும் டைட்டாக இழுக்காமல் பூவின் இதழ் போல இருக்குமாறு நூலினை சரி பார்த்துக் கொள்ளவும். நூலினை துணியின் கீழ் கொண்டு சென்று, மீண்டும் அடுத்த இதழினை இதே போல தைக்கவும். எல்லா இதழ்களையும் தைத்த பிறகு படத்தில் காட்டியது போல பூ ஷேப் கிடைக்கும்.

பூவின் மையத்திற்கு ஊசியில் sequin கோர்த்து, பிறகு முத்து கோர்க்கவும். பின்னர் நூலினை மீண்டும் சீக்கின்ஸ் வழியாக கொண்டு சென்று, துணியின் கீழே முடிச்சுப் போட்டுக் கொள்ளவும்.

( திரும்ப முத்தின் வழியாகத் தான் நூலினைக் கொண்டு செல்வேன் என்று அடம்பிடித்தால் நான் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது )

இப்ப அழகான பூக்கள் ரெடி.

சங்கிலித் தையல், அடைப்புத் தையல்களால் உருவான பூக்கள், வண்ணத்துப்பூச்சிகள் கீழே.

வீடு நிறையக் குழந்தைகள்

2011-11-28T07:25:00.001-08:00

எங்களில் பெரும்பாலனவர்களுக்கு இரண்டு, மூன்று குழந்தைகள் வளர்ப்பதே பெரிய சவாலாக இருக்கு. ஆனால் சிலருக்கு இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையே கிடையாது.

தொலைக்காட்சியில் வரும் சில நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தால் எரிச்சல் மண்டிக் கொண்டு வரும். ஜான் & கேட் ப்ளஸ் 8. இவர்களுக்கு ஒரு பிரசவத்தில் இரட்டைக் குழந்தைகள், இரண்டாவதில் 6 குழந்தைகள். அந்த அம்மா செய்யும் அலட்டகளைப் பார்த்தா ரத்தக் கண்ணீர் வராத குறை தான்.

ஒரு குழந்தையை வளர்க்கும் போது சுற்றுச் சூழல் எவ்வளவு மாசடைகிறது என்று விரிவாக காட்டினார்கள். அதாவது டயப்பர் செய்ய பயன்படும் மூலப் பொருட்களில் முக்கியமானது மரம். எவ்வளவு மரங்களை வெட்டி, டயப்பர் செய்து, டயப்பரை பயன்படுத்திய பின்னர் குப்பையில் எறியும் போது ஏற்படும் கேடுகள் இப்படி நிறைய சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். ஒரு முறை கடைக்குச் சென்று குழந்தைகளுக்கு ஆடைகள் எடுக்க ஏற்படும் செலவுகளைப் பார்த்தா மலைப்பா இருக்கும்.

இந்த ஜான் & கேட் ஜோடி இந்த நிகழ்ச்சி மூலம் மிகவும் பிரபலமானார்கள். விளம்பரம் மூலம் நிறையப் பணம் வந்திருக்கும். படுக்கும் நேரம் தவிர்த்து மீதி நேரம் எப்போதும் வீடியோவும் கையுமாக ஆட்கள் வீட்டினுள் இருந்திருப்பார்களோ என்றே தோன்றுமளவுக்கு சாப்பிடுவது, சண்டை போடுவது என்று எல்லாமே காட்டுவார்கள். இறுதியில் இருவரும் பிரிந்து விட்டார்கள் என்று சூப்பர் மார்க்கெட் நியூஸ் ஸ்டான்டில் செய்தி பார்த்தேன். இந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்து கடுப்பான ஒரு ஆசாமி, துப்பாக்கியுடன் சென்று ஏதோ ஒரு தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பு நிலையத்தில் சிலரை கொன்று விட்டதாக சொன்னார்கள். இந்த ஆசாமி ஜான் & கேட் நிகழ்ச்சியை நிறுத்தும்படி நிறையத் தரம் சொன்னாராம். யாரும் காது கொடுத்துக் கேட்கவில்லையாம். அந்த ஆசாமியின் கூற்றுப்படி இந்த மாதிரி ஷோக்கள் அமெரிக்காவில் தடை செய்யப்பட வேண்டியவை.

இதே போல இன்னொரு நிகழ்ச்சி. 16 & counting ( அதாவது 16 பிள்ளைகள் ஆனால் இன்னும் பெற்று முடியவில்லை ). ஒரு முறை சானல் மாற்றிக் கொண்டு போகும் போது இந்த நிகழ்ச்சியை பார்க்க நேர்ந்தது. அந்த அம்மா 16 குழந்தைகளைப் பெற்று, 16க்கும் J இல் ஆரம்பிக்குமாறு பெயர்களும் வைத்து, வயிற்றில் இன்னொன்று வளருவதாக சொன்னார். ஆண்டவன் கொடுக்கும் போது எப்படி வேண்டாம் என்று மறுப்பதாம், என்றார் அந்தப் பெண்மணி. ஆண்டவன் கொடுக்கிறார் என்று எல்லோரும் இப்படியே பெற்றுக் கொண்டிருந்தால் பூமி என்னாவது.

இந்த மாதிரி நிகழ்ச்சிகளைப் பார்ப்பதே பாவம் என்பது என் கருத்து. சமீபத்தில் அவருக்கு 19 வது குழந்தை பிறந்துவிட்டதாக தொலைக்காட்சியில் பார்த்தேன். இப்பவும் நிப்பாட்டுகிற ஐடியா எதுவும் அந்த அம்மாவுக்கு இல்லையாம்.

இவர்கள் பிரபலமாக யார் காரணம் என்று பார்த்தால் மக்கள் தான். இந்த மாதிரி நிகழ்ச்சிகளை மக்கள் விரும்பி பார்க்கிறார்கள். அதனால் ஒளிபரப்பு நிலையங்களுக்கு விளம்பரங்கள் மூலம் நல்ல இலாபம் வருகிறது. நிகழ்ச்சி தயாரிப்பாளர்களுக்கு வேலையும் மிச்சம், பணமும் நன்றாக கொட்டும். நல்ல திறமையான நடிகர்களை இயக்கி நாடகங்கள் எடுப்பதானால் நடிகர்களுக்கு சம்பளம் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த மாதிரி ஷோக்களில் பெரிதாக மெனக்கெட ( கதை எழுதுவது, இயக்குவது, மேக்கப், ஆடைகள் ) தேவையில்லை. வீட்டில் இருக்கும் ஒரு வாண்டு எதையாவது உளறிக் கொட்டினாலும் மக்கள் பார்ப்பார்கள். இது மாதிரி நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் வளரும் நாடுகளில் இன்னும் வரவில்லை என்று நினைத்து சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த பதிவை பார்த்த பின்னர் யாருக்கும் ஐடியா வந்தாலும் வரலாம்.

குறட்டைப் புலி

2011-11-04T09:42:00.001-07:00

இதில் வரும் கதை நாயகன் பெயர் தான் குறட்டைப் புலி. அவனுக்கு அவன் பெற்றோர் ஆசையாக வைத்த பெயர் குணசீலன். இவன் விடும் குறட்டையால் மனைவி வைத்த பெயர் " குறட்டைப் புலி ". மனைவி ரோகிணிக்கு இவனின் பட்டப்பெயர் சொல்லி அழைப்பது என்றால் கொள்ளை விருப்பம். அதுவும் மிகவும் கோபமாக இருக்கும் நேரத்தில் வரும் குறட்டைப் புலி என்ற பெயருக்கும், மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் போது அழைப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருப்பதை அறிய முடியும்.

ஐயா, குறட்டைப் புலியே, என்ன யோசனை என்று குரல் வந்ததும் விளங்கியது ஏதோ அர்ச்சனை நடக்கப்போகிறது என்பது.

என்ன சொல்லுங்க மேடம்?, என்றான் குணசீலன்.

ராத்திரி முழுக்க உங்க குறட்டையால் படுக்க முடியவில்லை. எழுந்து போய் டீ போடுங்க. நான் கொஞ்ச நேரம் படுக்கணும், என்று உத்தரவு வந்தது. இவன் புரண்டு படுத்தான்.

என் அப்பாவுக்கு கல்யாணம் பேசும் போதே கண்டிஷனா சொன்னேன் குறட்டை விடும் மாப்பிள்ளை வேண்டாம் என்று. அவர் கேட்டாத்தானே. இப்ப பாரு ஒவ்வொரு நாளும் நான் படும் பாடு, என்று தொடர்ந்த ரோகிணியை இடைமறித்தான் குணசீலன்.

மாப்பிளையை தூங்க வைச்சு, பக்கத்தில் இருந்து பார்த்திருக்க வேணும் என்று சொல்கிறாயா? என்றுவிட்டு பெருங்குரலில் சிரித்தான்.

இங்கை பாரு ரோகிணி, குறட்டை ஒரு வியாதி. குறைட்டை விடுபவர்கள் நிம்மதியாக படுப்பதில்லை. அவர்களுக்கு ஆயுளும் குறைவாம், என்று காரணங்கள் சொன்னான்.

இதையே எவ்வளவு நாட்களுக்குத் தான் சொல்வீங்க. second hand snoring

என்ற நோயால் நான் பாதிச்சுப் போய் இருக்கிறேன். இந்த மருத்துவ உலகம் இதையெல்லாம் ஆராய்ச்சி பண்ணவே மாட்டார்களா? என்றாள் ரோகிணி.

ம்ம்... கண்டு பிடிச்சு உன் பெயரையே வைக்கப் போறாங்களாம் என்று இடை மறித்தவனை முறைத்தபடி தொடர்ந்தாள். என் பாட்டிக்கு 95 வயசு. இப்பவும் குறட்டை விட்டுட்டு சந்தோஷமா இருக்கிறார்கள். ஆனால், எங்க தாத்தா பாருங்க 40 வருடத்துக்கு முன்னாடி போய் சேர்ந்துட்டார்.

ஓ! அப்படியா, என்றான் குணசீலன்.

என்ன நொப்படியா? எத்தனை முறை சொல்றது மருத்துவரிடம் போய் ஏதாவது தீர்வு கேட்கச் சொல்லி. நீங்க கேட்டாத் தானே, என்று அலுத்துக் கொண்டாள்.

தாயே! அது மட்டும் முடியவே முடியாது. போன வாரம் தொலைக் காட்சியில் ஒரு பொருள் காட்டினார்களே அதை வாங்கலாமா என்று யோசனை சொன்னான்.

போன மாசம் ஒரு பொருள் வாங்கினோமே அதுக்கு என்ன ஆச்சு?, என்று கேட்டாள் ரோகிணி.

ஓ! பந்து போல ஒரு பொருளை முதுகில் ஒரு பை தைச்சு, அதனுள் பந்தை வைச்சு படுக்கச் சொன்னாங்களே? அந்தப் பொருளா? , என்றான் குணா. எங்க வீட்டு டாமி போன வாரம் வைச்சு விளையாடிட்டு இருந்திச்சே என்றான்.

அதுக்கு 30 டாலர்கள் தண்டமாக அழுதோமே. அதை டாமிக்கு குடுத்துட்டு பேச்சைப் பாரு என்றாள்.

இன்னும் இரண்டு மாதத்தில் குழந்தை பிறக்கப் போகிறது. உங்களை வைச்சுட்டு நான் என்ன செய்யப் போறேனோ தெரியவில்லை என்று நொந்து கொண்டாள். என்னை மட்டும் இல்லை பிறக்க போகிற குழந்தையைக் கூட உங்கள் குறட்டை பாதிக்கத் தான் போகிறது என்றாள் ரோகிணி.

அந்த நாளும் வந்தது....

( தொடரும் )

பின்குறிப்பு: இந்தக் கதை இன்னும் முடியவில்லை. இது எங்களுக்குத் தெரியாதா என்று நீங்க முணு முணுப்பது விளங்குது. நான் கொஞ்சம் அவசர வேலையாகப் போவதால் கதையினை முடிக்க நேரம் இல்லை. எனவே நீங்க இந்தக் கதையின் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்று ஊகித்தால் பரிசெல்லாம் கொடுக்கமாட்டேன். ஆனால், கண்டிப்பாக பாராட்டு மழை உண்டு. குறட்டைப் புலி திருந்தினாரா? மருத்துவரைப் பார்க்கப் போனாரா? முடிவு எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால், குறட்டைப் புலியை கொல்லவோ அல்லது சித்ரவதை செய்வதாகவோ கண்டிப்பாக முடிவு இருக்கப்படாது. உங்கள் வீட்டில் கூட ஒரு குறட்டைப் புலி இருக்கலாம். அல்லது நீங்கள் கூட ஒரு குறட்டைப் புலியாக இருக்கலாம். உங்கள் கற்பனைக் குதிரையை கன்னாபின்னாவென்று ஓட விடுங்கள் பார்க்கலாம்.

******************************************************

இது நான் தைச்ச Honey Comb Smocking . கொஞ்சம் கடுப்பு பிடிச்ச வேலை தான். ஆனால், அழகோ! அழகு!!!!

மூழ்காத கப்பலே....

2011-11-03T06:17:00.001-07:00

எனக்கு நண்பிகள் தான் இருந்தார்கள். நண்பர்கள் என்று யாரும் இருந்ததில்லை. 3 ஆம் வகுப்பு தொடக்கம் 5 வரை மட்டுமே ஆண்கள், பெண்கள் சேர்ந்து பயிலும் பள்ளியில் கல்வி கற்றேன். பெரிதாக யார் முகமும் ஞாபகம் இல்லை. ஒரே ஒரு பொடியன் மட்டும் பிள்ளையார் ஸைஸில் இருந்தான். அவன் முகம் மட்டும் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கு. காரணம், ஊரில் அம்மன் கோயில் திருவிழாவின் போது பிள்ளையாரின் தேரில் அவனும் ஏறி ( அவன் அப்பா ஐயர் ) அமர்ந்திருப்பான். மோதகம், கொழுக்கட்டை என்று உள்ளே தள்ளியபடி இருப்பான். இடைக்கிடையில் சாமிக்கு தீபமும் காட்டுவான்.

நண்பிகள் என்றால் எனக்கு நிறைய இருந்தார்கள். பள்ளியில் ஒரு கூட்டம், ட்யூசனில் இன்னொரு கூட்டம். என்னை விட வயசு குறைந்த, கூடிய வகுப்புகளிலும் நண்பிகள் என்று ஏகப்பட்ட நண்பிகள்.

ட்யூசனில் ஆண்களும் இருந்தார்கள். அநேகம் பேர் இரட்டை வால்கள் தான். என் நெருங்கிய தோழியின் ஒன்றுவிட்ட அண்ணனும் எங்களோடு படித்தார். அவரின் குரல் சிம்மக்குரல் சிவாஜி கணேசன் போல அவ்வளவு கூர்மை. காது இரண்டும் டமால் ஆகி விடும் அளவுக்கு இருக்கும் அவரின் குரல். அவருக்கு நாங்கள் வைத்த பட்டப்பெயர், வீரையா சூரையா. இந்தப் பெயர் இலங்கை கடற்படையின் அதிவேக படகின் பெயர். கடலில் நின்றால் பல மைல்கள் தாண்டியும் அதன் இரைச்சல் காதுகளில் விழும்.

பெண் நண்பிகள் நிறைய இருந்தாலும் எல்லோரும் வீட்டுக்கு வருவதோ அல்லது நான் அவர்களின் வீடுகளுக்குப் போவதோ இல்லை. என் அப்பா இதில் மிகவும் கண்டிப்பானவர். அப்படியே போவதெனிலும் என் பாட்டியோடு தான் அனுப்புவார். பாட்டியோடு வருவதை விட நீ வராமல் இருப்பது மேல் என்று என் நண்பிகள் சொல்வார்கள்.

இந்தியாவில் இருந்த போது தோழிகள் அதிகம். குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் மஞ்சுளா, ஜெயசிறீ இருவருமே. ஜெயசிறீ - இவர் நல்ல வசதியான குடும்ப பெண். என் மீது மிகவும் பிரியமாக இருப்பார். நான் கொண்டு போகும் சாப்பாட்டினை அவரும், அவருடைய சாப்பாட்டினை நானும் சாப்பிடுவதுண்டு. அவருக்கு நான் கொண்டு போகும் வாழைப்பழ தோசை என்றால் கொள்ளை விருப்பம். லஞ்ச் நேரம் வருவதற்கு முன்பே பெட்டி காலியாகி விடும். ஏன்டி! இப்படி பறக்கிறே. நான் ரெசிப்பி சொல்றேன் உங்க அம்மாவிடம் சொல்லி செய்து சாப்பிட வேண்டியது தானே, என்பேன்.

இல்லைடி. உங்க அம்மா செய்யுறது சூப்பரோ சூப்பர் என்பாள். ஒன்றாக சேர்ந்து படிப்பது, கடலை போடுவது என்று நன்றாகவே போனது. கல்லூரிக்கு போன பின்னர் இவரை நான் பார்க்கவே இல்லை. போன் நம்பர் வாங்கி வைத்திருக்கலாம் என்று இப்ப அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு.

அடுத்தவர் மஞ்சுளா. இவர் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். மிகவும் நன்றாக படிப்பார். பள்ளி ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படித்து வந்தார். அவரின் அம்மா ஊரிலிருந்து கொண்டு வரும் நொறுக்குத் தீனிகள் எதுவாக இருந்தாலும் எனக்கும் கொண்டு வந்து தருவார். நான் வேண்டாம் என்று மறுத்து விடுவேன். காரணம் - பள்ளி விடுதியில் சாப்பாடு மிகவும் மோசமாக இருக்கும் என்று நண்பிகள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். மஞ்சுளாவே என்னிடம் அடிக்கடி சொன்னதுண்டு. அம்மா கொண்டு வரும் உணவுகளை அவரே வைத்து உண்ணச் சொன்னாலும் காதில் போட்டுக் கொள்ளவே மாட்டார். சில நேரங்களில் கைகளை பொத்தியபடி வேகமாக வருவார். மூடிய கையினுள் மைசூர் பாகு இருக்கும். என் மேசையில் வைத்து விட்டு, வேகமாக ஓடி விடுவார்.

இப்ப நினைத்தாலும் மனது நிறைவது போல இருக்கும் மஞ்சுளாவின் நட்பு. பள்ளிப் படிப்பினை முடித்த பின்னர் இவரின் தாய்மாமனுக்கு இவரை கட்டாயமாக திருமணம் செய்து கொடுத்து விட்டார்கள் என்று பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். கல்லூரியில் சேர்ந்திருக்கலாமே என்று ஒரு நாள் அவரிடம் கேட்டேன். வாணீ, நான் எங்கே போவேன் பணத்திற்கு என்றார் கண்கள் குளமாக. என் கைகளை சிறிது நேரம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தவர் எதுவும் சொல்லாமல் போய் விட்டார். அதன் பிறகு நான் அவரை சந்திக்கவேயில்லை.

கனடா, அமெரிக்கா வந்த பிறகு எந்த நட்பும் நிலையாக இருக்கவில்லை. அமெரிக்கா வந்த புதிதில் ஃபர்கானா என்ற பங்களாதேஷ் தோழி இருந்தார். இவரைப் பற்றி நான் எழுதிய ஒரு பதிவு கூட இங்கே இருக்கு. அவரின் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பினாலும் பதில் இல்லை. மற்றும்படி அறுசுவையின் மூலம் அறிமுகமான அதிரா, இமா, மகி ஆகியோரை நேரில் பார்த்ததே இல்லை. எல்லோரையும் நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசை.

அதிரா சில மாதங்களின் முன்னர் எழுதச் சொன்ன பதிவு. எழுதி முடிச்சுட்டோம்ல்ல.

( மூழ்காத ஷிப்பே ப்ரெண்ட் ஷிப் என்பதை தமிழ் படுத்தி தலைப்பு போட்டிருக்கிறேன். )

செல்லப் பிராணிகள்

2011-10-21T09:10:00.000-07:00

வெளிநாடுகளில் நாய், பூனை, பாம்பு, பல்லி, இப்படி இன்னபிற செல்லப் பிராணிகள் வளர்ப்பதெல்லாம் ஒரு கலை என்றே நம்புகிறேன். நல்ல ஜாதி நாய் வாங்குவதென்றால் அதற்கு ஒரு விலை, அதை பராமரிப்பதற்கு ஒரு விலை. பராமரிப்பு என்பதில் அதன் உணவு, கால் நடை வைத்தியருக்கு பெரும் பணம், இது தவிர தொலைக்காட்சிகளில் காட்டப்படும் பொருட்களை வாங்குவதற்கு ஒருவர் தனியாக வேலைக்குப் போய் வர வேண்டும்.

சிலர் செல்லப் பிராணிகளுக்கு ஹெல்த் இன்சூரன்ஸ் வைத்திருக்கிறார்கள். இல்லாவிட்டால் மருத்துவருக்கு தண்டமாக நிறைய அழ வேண்டி இருக்கும். என் உறவினரின் நாய்க்கு தொண்டை சரி இல்லை. கத்தும்போது விநோதமான ஒலி வந்தது. அந்த நாய்க் குட்டிக்கு ஹெல்த் இன்சூரன்ஸ் இல்லை. ஒரு முறை மருத்துவரிடம் சென்று வந்தமைக்கு பில் 500 டாலர்கள். மருத்துவர் ஏதோ மாத்திரைகள் குடுத்தாராம். ஃபாலோ அப் செக்கப் வேறு இருக்காம். அட ராமா! என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

பிள்ளைகள் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு விளம்பரம்.. நாய்களுக்கு தண்டர் சேர்ட் என்று ஒரு பொருள் மார்க்கெட்டில் புதுசா வந்திருக்காம். அதாவது சில நாய்களுக்கு இடி முழக்கம், வாக்கும் கிளீனர் சத்தங்கள் கேட்டால் பயந்து நடுங்குமாம். அவைகளுக்கு இந்த வகை சேர்ட்டுகளை வாங்கி மாட்டி விட்டால் அவை இடிமுழக்கம் நேரம் கூட பயமில்லாமல் கூலாக இருப்பார்களாம். எங்க ஊர்ல கூட வீட்டுக்கு நாலு நாய்கள் இருக்குமே. அவை இடிமுழக்கம், பட்டாசு சத்தங்களுக்கு எங்கே போய் ஒளிந்து கொண்டன என்று இப்ப நினைப்பதுண்டு.

இன்னொரு பொருள், பூனைகள் ஆய் போக மண்ணை நிரப்பி, அதில் பேக்கிங் சோடா கலந்த ஒரு கலவையை நிரப்பி, எடுத்து குப்பையில் போடுவதற்கு ஒரு ப்ளாஸ்டி கரண்டி போன்ற ஒரு சாமான்.

வேறு ஒரு பொருள், பூனைகள் அவற்றின் தேய்ந்து போன நகங்களை கூர்மையாக்க ஒரு பொருள். மரத்தினால் திண்டு போன்ற ஒரு அமைப்பு செய்து, அதன் மீது தடிமனான துணி வைத்து, ஓரத்தில் ஒரு குச்சியில் கொடி போன்று ஒரு துணியினை கொழுவி இருந்தார்கள். பூனைகள் நகங்களை கூர்மையாக்கிய பின்னர் அந்தக் கொடியினை தட்டி விளையாடலாம் என்பது போலக் காட்டினார்கள். " முன்னாடியெல்லாம் என்னையே பிராண்டிட்டு இருப்பான் என் வீட்டு பூனை. இப்ப பிராண்ட ஒரு பொருள் வந்த பிறகு நான் தப்பிச்சேன்", என்று ஸ்டேட்மென்ட் விடுத்தார் ஒரு அம்மா.

போன வாரம் நாய்க்கு வாயில் ஸ்மெல் வராமல் ஸ்பிரே செய்ய வாசனைத் திரவிய பாட்டில் காட்டினார்கள். இதெல்லாம் ரெம்ப ஓவரா இருக்கே என்று மலைச்சுப் போனேன்.

பக்கத்து வீட்டில் ஒரு நாய். பரம சாது. அல்ஸேஷன் வகையை சார்ந்தது. ஒரு நாள் மழுங்க, மழுங்க மொட்டையுடன் ஒரு நாய் நின்றது அவர்கள் வீட்டில். என்ன இது பழைய நாய்க்கு என்ன ஆச்சு? ஏதாவது சீக்கு வந்து போய் சேர்ந்திடுச்சா என்று நினைத்தேன். ஆனால், முகத்தைப் பார்த்தால் பழைய அப்பிராணி போல இருக்கவே பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணிடம் விசாரித்தேன்.

ஓ! அதுவா இது என் பழைய நாயே தான். அதுக்கு முடியெல்லாம் groom பண்ணிட்டோம், என்றார். முடியை வழிக்கவே பெட் ஸ்டோர்களில் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள்.

இது தவிர உடல் ஊனமுற்றவர்களை கவனிக்க நாய்களை பழக்கி குடுக்க ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். அதாவது ஊனமானவர்களுக்கு சேவைகள் செய்ய, அவர்களைப் பாதுகாக்க என்று ஸ்பெஷலாக பழக்கி இருப்பார்கள். அது மிகவும் அவசியமான ஒன்று தான். நாங்கள் முன்பு குடியிருந்த அப்பார்ட்மென்டில் ஒரு ஊனமுற்ற ஒருவர். அவர் எப்போதும் சக்கர நாற்காலியில், நாயுடன் தான் திரிவார். ஒரு நாள் எலிவேட்டருக்கு காத்திருக்கும் போது அவரும் வந்தார். அவர் வந்தார் என்று நான் சொல்வது நாயும் கூடவே வந்தது என்று அர்த்தம். நல்ல திடகாத்திரமான, பார்க்கவே ஒரு வித அச்சம் தரும் வகையில் இருந்தார் மிஸ்டர். பில். அவரின் கழுத்தில் ஒரு அட்டை தொங்கியது. பக்கத்தில் நின்றமையால் படிக்க முடிந்தது. அதில் பின்வருமாறு அறிவிப்பு இருந்தது, " நான் பொல்லாதவன். எனக்கு பிஸ்கோத்து, கேக் தர பக்கத்தில் வந்தாலோ அல்லது சோ க்யூட் என்று தடவினாலோ மிகவும் பொல்லாதவனாக மாறிடுவேன். அன்புடன், பில்." பில் என்பது நாயின் பெயரா அல்லது ஓனரின் பெயரா தெரியவில்லை. நான் நாலடிகள் தள்ளி நின்று கொண்டேன். எலிவேட்டர் வந்த பின்னர் இரண்டு பில்களும் ஏறிக் கொண்டார்கள். பில் எலிவேட்டரின் பட்டனை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டே என்னை உள்ளே வருமாறு கூப்பிட்டார்.

எலிவேட்டருக்குள் போய் நாயிடம் கடி வாங்கி சாக நான் என்ன லூஸா என்று நினைத்தபடி, நோ தாங்ஸ். நீங்க போங்க... நான் என் ஆ. காரர், இல்லை எலிவேட்டர்... இப்படி எதையோ புலம்பிக் கொண்டிருக்க அவர்கள் இருவரும் சென்று விட்டார்கள்.

இது தவிர நாய்களுக்கு ஸ்வெட்டர், சப்பாத்துக்கள், விதம் விதமான உணவுகள் என்று நிறைய இருக்கு பெட் ஸ்டோர்களில்.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும் போது எங்க ஆட்கள் ஊரில் வளர்த்ததெல்லாம் நாய் வளர்ப்பு என்றே சொல்ல முடியாது. எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு மிஞ்சும் எலும்புகள், சோறு, மீன் முட்கள்... இவைகள் தான் பெரும்பாலும் நாய்களுக்கு உணவு. சிலர் விதிவிலக்காக இருப்பார்கள் இல்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், பெரும்பாலும் வீடுகளில் நாய், பூனை என்றாலே ஒரு இளக்காரம் தான்.

என் பிள்ளைகளுக்கு நாய், பூனை வளர்க்க ஆசை. ஊர் போல இங்கு இல்லை. அது ஆய் போக வெளியே கூட்டிட்டு போகணும். வின்டர் குளிரில் இதெல்லாம் ஆகிற காரியமா? ரோட்டின் ஓரத்தில் நாய்கள் இரண்டுக்குப் போனால் அதை க்ளீன் பண்ணனும். அதற்காகவே சில இடங்களில் பைகள் வைத்திருப்பார்கள். நீங்க இரண்டு பேரும் நாய், பூனை ஒண்ணுக்கு, இரண்டுக்கு போனால் க்ளீன் செய்ய ரெடி என்றால் வாங்கலாம் என்றேன். அதன் பிறகு மூச் ஒரு சத்தம் கூட இல்லை.

இரண்டு பயங்கள்

2011-10-11T06:59:00.001-07:00

நான் பயப்படும் விடயங்கள் இரண்டு. 1. பாம்புகள் 2. ....

முதல்ல இதைப் படியுங்கள். பிறகு இரண்டாவது சொல்றேன். வீட்டினை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்த போது வெளியே சிறுவர்கள் எதையோ ஆர்வமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லை. வேலை முடித்த பின்னர் ஓய்வாக இருந்தபோது இரண்டு இளைஞர்கள் மீண்டும் அதே இடத்தில் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள். அட! என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தேனே ஒழிய போய் பார்க்க வேண்டும் என்று எண்ணம் எழவேயில்லை. மாலை நேரம் தபால் பெட்டியில் அன்றைய தபால்களை எடுக்க சென்ற போதும் நினைவுக்கு வரவில்லை. தபால்களை எடுத்து விட்டு நிமிர்ந்த போது நீளமாக ஏதோ ஒன்று கண்ணில் பட்டது. முதலில் மனப் பிரமையாக இருக்குமோ என்று நினைத்தேன். மீண்டும் பார்த்த போது மனப்பிரமை அல்ல உண்மை என்று விளங்கியது. பக்கத்து வீட்டு கார் பார்க்கிங் செய்யும் இடத்தில் ஒரு ஓரடி நீள பாம்பு அடிபட்டுக் கிடந்தது. உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. சாவுக்கிராக்கி! இது சாக வேறு இடம் கிடைக்கவில்லையா? என் வீட்டருகில் தான் வந்து சாகணுமா? எனக்கு ஈரக் குலையே நடுங்கத் தொடங்கியது. பக்கத்து வீட்டு ஆசாமி காரை பார்க் செய்துவிட்டு இறங்கினார். செல் போனில் பயங்கர பிஸியாக இருந்தார். என் மிரண்ட விழிகளைப் பார்த்ததும் என்னாச்சு என்றார்.

பாம்...பு என்றபடி கைகளைக் காட்டினேன். ஓ! அதுவா நான் தான் கொன்றேன் இப்ப என்ன அதுக்கு, என்றபடி அதை மிதித்துக் கொண்டே கடந்து சென்றார்.

வேறு இரு வாண்டுகள் வந்து பக்கத்தில் நின்று வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். இதுங்களுக்கு பாம்பு என்றால் பயம் இல்லையா?

அன்று என் மகன் பள்ளியில் இருந்து வந்ததும் பாம்புக் கதையை சொன்னேன். இதென்ன பிரமாதம் அம்மா. எங்க ஸ்கூல் விளையாட்டு மைதானத்தில் நாங்க விளையாடிக் கொண்டிருந்த போது ஒரு ஸ்நேக் வந்திச்சு. எங்க கேம்ஸ் டீச்சர் காலினால் தள்ளிக் கொண்டு போய் ஓரமா விட்டாங்க. அது ஓடியே போயிருச்சு, என்றார்.

மனிதர் எங்கேயும் நிம்மதியா இருக்கவே முடியாது போலிருக்கே. இப்பெல்லாம் வெளியே இறங்கு முன்னர் பாம்பு ஏதாவது தென்படுகிறதா என்று பார்த்த பின்னர் தான் கீழேயே இறங்குவேன்.

இரண்டவாது பயம்... ஊசி.

சமீபத்தில் என் மருத்துவரைப் பார்க்கப் போயிருந்த போது வழமையான செக்கப் முடித்த பின்னர் ஒரு ஊசியின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு அந்த ஊசி உனக்கு சிறு வயதில் போட்டதா என்றார்.

ம்ம்ம்... அதெல்லாம் போட்டாச்சு என்று அவசரமாக பதில் சொன்னேன்.

அதுக்கு ஆதாரம் இருக்கா, என்றார் மருத்துவர்.

ஊசி போட்ட மருத்துவரை கூட்டிட்டே அலைய முடியுமா? என்று நினைத்துக் கொண்டே, வாட் யூ மீன்?, என்றேன்.

இல்லை ஊசி போட்ட பிறகு ஒரு கார்ட் தருவார்களே அது இருக்கா என்றார்.

நல்லாக் கேட்டார் பாருங்க ஒரு கேள்வி. இலங்கையில் எங்க வீட்டின் மீது குண்டு போட்டவன் தலையில் இடி விழ என்று சாபம் போட்டுக் கொண்டே... இப்ப எதுக்கு அதையெல்லாம் கேட்கிறார் என்று யோசனை வந்தது.

இவ்வளவு நாட்களாக நான் இந்தியப் பெண் என்று நினைத்திருப்பார் போல என் மருத்துவர். அவருக்கு நான் என் சொந்தக் கதையினை நீட்டி முழக்காமல் சொன்னேன். அதாவது இலங்கையில் பிறந்து, இந்தியாவில் வளர்ந்து, பின்னர் கனடாவில் வளர்ந்து, இப்ப அமெரிக்காவில் ....

ஓ! ரியலி. அப்ப ஊசி போட்டுடலாம் என்று மீண்டும் ஊசி போடுவதிலேயே குறியாக இருந்தார்.

இப்ப எதுக்கு ஊசி, பூசின்னுட்டு. நான் நல்ல ஆரோக்கியமாக இருக்கிறேன், என்றேன்.

பெண்ணே! இது பத்து வருடங்களுக்கு ஒரு முறை போட வேண்டிய ஊசி. இப்ப போடுறியா அல்லாவிட்டால் அடுத்த தடவை..... இல்லை இப்பவே போடலாம் என்று அவரே பதில் சொல்லிய பின்னர், என் முதுகில் மெதுவாக தட்டி, Every thing is going to be alright என்றபடி போய் விட்டார்.

அவர் போன பின்னர் இரு நேர்ஸ்கள் உள்ளே வந்தார்கள். இரண்டும் ஆண்கள். எதுக்கு இரண்டு பேர் வரணும். ஒருவர் என்னைப் பிடிக்க, மற்ற ஆசாமி ஊசியால் குத்தப் போகிறாரோ..

நான் சமர்த்தாக இருப்பேன் என்று புலம்பிய என்னை விளங்காமல் பார்த்துக் கொண்டே மற்றைய ஆசாமி ஓரமாக நிற்க, அடுத்த ஆசாமி ஊசியை என்கையில் குத்திய பின்னர், இரண்டு நாட்களுக்கு வலி இருக்கும். ஹெவியான பொருட்கள் எதையும் தூக்காதே என்றபடி விடை பெற்றார்.

அடப்பாவிகளா! இப்பவே வலி உயிர் போகுதே. இன்னும் இரண்டு நாட்களில் கையே போயிடும் போலிருக்கே என்று புலம்பியபடி வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

கையை நகர்த்தவோ அல்லது வேறு எந்த வேலையும் செய்ய முடியாதபடி வலி பின்னி எடுத்தது.

விளையாடிக் கொண்டிருந்த மகனிடம் தண்ணீர் எடுத்து தரும்படி கேட்டேன்.

ஏன் உங்களுக்கு என்னாச்சு, என்றார் மகன்.

ஊசி போட்டார் மருத்துவர், என்றேன்.

அம்மா, உங்களுக்கு ஒரு ஊசி போட்டதுக்கே இவ்வளவு வலின்னா எங்களுக்கு எத்தனை ஊசி குத்தினாங்க. எவ்வளவு பெய்ன், நோவு இருந்திருக்கும்...

ராசா! தண்ணி எங்கே?

இருங்க. நான் இன்னும் பேசி முடிக்கவில்லை .....

சரி. தப்பு தான். ராசா, பழி வாங்கிற நேரமாய்யா இது. போய் தண்ணி கொண்டு வாங்க... என்றேன்.

இருங்க. போன வருடம் கூட நான் அழ அழ ஒரு ஊசி போட்டாங்களே ஞாபகம் இருக்கா அம்மா....

சே! இதுக்கு நானே போய் தண்ணியை எடுத்து குடிச்சு தொலைக்கலாம் என்று நினைத்தபடி சமையல் அறை நோக்கிப் போனேன்.

நவராத்திரி?!

2011-10-03T06:50:00.001-07:00

நீங்கள் நவராத்திரி பற்றி ஒரு பதிவு எழுதலாமே - இது ரமணி அண்ணாவின் விண்ணப்பம். ஓ! எழுதலாமே. எதை எழுத, எதை விட?

நான் பிள்ளையார் பிடிக்கப் போய் குரங்காக மாறிய கதையை எழுதவா? சரி அது இப்ப வேண்டாம். நானே நொந்து போய் இருக்கிறேன். என் மாமா ( அப்பாவின் தங்கை கணவர் ) இறந்து விட்டார். அவர் வசித்தது கனடாவில். தொலை பேசியில் என் கஸின் அழுத போது ஆறுதல் தான் சொல்ல முடிந்தது. ஒடிப் போய் அணைத்துக் கொள்ளவோ அல்லது பக்கத்தில் இருக்கவோ முடியவில்லை என்று ஏக்கம் இன்னும் இருக்கு. நினைச்ச உடனே ஓடிப் போய் ப்ளைட்டில் ஏற முடிவதில்லை. கணவருக்கு வேலை, பிள்ளைகளுக்கு பள்ளிக் கூடம். நான் என் சகோதரியிடம் அடிக்கடி சொல்வேன், அடுத்த ஜென்மத்தில் இலங்கையில் பிறக்கவே கூடாது. கூழோ, கஞ்சியோ குடித்தாலும் பக்கத்து பக்கத்து குடிசைகளில் இருந்து குடிக்க வேண்டும்.

சரி. இப்ப நவராத்திரிக்கு வருவோம். ஆக்சுவலா என்ன நடந்தது என்றால் எனக்கு நவராத்திரி என்பதே தெரியாது. என் அம்மா கனடாவில் இருந்திருந்தா பொங்கல், தீபாவளி, நவராத்திரி, சிவராத்திரி, இன்னும் என்ன என்ன பண்டிகைகள் இருக்கோ அதெல்லாம் மறக்காமல் தொலை பேசியில் சொல்லிவிடுவார். கடந்த 2 மாசங்களாக அம்மா கனடாவில் இல்லை.

என் கணவருடன் கூட வேலை பார்ப்பவர் என் கணவரை நவராத்திரி பற்றிக் கேட்ட போது தான் அவருக்கே தெரிய வந்தது. அதன் பிறகு எனக்குத் தெரியும். தெரிஞ்சு என்ன புண்ணியம். என் கணவர் என்னிடம் சொன்ன போது நேரம் இரவு 8.30. அதுக்குப் பிறகு என்னத்தை செய்வது என்று பேசாமல் இருந்தாச்சு.

இன்னும் நவராத்திரி முடியவில்லை தானே. கடைசி நாள் மட்டும் ஏதாவது செய்து சமாளிக்கலாம். எங்கள் வழக்கப்படி கொலு வைப்பது இல்லை. இந்தியாவில் இருந்த போது சுண்டலுக்காக லச்சுமி மாமியுடன் வீடு வீடாக போனதுண்டு. என் சகோதரிக்கு நல்ல குரல் வளம். அவர் பாட நான் சுண்டலை பார்த்து ஜொள்ளு விடுவதுண்டு. எல்லாம் முடிந்த பின்னர் பூ, சுண்டல், மஞ்சள், ஜாக்கெட் துணி இவற்றுடன் வீடு போவோம்.

***********************************

ஒரு முறை National Geography சானல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் தீவுப் பகுதிகள், மலைப் பிரதேசங்கள், காட்டுப் பகுதிகள், எரிமலைப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் வாழ்க்கை முறைகள் பற்றிய ஒரு நிகழ்ச்சி காட்டினார்கள்.

எரிமலைப் பகுதியில் வாழும் மக்களின் ஒரு தொழில் எரிமலையின் அடிவாரத்தில் போய் பாஸ்பரஸ் நிறைந்த பாறைகளை எடுத்து வருவது. நச்சு புகை சூழ்ந்த பகுதியினுள் எந்தவிதமான தற்காப்பு நடவடிக்கைகள் எடுக்காமல் செல்கிறார்கள். பாறைகளை தோளில் தூக்கி வருகிறார்கள். சிலர் நச்சு வாயு தாக்கி இறப்பதும் உண்டாம். இதை விட்டா பிழைப்புக்கு வேறு வழி இல்லை என்று சொல்கிறார்கள். பாறைகள் தூக்கி இவர்களின் உடம்பில் நிறைய தழும்புகள்.

காட்டுப் பகுதியில் வாழ்பவர்களுக்கு உண்ண உணவுப் பொருட்கள் இல்லை. பெரும்பாலும் காட்டில் விளையும் உணவுகளை உண்கிறார்கள். புரோட்டீனுக்கு எங்கே போவார்கள்? காட்டில் திரியும் வௌவால்களை பிடித்து உண்ணுகிறார்கள். பெரிய குடும்பங்களுக்கு ஒன்று, இரண்டு பறவைகள் போதுமான தாக இல்லை. அந்தக் குடும்பத்தின் முன்னோர்கள் மண்டையை குடைஞ்சு கண்டு பிடித்த ஐடியா தான் இப்பவும் புழக்கத்தில் இருக்காம். ஒரு பிரமாண்டமான வலையினை திறந்த வெளியில் கட்டி விடுகிறார்கள். தூரமாக போயிருந்து தடியினால் தகர டப்பாவில் ஒலி எழுப்புகிறார்கள். வவ்வால்கள் கூட்டமாக வலை இருக்கும் பக்கம் நோக்கி பறந்து வலையில் சிக்கிக் கொள்கின்றன. இன்று நல்ல விருந்து தான் என்கிறார் அப்பா. நெருப்பு மூட்டி ஆனந்தமாக சமையல் செய்கிறார்கள். கடன் அட்டைகள், கரன்ட், கரண்டி, சட்டி, பானைகள் எதுவும் இல்லாமல சந்தோஷமாக வாழ்கிறார்கள்.

ஆகாயத்தில் அடக்கம்

மலைப்பகுதியில் வாழும் மக்களின் வாழ்க்கை வரலாறு தான் கொஞ்சம் ஜீரணிக்க கஷ்டமாக இருந்தது. ஒரு வயதானவர் இறந்து விட்டார். அவரை எரிக்க விறகோ அல்லது புதைக்க இடமோ இல்லையாம். மலைப் பகுதியில் மரங்கள், சுடுகாடுகள் இல்லை. இறந்தவரை மூட்டையாக கட்டிக் கொண்டு மலையின் மீது ஏறுகிறார்கள் அவரின் மகன்கள். வேறு ஒருவர், இப்பெல்லாம் நிறைய அடிச்சா தான் வேலை செய்ய முடியுது, என்றபடி ஏதோ ஒரு பாட்டிலை வாயில் கவிழ்க்கிறார். மலையின் சம தளத்தினை அடைந்த பின்னர் மந்திரங்கள் சொன்ன பிறகு மகன்கள் அழுது கொண்டே கீழே இறங்கிச் செல்ல, ( மப்பில் இருந்த ) ஆசாமி இறந்தவரின் உடலை கழுகுக்கு இரையாக போடுகிறார்.

இன்று அப்பா, நாளை நான். இந்த வறண்ட பிரதேச்சத்தில் இதை விட்டா வேறு வழியில்லை. எங்களுக்கும் இந்து முறைப்படி அடக்கம் செய்ய விருப்பம் தான். இப்ப என் அப்பா இயற்கையோடு ஒன்றாக கலந்துவிட்டார், என்றார் மகன்.

மீன் குஞ்சுக்கு நீந்தப் பழக்கணுமா?

2011-09-16T18:37:00.000-07:00

என் மகனுக்கு 1 வயசாக இருந்த போது மாலில் வின்டோ ஷாப்பிங் & நடக்க போயிருந்தோம். அங்கிருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தேன். ஒரு பெண்மணி என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது. முகத்தினை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டேன். ஆனால், குறு குறுவென அவரின் பார்வையினை உணர முடிந்தது.

ஹாய், என்றேன்.

அவரும் ஹாய் என்றபடி பக்கத்தில் வந்தார்.

உன்னை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன் ஆனால் எங்கே என்று சரியா ஞாபகம் இல்லை, என்றார்.

எனக்கும் அவரின் முகம் பரிச்சயமாக தெரிந்தது. ஒரு வேளை போன ஜென்மத்தில் தோன்றிய பந்தமாக இருக்குமோ? எப்படிக் கேட்பது என்று தயங்கி நின்றோம்.

இதற்கிடையில் என் கணவர் நான் இருந்த பக்கம் வந்தார். நாங்கள் இருவரும் தடுமாறுவதை பார்த்து புன்முறுவலுடன் சொன்னார், எனக்கு உங்களை ஞாபகம் இருக்கு என்றார் அந்தப் பெண்மணியிடம்.

நான் இப்பவும் ஙே தான். இவங்களை ஞாபகம் இல்லையா? ஒரு ஆறு வாரம் நான் பட்ட சித்ரவதையை எப்படி மறக்க முடியும்...... இப்ப கொஞ்சம் ஞாபகம் வந்தது.

நீங்க திருமதி. பிரவுன் தானே என்றேன். அவருக்கே ஆச்சரியம். எப்படி என் பெயரை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாய் என்றபடி கைகளை குலுக்கினார்.

*********************************

நான் மாசமாக இருந்தபோது உதவிக்கு என் கணவரை விட்டால் யாரும் இருக்கவில்லை. என் பெற்றோருக்கும் விசா பிரச்சினை. அவர்கள் வருவார்களா, இல்லையா என்று நிச்சயமாக சொல்ல முடியவில்லை. என் மருத்துவர் கர்ப்பமாக இருப்பவர்களுக்கு ப்ரோகிராம் நடத்தப்படுகிறது அதில் சேர்ந்தால் நலம் என்று சொன்னார். நானும் பிறந்த குழந்தைக்கு டயப்பர் மாற்றுவது, இன்னபிற வேலைகளை என் கணவருக்கு பழக்கப் போகிறார்களாக்கும் என்று நினைத்து, என் கணவரை நச்சரித்து வகுப்பில் சேர்ந்து கொண்டோம். இதில் என் ஆ.காரருக்கு கடுப்பினை ஏற்படுத்திய இரண்டு விடயங்கள்

1. சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்களும் காலை 7 மணிக்கு வகுப்புகள் ஆரம்பம்.

2. நான் எதுக்கு வெட்டியா வந்து அங்கனை உட்கார வேண்டும்

அதெல்லாம் முடியாது நீங்க கண்டிப்பா வர வேண்டும் என்று கூட்டிக் கொண்டு போனேன்.

அறிமுக படலம் நடந்தது. அதில் ஒருவர் தான் திருமதி. பிரவுன். தொடக்க த்தில் அவர் தன்னைப் பற்றிச் சொன்ன போது பெரிதாக எதுவும் மனதில் பதியவில்லை.

எனக்கு பிரசவ வலியை நினைச்சா பயமா இருக்கு. ஆஸ்பத்திரியில் நான் நுழைஞ்ச உடனை எனக்கு வலியை குறைக்கும் மருந்தினை தந்திடோணும் என்று கண்டிப்பா கூறினார். நான் கொஞ்சம் தைரியமான ஆள். ஆனால் இவரின் பயத்தினை பார்த்ததும் எனக்கு பயம் தொற்றிக் கொண்டது.

உனக்கு எப்ப குழந்தை பிறக்கு என்று நேர்ஸ் கேட்க, அவர் பிப்ரவரி 29 என்று சொல்ல, எனக்கு அவரின் முகம், பெயர் & பேச்சு அப்படியே பதிந்து போனது.

நாலு வருஷத்துக்கு ஒரு முறை பிறந்த நாள் கொண்டாடினா போதும் இல்லை என்று எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

அடுத்த தம்பதிகள் அறிமுகபடலம் தொடங்கியது.

எங்க இரண்டு பேருக்கும் என் அம்மா, அப்பாவை ஆஸ்பத்திரிக்குள் விடாமல் தடுக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தார்கள்.

ஓ! ஆஸ்பத்திரிக்குள் வராதே என்று சொல்ல முடியாது. வேண்டுமென்றால் நீ இருக்கும் ரூமுக்குள் வர விடாமல் தடுக்கலாம் என்றார் நேர்ஸ்.

நீங்க என்ன செய்வீங்களோ தெரியாது என் அம்மா என் குழந்தையை பார்க்கவே கூடாது என்று அந்தப் பெண்மணி மீண்டும், மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.

உனக்கு என்ன செய்ய வேணும் என்று இப்பவே சொல்லிடு என்றார் நேர்ஸ் என்னைப் பார்த்து. எனக்கு என் அம்மா, அப்பா வர வேண்டும் என்றேன்.

நேர்ஸ் சிரித்துக் கொண்டார். என்ன உலகமடா இது! அவர்கள் வர வேண்டாம் என்கிறார்கள். நீ உன் பெற்றோர்கள் கட்டாயம் வரணும் என்கிறாய், அதோ அந்தப் பெண்மணிக்கு ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைஞ்ச உடனை ஊசி போடணுமாம்.... என்னவோ போங்கப்பா என்று சிரித்துக் கொண்டார்.

ஆனால் நான் நினைத்தது போல அந்த வகுப்பில் குழந்தைக்கு டயப்பர் மாற்றுவதோ அல்லது பிறந்த குழந்தையை எப்படிக் கையாள்வது என்றோ சொல்லித் தரவில்லை. என் ஆ.காரரின் நித்திரை கெடுத்தது தான் மிச்சம் என்று நானே உணர்ந்து கொண்டேன்.

***********************

இப்ப தெரியுதா இவங்க யார் என்று? - என்றார் ஆ.காரர்.

ம்ம்ம்... உனக்கு மாசி 29 அன்றா குழந்தை பிறந்தது என்று ஆர்வமாக கேட்டேன். அவருக்கே பெரிய ஆச்சரியம். இதெல்லாம் எப்படி ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாய் என்றார். இல்லை எனக்கு மார்ச் 1 அன்று பிறந்திச்சு என்றார்.

இப்ப என் கதைக்கு வருவோம். நான் பயந்தது போல ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த நேர்ஸ் பயப்படவில்லை.

"ஹே! டாட் (dad ) , கமான்யா. டயப்பரை கட்டு, என்றார்.

என் ஆ.காரரும் ஒரு நொடியில் டயப்பர் விழா வண்ணம் மகனின் இடுப்பில் கட்டிய பிறகு ஒரு வெற்றிப் பார்வை பார்த்தார். இதெல்லாம் ஒரு பெரிய வேலையா என்று அவரின் பார்வை சொல்லியது.

இதெல்லாம் இயற்கையாக நம்மில் இருப்பது. இதுக்கு வகுப்புகள் எதுவும் தேவையில்லை என்று எங்கோ ஒரு மூலையில் பொறி தட்டியது.

எல்லோரும் நலமா?

2011-09-07T15:09:00.000-07:00

எல்லோரும் நலமா? எங்கை தான் போய் தொலைஞ்சியோ தெரியலைன்னு முணு முணுப்பது கேட்குது!! சில, பல வேலைகள். அன்பாக மெயில் அனுப்பிக் கேட்டவர்களுக்கு பொறுப்பா பதில் அனுப்பினேன். மகள் இந்த வருடம் கின்டர்கார்டன் போவதால் நிறைய வேலைகள். பள்ளிக்கூடத்திற்கு வேண்டிய பொருட்கள் வாங்கியது, பல் மருத்துவர், பீடியாட்ரிஷன் என்று அலைந்து திரிந்து, நிரப்ப வேண்டிய படிவங்கள் நிரப்பி, போட வேண்டிய ஊசிகள் போட்டு.... மகள் ஸ்கூல் போகத் தொடங்கியதும் வீட்டில் ஒரு வெறுமை வந்து சூழ்ந்து கொண்டது. நிலநடுக்கம், புயல், தண்ணீர் பிரச்சினை, பவர் கட் என்று பல காரணங்களால் பள்ளி ஒரு வாரம் லேட்டாக ஆரம்பமானது. மகள் ஆர்வமாக பள்ளி சென்று வர, நான் குழம்பி போய் கிடக்கிறேன். இன்று கின்டர்கார்டன்... நாளை கண் மூடித் திறப்பதற்குள் கல்லூரி. மீண்டும் பிள்ளைகளின் மழலைப் பருவம் திரும்பி வராதா என்று ஏக்கமாக இருக்கிறது.

இப்ப கொஞ்ச நாட்களாக காலையில் எழுந்ததும் என்னுடைய தினபலன் என்னவென்று பார்ப்பது வாடிக்கையாகிவிட்டது. சும்மா பார்ப்பேன் பிறகு மறந்தும் விடுவேன். இந்தியாவில் இருந்த போது தோன்றிய பழக்கம். நானும் என் சகோதரியும் விளையாட்டாக பார்க்கத் தொடங்கினோம். தினபலனில் தோல்வி என்று போட்டிருந்தால், அக்கா! இன்று உனக்குத் தோல்வியாமே. டெஸ்டுக்கு ஒழுங்கா படி என்று என் தங்கை கடுப்படிப்பது பொறுக்காமல் படுக்கைக்கு போகு முன்னர் பார்த்து விட்டு படுப்பேன். அப்பாடா! நாள் முடிஞ்சுது என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவேன்.
நாளடைவில் அந்தப் பழக்கம் மறைந்து விட்டது. இப்ப கொஞ்ச நாட்களாக மீண்டும் ஒரு ஆர்வம். ஒரு நாள் எனக்கு " மறதி " என்று போட்டிருந்தார்கள்.

சூப்பர் மார்க்கெட் போய் வந்த பின்னர் காரில் மறதியாக பொருட்களை விட்டுட்டு வீட்டுக்குள் வந்து விட்டேன். என்னவோ மறந்து போனேன் என்பது மட்டும் ஞாபகம் இருந்தது ஆனால் என்னவென்று ஞாபகம் இருக்கவில்லை. மதியம் சாப்பிடுக் கொண்டே இன்று சூப்பர் மார்க்கெட் போய் பால் வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டே சாப்பிடுகிறேன். திடீரென ஒரு மின்னல்... அட! கடைக்குப் போய் வந்தாச்சு அல்லவா என்று சிரித்துக் கொள்கிறேன். அப்ப பால் எங்கே, என்று அடுத்து ஒரு கேள்வி தோன்ற குளிர்சாதனப் பெட்டியை திறந்தால் பால் அங்கில்லை. பால் மட்டும் அல்ல ஜூஸ், பழங்கள் எல்லாமே மிஸ்ஸிங். காரில் பொருட்களை வைத்தது ஞாபகம் வர காரினை நோக்கி ஓடினேன். லேசான குளிர் வெதர் என்பதால் பொருட்கள் அப்படியே இருந்தன.

எனக்கு கிரகம், கோல்கள், நல்ல நேரம் இதில் எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை என்றாலும் தினபலனில் மறதி என்று போட்டிருந்ததை போனா போகுது என்று ஒதுக்க முடியவில்லை. தினபலனில் மறதி என்று போட்டிருந்ததால் மறதி வந்ததா அல்லது மகள் முதன் முதலாக பள்ளி போன டென்ஷனால் மறதி வந்ததா தெரியவில்லை. எது எப்படியோ நாளை என்ன பலன் என்று படுக்கைக்கு போகு முன்பு தான் பார்க்க வேண்டும்.

************************************

அமெரிக்காவில் ஒருவர் தோசை சுட்டு விற்பனை செய்கிறார். நல்ல வரவேற்பு அவரின் தோசைக்கு. வட்ட வடிவமான தோசை, நடுவில் மசாலாக் கறி, சட்னி என்று அமர்களமான பிஸ்னஸ். காலை முதல் கடை முன்பு நல்ல கூட்டம். பெரிய தோசைக் கல்லில் லாவகமாக மாவை ஊற்றி, பரவி, எண்ணெய் ஊற்றி, மசாலாக் கறி பரவி.... இதெல்லாம் ஒரு நியூஸ்? தோசை வட்டமாக இருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தெரியாதா என்று நீங்கள் முணுப்பது காதில் விழுகிறது. தோசை சுடுபவர் ஒரு அமெரிக்கர்.

சில வருடங்களின் முன்னர் இவருக்கு வாழ்க்கை மீது பிடிப்பு இல்லாமல் போய் விட்டதாம். சந்நியாசம் செல்ல முடிவு செய்தவர் இந்தியாவுக்கு பிளைட் ஏறினார். அங்கு ஏதோ ஒரு ஆசிரமத்தில் சேர்ந்து கொண்டாராம். அங்கிருந்த " அம்மா " என்ற பெண்மணி இவருக்கு தோசை சுடுவது, அரைப்பது, கிழங்கு மசாலா, சட்னி வைப்பது என்று எல்லாமே சொல்லிக் கொடுத்தாராம். வாழ்க்கை வெறுத்து இந்தியா போனவர் மீண்டும் ஒரு புது மனிதராக அமெரிக்கா வந்து, சொந்தமாக ஒரு தோசைக் கடை திறந்து அமோகமாக வாழ்வதாக சொன்னார். வாழ் நாள் வரைக்கும் அம்மாவை மறக்க மாட்டேன் என்று நெகிழ்ச்சியாக சொன்னார்.

ஜன்னல் மாத்தலையா ( பாகம் 2 )

2011-08-13T19:08:00.000-07:00

ஹலோ! உங்க வீட்டு ஜன்னல் மாத்தப் போறீங்களாமே ? என்றது குரல்.

நான் எப்ப சொன்னேன்?

எரிக் சொன்னாரே என்றது மீண்டும் போன் குரல்.

யாரு எரிக் ?- இது மீண்டும் நான். எதிர் முனையில் இருந்தவருக்கு கடுப்பு வந்திருக்க வேண்டும். சரி போனை எரிக் இடம் குடு, என்றார்.

ஓ! இந்த இளைஞன் பெயர் எரிக் என்று இப்ப விளங்கியது. அதோடு அவன் சேர்ட்லிருந்த பெயர் கொண்ட அடையாள அட்டை இப்பதான் என் கண்களுக்குப் பட்டது.

எரிக் தூரமாக போய் நின்று ஏதோ குசு குசுவென கதைத்து, சிரித்துக் கொண்டு நின்றான். சரியான சாவுக் கிராக்கி என்று திட்டியிருப்பார்களோ???

மீண்டும் என்னிடம் போன் கையளிக்கப்பட்டது. போனைத் தர முன்னர் எதிர் முனையில் என்ன கேட்டாலும் யெஸ் என்றே சொல்லு, நோ சொல்லாதே என்றான் எரிக். எழுந்த கோபத்தினை அடக்கிக் கொண்டே போனை வாங்கினேன்.

ஜன்னல் மாத்தப் போறியா- என்றது குரல்.

ம்ம்...

எப்ப மாத்துவதாக உத்தேசம்? மீண்டும் கேள்வி.

இப்பவே - இது நான்.

எதிர் முனையில் சிரிப்பொலி கேட்டது.

மேம், அதெல்லாம் உடனை ஆகிற காரியமா? எங்க கம்பெனி ஆள் ஒருத்தர் உங்க வீட்டுக்கு வரணும், அளவுகள் எடுக்கணும்....

கடவுளே! என்ன சோதனை என்று மனதினுள் நினைத்துக் கொண்டேன். அப்படியே எரிக் கன்னத்தில் ஒரு அறை விடலாமா என்று எண்ணம் ஏற்பட்டது.

மேம், உங்க வீட்டு ஜன்னல் மரத்தால் செய்யப்பட்டதா அல்லது அலுமினியமா?

தெரியலை. எங்கவூட்டுக் காரரை கேட்க வேண்டும் என்றேன்.

அலுமினியம் என்று சொல்லு என்றான் எரிக்.

மேலும் சில கேள்விகள், பதில்கள் சொன்ன பிறகு இந்த வாரக் கடைசியில் எங்க கம்பெனி ஆள் உங்க வீட்டுக்கு வருவார். நீங்க இரண்டு பேரும் வீட்டிலை இருக்கணும் ஓகேவா என்றது எதிர் முனை.

என்ன இரண்டு பேரையும் கட்டி வைச்சுட்டு கொள்ளை அடிக்கப் போறாங்களா என்று யோசனை ஓடியது.

போனை வைத்த பிறகு கோபம் வந்தது. ஏம்பா எரிக், இது நியாயமா? தர்மமா? நான் பாட்டுக்கு சிவனே என்று இருந்தேன். நீ என் நேரத்தையும் மண்ணாக்கியது பத்தாதா? இப்ப நாங்க இரண்டு பேரும் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு கம்பெனி ஆளின் நேரத்தை மண்ணாக்கலாமா , என்று எகிறினேன்.

மேம், இதெல்லாம் அவங்களுக்கு சகஜமான விடயம். நீங்க பார்த்துட்டு பிடிக்கவில்லை, விலை அதிகம், உங்க பொருள் மட்டமா இருக்கு, அந்த ஆளின் மூஞ்சி சரியில்லை, பெரிய கொம்பன் மாதிரி பேசினான் இப்படி ஏதாவது சொல்லிடுங்க. கட்டாயம் ஜன்னல் மாத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றபடி விடைபெற்றான்.

சொன்னது போல வார இறுதியில் அந்த நபர் வந்தே விட்டார்.

ஒரு பெரிய டிரங்குப் பெட்டி சகிதம் வந்தார்.

அந்த டிரங்குப் பெட்டியில் ஒரு கண்ணாடி, சுத்தியல், பன்சன் சுடர் அடுப்பு போன்ற ஒரு அடுப்பு, இன்னும் எதேதோ பொருட்கள்.

எங்க கண்ணாடி போல நீங்க எங்கேயும் கண்ணாடி பார்க்க முடியாது. சுத்தியல், கல்லு இரண்டையும் கண்ணாடி மீது விட்டெறிந்தார். அது உடையவே இல்லை. நாற்காலியை தூக்கி வீசினார் அப்பவும் கண்ணாடி அசையவேயில்லை. சுடர் அடுப்பினால் சூடாக்கினார், கண்ணாடி அப்படியே இருந்தது.

மேம், நீங்கக் கண்ணாடியில் என்னத்தை தூக்கி வீசினாலும் இது உடையவே உடையாது என்றார்.

ஆண்டவா! நாங்கள் என்ன ஜேம்ஸ்பான்ட் படம் சூட்டிங்கா எடுக்கிறோம்? மற்ற வீடுகள் போல எங்கள் வீட்டிலும் சண்டை, சச்சரவுகள் வருவதுண்டு அதுக்காக நான் என் ஆ.காரரையோ அல்லது அவர் என்னையோ தூக்கி ஜன்னலை நோக்கி வீசுவது இல்லையே.

என் மகனுக்கு ஒரே கொண்டாட்டம்.

அம்மா, திஸ் ஹைய் இஸ் சோ கூல் ( This guy is so cool ) என்றார்.

என் ஆ.காரர் ஒரு ஜன்னல், கண்ணாடி டோர் இரண்டையும் அந்த நபருக்கு காட்டி, இரண்டுக்கும் எவ்வளவு செலவாகும் என்றார்.

அந்த நபர் சொன்ன விலையைக் கேட்டதும் மயக்கம் வராத குறைதான்.

கணவர் காட்டிய கதவின் வழியாக வின்டர் நேரங்களில் குளிர் காற்று உள்ளே கசிவதுண்டு. அந்த ஆள் சொன்ன விலையை கேட்டதும் என் ஆ.காரரின் பதில்,

Let the cold air come in.

முற்றும்

ஜன்னல் மாத்தலையா?

2011-08-09T07:32:00.000-07:00

பிள்ளைகளை கூட்டிக் கொண்டு வேகமாக சென்று கொண்டிருந்த போது, எக்ஸ்கியூஸ் மீ என்ற குரல். குரல் வந்த திசையில் ஒடிசலாக ஒரு இளைஞன். டை, சேர்ட் என்று அமர்க்களமாக நின்றான். மிஞ்சிப் போனால் 17 வயதிருக்கும். கையில் ஃபைல் வைத்திருந்தான். நான் பெரும்பாலும் இந்த மாதிரி ஆசாமிகளை தவிர்த்து விடுவேன். வீட்டினுள் இருந்திருந்தால் தப்பித்திருக்கலாம். ஆனால் இங்கே தப்ப முடியவில்லை. எதையாவது தலையில் கட்டிய பின்னர் தான் நகருவார்கள். இல்லாவிட்டால் பேசியே கொலை செய்வார்கள்.

ஹா....ய் என்று இழுத்தேன். இப்ப அவசரமாக பிள்ளைகளின் பள்ளியில் புரோகிராமிற்கு செல்ல வேண்டும். பிறகு பார்க்கலாம் என்றேன்.

கண்டிப்பா பிறகு மீட் பண்ணலாம் என்றான்.

என் நெஞ்சினுள் பாதி தண்ணீர் ஏற்கனவே காலியாகியிருந்தது. நான் சும்மா பேச்சுக்கு சொல்லி தவிர்க்க பார்த்தா பொடியன் விபரமாகவே இருக்கிறானே என்று நினைத்தேன்.

என் பள்ளியில் இந்த வேலை செய்தா அதிக மதிப்பெண்கள் தருவார்கள். காலையிலிருந்து அலைகிறேன் ஒரு பயலும் கதவையே திறக்க மாட்டேன் என்கிறான்.

( நானும் வீட்டுக்குள் இருந்திருந்தா அப்படித் தான் நடந்திருக்கும் என்று நினைத்தபடி) எல்லோரும் வேலைக்கு போயிருப்பார்கள் என்று சமாதானம் சொன்னேன்.

நீ எப்போ திரும்பி வருவாய், என்றான் இளைஞன்.

ம்ம்ம்.. தெரியவில்லை. சில வேளைகளில் 8 மணிக்கு வந்துவிடுவேன். சில வேளைகளில் 11 மணி கூட ஆகலாம்.. என்று சமாளித்தேன்.

அந்த இளைஞனை எப்படியாவது விரட்டி விடுவதில் குறியாக இருந்தேன்.

வரட்டா. மீண்டும் பார்க்கலாம் என்றபடி பக்கத்து வீட்டை நோக்கி ஓடினான்.

நானும் அப்பாடா விட்டது தொல்லை என்று ஓட்டம் எடுத்தேன்.

பள்ளியில் இந்த இளைஞன் பற்றி சுத்தமாக மறந்தே போய்விட்டது. கிட்டத்தட்ட 8.30 அளவில் திரும்பி வந்த போது, எங்கள் வீட்டுப் படியில் குத்த வைச்சது போல இருந்தான். திரும்பி ஓடலாமா என்று யோசிப்பதற்குள் என்னைப் பார்த்துவிட்டான்.

நான் ( நீ இன்னும் போகலையா? ) மீண்டும் ஹாய் என்றேன்.

இளைஞன் ( நீ இப்ப தான் வர்றியா என்று மனதினுள் நினைத்திருப்பான் போல. கை கடிகாரத்தை பார்த்தபடி வந்தான் ) ஃபைலை விரித்தான்.

கலவரமாகிய நான். இருப்பா! எங்க வூட்டுக்காரர் வரட்டும். அவர் தான் இந்த மாதிரி விடயங்களில் சூரப்புலி என்றேன்.

இல்லை மேம். அதுக்கெல்லாம் நேரம் இல்லை. இப்ப முடிஞ்சுடும் ஜெஸ்ட் 10 மினிட்ஸ் தான் என்றான்.

அவன் பாவி சொன்னதை நானும் நம்பினேன். உங்க வீட்டு ஜன்னல் எல்லாம் பழசு போல இருக்கே மாத்தவில்லையா, என்று தொடங்கினான்.

இல்லை. பிறகு பார்க்கலாம். பிள்ளைகளுக்கு இரவு சாப்பாடு குடுக்கணும் வரட்டா என்று நழுவப்பார்த்தேன்.

இரு வரேன் என்றபடி செல் போனில் நம்பரை குத்த தொடங்கினான். நான் அவனின் அம்மாவோடு பேசப் போகிறான் போல இருக்கு என்று நினைத்தபடி ஓரமாக நின்றேன்.

சில நொடிகள் பேசியவன் என்னிடம் போனை தந்தான். நீயும் கட்டாயம் பேச வேண்டும் என்று என் பக்கம் தந்தான்.

யாரு உங்க அம்மாவா? என்னத்தை பேசுறது என்று விரக்தியாக சொன்னேன். வழக்கமாக 7 மணி அளவில் வரும் ஆ.காரர் இவ்வளவு நேரமாகியும் வராத எரிச்சல் ஒரு புறம். மறுபுறம் இந்த ஆசாமி தொல்லை.

எங்க அம்மா இல்லை. இது வேறு ஒரு நபர் என்றான்.

தொடரும்.

முத்தான மூன்று

2011-08-03T06:02:00.001-07:00

ரமணி அழைத்த தொடர் பதிவு ஒரு வழியா எழுதியாச்சு.

1) நீங்கள் விரும்பும் மூன்று விஷயங்கள்?

1. தொலைக்காட்சியில் Seinfeld நகைச்சுவை நாடகம் பார்ப்பது. கொஞ்ச நேரம் கவலைகள் எல்லாம் மறந்து போகும்.

2. காரில் போகும் போது பாட்டுக் கேட்பது.

3. இயற்கை, குழந்தைகள்... எல்லாமே பிடிக்கும்.

2) நீங்கள் விரும்பாத மூன்று விஷயங்கள்?

1. காரில் போகும் போது நியூஸ் தான் கேட்பேன் என்று அடம் பிடிக்கும் கணவர் ( காலையில் எழும்பி, இரவு படுக்கபோகும் வரை நியூஸ் தான் எப்போதும் கேட்பார் என் ஆ.காரர். இருந்தாலும் காரிலும் இவரின் தொல்லை தாங்க முடிவதில்லை. )

2. பாம்புகள் மற்றும் ஊர்வன இனங்கள் எல்லாமே.

3. அழுது வடியும் நிகழ்ச்சிகள்.

3) பயப்படும் மூன்று விஷயங்கள்

1. எதிர்காலம் பற்றிய பயம்.

2. முகத்துக்கு முன்பு ஒன்று சொல்லி, பின்னர் முதுகில் குத்துபவர்கள்.

3. இரவு, கடலில் பயணம் இரண்டுமே பயம். மூன்றாவதும் இருக்கு சொல்ல மறந்துட்டேன் - விமானத்தில் பயணம்.

4) உங்களுக்கு புரியாத மூன்று விஷயங்கள்?

1. சினிமா நடிகர், நடிகைகளுக்கு ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம் குடுக்கிறோம் என்பது விளங்காத புதிர்.

சூப்பர் மார்க்கெட்டில் எனக்கு முன்பாக நின்ற பெண்மணி ஏதோ உச்சுக் கொட்டிக் கொண்டு நின்றார்.
என்ன ஆச்சு? - இது நான்.
ஓ! அதுவா. ஜெனிபர் லோபேஸூம், மார்க் ஆன்டனியும் பிரியப் போறார்களாம், என்றார்.

கடவுளே! உலகத்தில் கவலைப்பட வேறு விடயங்களே இல்லையா. ஜெனிபர் லோபேஸ் கணவருடன் இருந்தா என்ன? போனா என்ன? இதில்லைன்னா இன்னொன்று.

2. ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் டீ குடிக்காவிட்டால் ஏன் பைத்தியம் பிடிப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது.

3. அரசியல் வியாதிகளுக்கு எவ்வளவு சுரண்டினாலும் ஏன் திருப்தி வருவதில்லை.

5) உங்கள் மேஜையில் உள்ள மூன்று பொருட்கள்?

மேசையில் இருக்கும் 3 பொருள்கள். இல்லாத மூன்று பொருள்கள் என்று கேட்டிருந்தா சொல்லியிருப்பேன்.
என் ஆ.காரரின் மெயில்கள், பேனைகள், லொட்டு, லொசுக்கு.... இப்படியே இந்த லிஸ்ட் நீளும்.
மேசையில் ஆசைக்கு வைச்சு சாப்பிட முடியாது. ஒரு நாளைக்கு விபத்து போல ரசம் எதையாவது ஊத்தணும் என்று ப்ளான் பண்ணி இருக்கிறேன்.

6) உங்களை சிரிக்க வைக்கும் மூன்று விஷயம் or மனிதர்கள்?

1. சிரிக்க வைக்கும் மூன்று நபர்களா? திரும்பிய பக்கம் எல்லாம் நகைச்சுவையாவே இருக்கு எனக்கு. வீட்டில் என் மகன். தமிழ் வகுப்பு போக வேண்டும் என்று வகுப்பில் சேர்த்தோம். காரில் எப்போதும் தமிழ் பாட்டுக்கள் மட்டுமே ஒலிக்கும். ஒரு நாள் என்னிடம் கேட்டார், அம்மா! பொய்ங்கி என்றால் என்ன?

தெரியலை செல்லம். என்ன ஸ்பெல்லிங்?

ம்ம்ம்ம்ம்ம்.... பி ஒ .... என்றார்.

எந்த புத்தகத்தில் இருந்துச்சு இந்த வார்த்தை - இது நான்.

காரில் ரேடியோவில் பாடிய பாட்டு, என்றார்.

அடுத்த முறை கூர்ந்து கவனித்த போது விளங்கியது பொய்ங்கி அல்ல பொங்கி என்று பாடல் வரியின் ஒரு வார்த்தை.

பொய்ங்கி என்றால் என்னம்மா? என்று கேள்வி மீண்டும்.

அதுவா! பால் நன்கு கொதித்து மேலே வருவதை பொங்கி என்று சொல்வார்கள் தமிழில்.

அப்படியா! என்று நிறுத்திக் கொண்டார்.

இப்பெல்லாம் பால் பொங்கினால், அம்மா பால் பொய்ங்கி, பொய்ங்கி என்று வந்து சொல்வார்.

2. ஒரு முறை என் கணவர் தொலைக்காட்சியில் நியூஸ் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அதில் ஒரு சீரியல் ( serial- தொடர் கொலைகள் செய்பவன் )கொலைகாரன் பற்றிய செய்தி வந்தது. என் மகனின் முகத்தில் குழப்பம். சிறிது நேரத்தில் கேட்டார், அம்மா! ஏன் இந்த ஆள் சீரியலை ( cereal ) கொலை பண்ணினார். ஹையோ! எனக்கு இன்னும் சிரிச்சு முடியலை.

3. ரீடர்ஸ் டயஸ்டில் நிறைய நகைச்சுவைகள் வரும் அதில் ஒன்று,

ஒருவர் வேலைக்கு அப்ளை பண்ண விண்ணப்பம் நிரப்பிக் கொண்டிருந்தார். அதில் ஒரு கேள்வி,

நீங்கள் 1. திருமணம் ஆகாதவர் ( single ) 2. திருமணம் ஆனவர் ( married ) 3. விவாகரத்தானவர் ( Divorced )

அந்த நபரின் பதில், ஆமாங்கைய்யா! இந்த வரிசைப் பிரகாரம் தான் ( Yes Sir, in that order).

7)தாங்கள் தற்போது செய்து கொண்டு இருக்கும் மூன்றுகாரியங்கள்?

மூன்று காரியங்களா? ஒன்றே ஒன்று தான் செய்கிறேன். சரி வந்த பின்னர் சொல்கிறேன்.

8) வாழ் நாள் முடிவதற்குள் செய்ய நினைக்கும் மூன்றுகாரியங்கள்?

1. தையல், க்ராஃப்ட் வேலைகள் சம்பந்தமாக ஒரு கடை சொந்தமாக திறக்க வேண்டும்.
2. என் கதைகளை புத்தகமாக வெளியிட வேண்டும்.
3. என் பெற்றோர்கள், சகோதரி ஆகியோருக்கு பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும். வருடத்தில் ஒரு தரம் சந்திப்பது என்பது மாசத்தில் ஒரு நாளாகவோ அல்லது வாரத்தில் ஒரு நாளாகவோ இருந்தால் நல்லது என்று அடிக்கடி நினைப்பேன். அதற்கான எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை. ஆனால், இப்படி ஒவ்வொரு கண்டத்தில் இருப்பது வெறுப்பாக இருக்கிறது. என் பிள்ளைகளுக்கு அவர்களின் கஸின்ஸ், மாமா, மாமி என்று பெரிதாக யாரையும் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் குறைவு. அப்படியே வருடத்தில் ஒரு தடவை பார்த்தாலும் அன்பு, பாசம் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.

9) உங்களால் செய்து முடிக்கக் கூடிய மூன்று விஷயங்கள்?

எந்த ஒரு வேலையாக இருந்தாலும் கடைசி வரை இருந்து பொறுமையாக செய்து முடிப்பேன். சமையல், க்ராஃப்ட், தையல் என்று எல்லாமே அடக்கம் இதில்.

10) கேட்க விரும்பாத மூன்று விஷயங்கள்?

1. மரணம்
2. விபத்துக்கள் பற்றிய செய்திகள்
3. நம்பிக்கைத் துரோகம்

11) கற்றுக் கொள்ள விரும்பும் மூன்று விஷயங்கள்?

1.சைனீஷ் உணவு ( பாம்பு எப்படி சமைப்பது என்று அல்ல !!) வகைகள்.

2. சங்கீதம், ஓவியம் கற்றுக் கொள்ள விருப்பம்.

3. ஐஸ் ஸ்கேட்டிங் கற்றுக் கொள்ள விருப்பம்.

12) பிடித்த மூன்று உணவு வகை?

பிடித்த மூன்று உணவுகளா? முப்பது கேட்டிருந்தா கூட சொல்லியிருப்பேனே.

என் அம்மா சமைச்சா எதுவும் பிடிக்கும்.
1. மீன் கறி
2. வெந்தயக் குழம்பு
3. தோசை

13) அடிக்கடி முணுமுணுக்கும் மூன்று பாடல்கள்?

1. வெண் பனியோ, முன் பனியோ?

2. காக்கை சிறகினிலே நந்தலாலா

3. என்னமோ ஏதோ

14) பிடித்த மூன்று படங்கள்?

1.சதிலீலாவதி

2. கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்

3. தெனாலி

15) இது இல்லாமல் வாழ முடியாது என்றுசொல்லும்படியான மூன்று விஷயம்?

1. புத்தகங்கள்
2. கணிணி
3. உறக்கம் ( மதியம் படுக்கும்பழக்கம் இல்லை. இரவு உறக்கம் குறைந்தது 7 மணி நேரங்கள் அவசியம். )

யாமினி எங்கே போனாள்?

2011-07-29T05:38:00.000-07:00

புது இடம். புது பள்ளி. டென்ஷனாக இருந்தது நிம்மி எனப்படும் நிர்மலாக்கு. வகுப்பறையில் கொண்டு போய் விடப்பட்டாள். அறிமுக படலம் முடிந்த பின்னர் ஆசிரியை பாடம் நடத்த ஆயத்தமாகினார். இவள் போய் பெஞ்சில் அமர்ந்து கொண்டாள். பாடத்தில் மனம் லயிக்கவே இல்லை. பாட நேரம் முடிந்து ஆசிரியை போனதும் சுற்றும் முற்றும் பார்வையினை ஓட விட்டாள். பக்கத்தில் காட்டான் போல ஒரு மாணவி. இவளுக்கு பயமாக இருந்தது.
" என்னலே பார்க்கிறே? ", என்றாள் அந்த மாணவி.
இல்லை... என்று எச்சில் விழுங்கியபடி வேறு எங்காவது இடம் கிடைக்குமா என்று பார்வையினை ஓடவிட்டாள்.

" உன் பெயர் என்ன?", என்று அதட்டினாள் அந்தப் பெண்.

" நிம்மி", என்றாள் இவள்.

" என் நாய் பெயர் ஜிம்மி. உன் பெயர் நிம்மி. நல்ல ரைமிங்கா இருகில்ல ", என்று விட்டு பெருங்குரலில் சிரித்தாள்.

அன்று தொடங்கிய பயம் அதன் பிறகு இன்னும் அதிகமாகியதே தவிர குறையவில்லை நிம்மிக்கு.

பருந்தினைக் கண்ட கோழிக்குஞ்சு போல ஒதுங்கியே இருந்து கொண்டாள். அந்த மாணவியின் பெயர் யாமினி என்று அறிந்து கொண்டாள்.
யாமினி எல்லோருக்கும் ஒரு சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தாள். வயசுக்கு மீறிய உடல், குரல், நடை எல்லாமே மற்றவர்களையும் ஒதுங்கி போகும் படி செய்தது.

3 அடி நீள பெஞ்ச், கீழே புத்தகங்கள் வைப்பதற்கு வசதியாக ஒரு இழுப்பறை.
போன முதல் நாளே யாமினி 3 அடி பெஞ்சின் நடு மையமாக ஒரு கோடு போட்டு விட்டாள்.
" இதப் பாருலே இந்தக் கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் உன்னுது. இந்தப் பக்கம் என்னுது. மீறி இந்தப் பக்கம் கை வந்திச்சு பிச்சுப் போடுவேன்", என்றாள்.

வேறு எங்கும் இடம் கிடைக்காத காரணத்தினால் நிர்மலா தலையாட்டி விட்டு ஒதுங்கிக் கொண்டாள்.

யாமினிக்கு படிப்பு ஏறவே இல்லை. அப்பாவின் தொல்லையாலோ அல்லது இவளை வீட்டில் வைச்சு சமாளிப்பது கஷ்டம் என்பதாலோ பள்ளிக்கு அனுப்பினார்கள்.

ஒரு நாள் யாமியை காணவில்லை. அவள் யாருடனோ ஓடிவிட்டதாக சொன்னார்கள்.
பள்ளிக்கு அவளின் அப்பா ஒரு பெரும் படையுடன் வந்து விட்டார். ஒரு சிலர் அதிபருடன் நின்று வாக்கு வாதம் செய்ய, மறு பிரிவினர் வகுப்பறைக்கு வந்தனர்.

" யாமினியின் இடம் எது ?" , என்றான் ஒருவன்.
யாரோ கையை காட்ட, விர்ரென்று அம்பு போல பறந்து வந்தான். நிம்மிக்கு நடுக்கம் பிடித்துக் கொண்டது. வந்தவன் பெஞ்ச் இழுப்பறையினை திறந்தான். உள்ளே கிடந்த பொருட்களை தாறுமாறாக தூக்கி வீசினான்.
யாமினியின் அப்பா விழிகளை உருட்டியவாறு உறுமிக் கொண்டே நின்றார். இவரை விட யாமினியே பரவாயில்லை போல தோன்றியது நிம்மிக்கு.

" நீதான் என் பெண்ணின் நண்பியா? ", என்றார் நிம்மியை நோக்கி.

"இல்லை. நானி....", என்றாள் அவளுக்கே கேட்காத குரலில்.

"எலேய்! உண்மையை சொல்லிப்போடு. இல்லை தொலைச்சுப் போடுவேன். ", என்று மிரட்டினார்.
அதிபரின் அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.
" பக்கத்தில் இருந்த உனக்கு தெரியாமல் அவள் ஓடியிருக்க மாட்டாள். எங்கே போனாள், யார் கூடப் போனாள்ன்னு சொல்லிடு ", என்று கூட்டமாக நின்று மிரட்டினார்கள்.

இவள் சொன்ன சமாதானங்கள், காரணங்கள் எதுவுமே எடுபடவில்லை.
நாளைக்கு மீண்டும் வருவோம். உண்மையை சொல்லிடு என்று மிரட்டி விட்டு போய் விட்டார்கள்.
நிம்மிக்கு பயத்தில் காய்ச்சல் வந்து விட்டது. ஒரு வாரம் பள்ளிக்கு போக முடியாதபடி காய்ச்சல் வாட்டி எடுத்தது.
மீண்டும் பள்ளிக்கு சென்றபோது இவளின் பெஞ்ச் இழுப்பறையினையும் யாரோ சோதனை போட்டிருந்தது தெரிந்தது.
யாமினி அலை கொஞ்சம் ஓய்ந்து போயிருந்தது.
கீழே விழுந்த பேனாவை எடுக்க குனிந்த போது நான்காக மடிக்கப் பட்ட காகிதம் கண்களில் பட்டது. பேப்பர் கசங்கி இருந்தமையால் யாரும் அதை சட்டை செய்யவில்லை போலத் தோன்றியது நிம்மிக்கு.
காகிதத்தினை பிரித்தாள். அது யாமினி அவளின் அப்பாவிற்கு எழுதிய மடல்.

அன்பின் அப்பா, இப்படி எழுதவே வெறுப்பாக வருகின்றது. அன்பிற்கும் உங்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம். ஒரு நாள் கூட உங்கள் முகத்தில் புன்சிரிப்பை நான் கண்டதில்லை. எப்போது பார்த்தாலும் அடி தடி, ஆள் அம்பு என்று உங்களுக்கு வேறு வேலையே இல்லையா? நான் யாருடனோ ஓடிப்போய் விட்டதாக ஊர் பேசும். அப்படியே பேசட்டும். நான் கன்னியாஸ்திரி ஆகப் போகிறேன். எதிர்காலத்தில் நீங்கள் திருந்தி நல்ல மனிதராக இருந்தால் சந்திக்கலாம்.

யாமினி.

நிம்மிக்கு யாமினி மீது இரக்கம் உண்டானது.
கடிதத்தினை மடித்து, பையில் வைத்துக் கொண்டாள். கடிதத்தினை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்தது நிம்மிக்கு. பள்ளியில், யாமினி வீட்டில் கொடுத்தால் இவளை சந்தேகமாக பார்ப்பார்கள்.
யாமினியின் அப்பாவை நினைக்கவே கலக்கமாக இருந்தது.
பள்ளி விட்டதும் வேகமாக வீடு நோக்கி நடந்தாள். வீட்டில் போய் கடிதத்தினை கிழித்துப் போட்டு விட எண்ணினாள்.
வழியில் காளி கோயிலை கடக்கும் போது அந்த யோசனை தோன்றியது.
பேப்பரை சுருட்டி, நூலில் கட்டி, அங்கிருந்த மரக்கிளையில் தொங்க விட்டாள். நூற்றுக்கணக்கான சுருட்டப்பட்ட காகிதங்களோடு யாமினியின் கடிதமும் சேர்ந்து கொண்டது. யாமினி கன்னியாஸ்திரி ஆக வேண்டும் என்று காளியிடம் வேண்டி கொண்டாள். திரும்பி பாராமல் வீட்டினை நோக்கி வேகமாக ஓடத் தொடங்கினாள்.

கடலைப் பருப்பு ( பால் ) கறி

2011-07-23T09:01:00.001-07:00

கடலைப்பருப்பு - 1/2 கப். தண்ணீரில் குறைந்தது 3 மணி நேரங்கள் ஊற வைக்கவும். இதை அடி கனமான சட்டியில் போட்டு, மூழ்கும்படி நீர் விட்டு, வெங்காயம் ( 1 டேபிள் ஸ்பூன் ), பச்சை மிளகாய் ( 4, அல்லது விரும்பிய அளவு ), பூண்டு ( 5 பல் ), உப்பு சேர்த்து நன்கு வேக விடவும். நன்கு வெந்ததும் மஞ்சள் தூள் சேர்க்கவும். தண்ணீர் வற்றியதும் பால் ( விரும்பினால் தேங்காய்ப் பால் ) விடவும். கரண்டியால் சிறிது மசித்து விடவும். பால் ஓரளவுக்கு வற்றியது ( நன்கு வற்ற விட வேண்டாம் ) இஞ்சி ஒரு துண்டு பொடியாக அரிந்து போடவும். 2 நிமிடங்களின் பின்னர் வெந்தயம், பெருஞ்சீரகம் பொடி, சிறிதளவு நெய் சேர்த்து, கொத்தமல்லி தழை தூவி இறக்கவும்.

இறுதியில் தாளித்து ( வெங்காயம், கறிவேப்பிலை ( நிசமா கறிவேப்பிலை தான் ), காய்ந்த மிளகாய், கடுகு, சீரகம் ) போடவும். சுவையான கடலைப் பருப்பு கறி தயார். இது சப்பாத்தி, சோறு, புட்டு, இடியப்பத்திற்கு ஏற்ற பக்க உணவாகும்.

நான் எப்போதும் Evaporated பால் தான் பாவிப்பேன். விரும்பியவர்கள் தேங்காய்ப் பால் சேர்க்கலாம்.

இது என் அம்மாவின் ரெசிப்பி. ஊரில் அம்மன் கோயில் திருவிழா சமயங்களில் 15 நாட்களுக்கு மாமிசம், மீன் வீட்டில் சமைக்க மாட்டோம். கடலைப்பருப்பு கறி, வெந்தயக் குழம்பு, அப்பளம், வடகம், சொதி, பால் பழம் என்று ஒரே அமர்க்களமாக இருக்கும். 15 நாட்களும் கோயிலுக்கு போய்ட்டு வந்து ஒரு வெட்டு வெட்டுவோம்.

*****************************************

2. அமெரிக்காவின் அலாஸ்கா கடற்பகுதியில் ஒரு விநோதமான கடல் வாழ் உயிரினத்தினை மீனவர்கள் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்களாம். குறைந்தது 20 அடி நீளம், பெரிய கண்கள், குதிரை போன்ற கழுத்துடன் காணப்பட்டதாம். அதை வீடியோவில் பதிவு செய்திருந்தார்கள். ஆனால் வழக்கம் போலவே வீடியோ தெளிவாக இல்லாமல் பழைய கால த்ரில்லர் படங்களில் ( கறுப்பு வெள்ளை ) வரும் உருவம் போலவே மங்கலாகத் தான் தெரிந்தது. இந்த நூற்றாண்டில் செல் போன் கமராக்களில் கூட அழகா, தெளிவா படங்கள் வரும் போது இவர்களுக்கு எங்கிருந்து இந்தக் காமரா கிடைச்சதோ தெரியவில்லை.

இந்த மாதிரி நியூஸ்களில் கீழே வரும் வாசகர்கள் கருத்துக்கள் தான் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். பல கமன்ட்கள் சிரிப்பை வரவழைத்தன. அதில் சில

வாசகர் 1 : இதை விட பயங்கரமான மிருகங்களை wal mart aisle களில் பார்த்திருக்கிறேன்.

வாசகர் 2 : பெரிய கண்கள், குதிரை போன்ற நீண்ட கழுத்து.... என் மாமியாராக இருக்கலாம் ( It sounds like my mother in-law ).

ஆங்! இது தான் ஸ்டைலாம்

2011-07-18T10:24:00.001-07:00

( Image : Google. Thanks )

ஆங்! இது தான் ஸ்டைலாம்

கனடாவில் நிறைய துணிக் கடைகள் இந்த முறை கண்டேன். கடைகள் அங்கு தான் முன்பும் இருந்தன. நான் இந்த முறை தான் உள்ளே போனேன். கண்ணாடி வளையல்கள், புடவைகள், சல்வார் கமீஸ், சிறுவர், சிறுமிகளுக்கான ஆடைகள். புடவைகள் எல்லாம் மினு மினுங்கும் லேட்டஸ்ட் வகைகள். உறவினர் புடவைக்கு ப்ளவுஸ் தைக்கச் சென்றார். அங்கே வேலை செய்த பெண் சொன்னார், இப்பெல்லாம் குட்டியூண்டு ப்ளவுஸ் கைகள் தான் ஸ்டைலாம். அதோடு புடவை எவ்வளவு மினு மினுங்குதோ அவ்வளவு டிமான்டாம். ஒரு முறை திருமணம் போன்ற விழாக்களுக்கு உடுத்திய ஆடைகளை மீண்டும் அணிய மாட்டார்கள் என்றும் சொன்னார். திருமணம் போன்ற விஷேசங்களுக்கு குறைந்தது 500 டாலர்களாவது செலவு செய்தால் தான் பெண்களுக்கு நிம்மதியாக இருக்குமாம். இப்படி ஏகப்பட்ட நியூஸ்கள் அவரின் மூலம் அறிந்து கொண்டேன்.

ஷோ கேஸில் இருந்த கண்ணாடி வளையல்கள் புது விதமாக இருந்தன. முத்துக்கள் தொங்கியபடி பல விதமான நிறங்களில் வளையல்கள். கடைப் பெண்மணி வளையல்களை வெளியே எடுத்தார். முத்துக்கள் சரமாக கோர்க்கப்பட்டிருந்தன. அதோடு இரண்டு வளையல்களையும் இணைத்து பாலம் போல முடிச்சுப் போட்டிருந்தார்கள். எப்படி அணிவது ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. முதலில் முத்துக்கள் கோர்க்கப்பட்ட ஒரு வளையலை அணிந்து, பிறகு ப்ளையின் கண்ணாடி வளையல்கள் குறைஞ்சது 15 அணிந்து, இறுதியாக மற்றைய முத்துக் கோர்க்கப்பட்ட வளையலை அணிய வேண்டுமாம். சிலர் முழங்கை வரை இருக்குமாறு அணிவார்களாம். அடேங்கப்பா! இதெல்லாம் அணிய எவ்வளவு பொறுமை வேண்டும் என்று வியந்து தான் போனேன்.

இதெல்லாம் எங்களுக்கு எப்பவோ தெரியும் நீ என்ன பட்டிக்காட்டிலா இருக்கிறாய் என்று யாரும் நினைத்தாலும் காரியமில்லை. இந்த லேட்டஸ்ட், ஃபாஷான்( Fashion ) என்று வகை வகையாக உடைகள், வலையல்கள், சல்வார்கள் என்று புது ட்ரென்ட் கொண்டு வருபவர்கள் யார்???

உறவினர் பெண்ணுக்கு திருமணம். என்னிடம் 10 வருடங்களுக்கு முன்னர் இருந்த பட்டுப் புடவைகளுக்கு ( அன்பளிப்பாக கிடைத்தவை ) ப்ளவுஸ் துணி எடுக்க ( இருக்கும் ப்ளவுஸ் எல்லாமே இத்துப் போயிருச்சு ) வேணும் துணிகள் காட்ட முடியுமா என்று கேட்டேன். கடைப் பெண்மணி என்னையும், என் புடவைகளையும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, வேண்டா வெறுப்பாக சில துணிகளை எடுத்து முன்னாடி போட்டார். நீயெல்லாம் சுத்த வேஸ்ட் என்று சொல்லாமல் சொல்கிறாரோ!!!

******************************

வேறு கல்யாணம்!

இந்த முறை விடுமுறையில் போன போது என் உறவினர்கள் சிலரை பார்க்க போயிருந்தேன். நாங்கள் போகும் போது ஒவ்வொரு முறையும் பார்க்க வருவார்கள். இந்த முறையாவது நாங்கள் போயே ஆக வேண்டும் என்று நினைத்துப் போனோம். இந்தியாவில் இருந்த போது பாம்புகள் நிறைய வலம் வந்தன. பாம்புகள் பற்றிய பேச்சு வந்தது.

நாங்கள் இருந்த வீட்டுப் பக்கம் கொஞ்சம் அல்ல நிறையவே திரியும் பாம்புகள். அதுவும் நாக பாம்புகள் அதிகம். வேப்ப மர நிழலினை அதிகம் விரும்பும் போல தெரிந்தன.

ஒரு முறை ஒரு பாம்பு எங்கள் வீட்டில் குடியிருக்கவும் ஆரம்பித்து விட்டது. குட்டி போடவோ அல்லது வேறு என்ன அவசரமோ தெரியவில்லை சுவரில் இருந்த பொந்தில் பதுங்கி இருந்தது.

அக்கம் பக்கம் போய் டெரர் குடுத்து விட்டு மீண்டும் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து விடும். வாண்டுகள் அதிகம் நடமாடும் இடத்தில் பெற்றோர்கள் கவலையுடனே இருந்தார்கள். விரட்டிப் பார்த்தும் பயனில்லை.

கடுப்பான எங்கள் அயலார் எல்லோரும் ஒன்று கூடி பாம்பினை நையப்புடைத்து கொன்று விட்டார்கள். காலியாக இருந்த இடத்தில் அதை புதைத்தார்கள். எனக்கு கனவில், நினைவில் எல்லா நேரமும் பாம்பு தான். நீயா படத்தில் வரும் பாம்பு போல பழி வாங்கப் போகிறது என்று நினைச்சு உதறல் தான்.

சில நாட்கள் கழித்து மீண்டும் ஒரு நாக பாம்பு. ஆனால், அது எங்கள் வீட்டிற்குள் வராமல் வெளியே சுற்றித் திரிந்தது. முன்பு பாம்பினை அடித்து புதைத்த இடத்தில் அடிக்கடி காணப்பட்டதாக அயலார்கள் கூறினார்கள்.

நாக பாம்புகள் ஜோடியாகவே இருக்கும் என்று சொல்வார்கள். அதன் துணையைப் புதைத்த இடத்தில் இதனைக் கண்டதும் பயந்து, இந்தப் பாம்பினையும் அடித்துக் கொன்று விட்டார்களாம்.

அடப்பாவமே! பிறகு என்ன நடந்தது? அதனை எங்கே புதைத்தார்கள் என்று நான் கேள்வி எழுப்பினேன்.

அதன் துணைக்கு பக்கத்திலேயே புதைத்து விட்டதாக அயலார்கள் சொன்னார்களாம்.

( சே! அந்தப் பாம்பு வேறு யாரையாவது கல்யாணம் பண்ணி இருந்தா இப்படி அநியாயமா செத்திருக்காதே என்று புலம்பியபடியே வீடு வந்து சேர்ந்தேன். )

******************************

Fondant Icing

2011-07-13T05:56:00.001-07:00

எங்கள் திருமண நாள் அன்று உறவினர் ஐஸிங் கேக் செய்து தந்தார்கள். எனக்கு மிகவும் பிடித்துக் கொண்டது. அதன் பிறகு கடைகளில், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் இந்த வகை ஐஸிங் கேக் ( செய்முறை அல்ல ) பார்ப்பதோடு நிறுத்திக் கொண்டேன். சமீபத்தில் யாரோ இந்த வகை ஐஸிங் கேக் பற்றி கேள்வி கேட்டிருந்தார்கள். அப்படி என்ன பெரிய வேலையா இருக்கப் போகிறது என்று ரெசிப்பி தேடினேன். யுடியூப்பில் வீடியோ போட்டிருந்தார்கள். மலையை குடைந்து எலி பிடிக்கும் வேலை போலத் தெரிந்தது. இங்கு நான் செய்த பெரிய தவறு என் மகளையும் மடியில் வைத்துக் கொண்டு வீடியோ பார்த்தது தான். நான் மறக்க நினைத்தாலும் மகள் செய்து தான் ஆக வேண்டும் என்று ஒரே பிடியாக நிற்க,கடைக்குப் போய் மார்ஸ்மலோஸ், வெயிடபிள் ஸோர்ட்னிங், பொடித்த சீனி வாங்கி, மார்ஸ்மலோஸ்யை மைக்ரோவேவில் 2 நிமிடங்கள் ( 30 செக்கன்ட்ஸூக்கு ஒரு முறை எடுத்துக் கிளறி ) உருக வைத்து, பொடித்த சீனி, ஸோர்ட்னிங் சேர்த்து.... கைகளில் நன்கு எண்ணெய் பூச வேண்டும். இது மட்டும் அல்ல. வேலை செய்யும் பலகையிலும் எண்ணெய் பூசிக் கொள்ள வேண்டும். தொடக்கத்தில் இந்தக் கலவை அடங்காத குதிரை போல சொன்ன பேச்சுக் கேட்காது. ஐஸிங் சுகரை நன்கு தூவி பிசைய வேண்டும்.

அம்மா! எனக்கு இந்த ஐஸிங் வேண்டாம் என்று மகள் நழுவிக் கொள்ள எனக்கு எரிச்சல் வந்தது. எடுத்துக் குப்பையில் எறியலாமா என்ற எண்ணத்தை அடக்கிக் கொண்டே கலவையுடன் போராடினேன். 10- 15 நிமிடங்களின் பின்னர் சப்பாத்தி மா போன்று பதத்திற்கு வந்தது. இப்போது ஐஸிங் சொன்ன பேச்சுக் கேட்டது. இழுத்த பக்கம் எல்லாம் வந்தது. ஸிப் லாக் பையில் போட்டு குளிரூட்டியில் வைத்தேன்.

சில மணி நேரங்களின் பின்னர் சப்பாத்தி போல உருட்டி, கேக் மேல் வைத்து அழுத்தி, மேலே சில ரோஜாப் பூக்களும் செய்து வைத்தேன். சும்மா சொல்லக் கூடாது சுவை நல்லாத் தான் இருந்தது. ஆனால், அடிக்கடி செய்து சாப்பிட முடியாது காரணம், அதிக கலோரி, அதிக வேலை.

கயல்விழி என்னை மன்னித்து விடு

2011-07-12T05:52:00.001-07:00

கயல்விழி என்னை மன்னித்து விடு

அவர் பதறிப் போய் விட்டார். இவளின் கைகளை பிடித்து தூக்கி விட்டார். அடி ஒன்றும் படவில்லை தானே என்று அன்பாக விசாரித்தார். இல்லை... என்று சமாளித்து, எழுந்தாள்.

"நீ இந்த நேரத்தில் இங்கே என்ன செய்கிறாய் ?", என்றார் அந்த மனிதர்.

"இல்லை. என் கணவர் வேலைக்கு போகிறார். வழி அனுப்பி வைக்க வந்தேன்", என்று சிரிக்க முயன்றாள்.

" நீங்கள் யார்? இந்த நேரத்தில் என்ன...." , என்றபடி அவரின் கையிலிருந்த பேப்பர் கட்டுகளை பார்த்தாள்.

" ஓ! நான் தான் இந்த அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில் பேப்பர் போடும் வேலை செய்பவன். இன்று கொஞ்சம் லேட்டாகி விட்டது. வரட்டா ", என்றார்.

"பேப்பர் போடும் வேலையா? நானும் செய்யலாமா?", என்றாள் மது.

" நீ செய்யப் போகிறாயா? கொஞ்சம் கஷ்டமான வேலை. அதிகாலை 2 மணிக்காவது எழும்ப வேண்டும். வீடு வீடாக போய் பேப்பர் போடணும்....", என்று தொடர்ந்தவரை இடைமறித்தாள்.

இவளின் உறுதியை பார்த்த பின்னர் அவர் சொன்னார், " விடிந்ததும் இந்த இடத்திற்கு வா. பிறகு பேசலாம்", என்றபடி விடை பெற்றார்.

மதுமிதாக்கு பேப்பர் போடும் வேலை கிடைத்து விட்டது. வசந்திடம் சொன்ன போது, எவ்வளவு சம்பளம் என்று கேட்டதோடு நிறுத்திக் கொண்டான்.

அதிகாலையில் எழுந்து, கடையில் போய் பேப்பர் கட்டுகளை பிரித்து, பைகளில் அடுக்கி, வீடு வீடாக போய் விநியோகம் செய்தாள். வெய்யில் காலம் என்றபடியால் பெரிதாக அலுப்பு தெரியவில்லை.

உடைந்து போன வாழ்க்கையினை ஒட்ட மனம் நினைக்கவில்லை. அப்படியே ஒட்டுப் போட்டாலும் எவ்வளவு நாட்களுக்கு கணவன் நல்லபடி இருப்பானோ தெரியவில்லை. எப்படியாவது ஊருக்கு போய் விட வேண்டும் என்பதே மதுவின் ஒரே குறிக்கோளாக இருந்தது. போய் என்ன செய்வது? வேறு வாழ்க்கை தொடங்குவதா? அல்லது இப்படியே இருந்து விடுவதா என்று இன்னும் தீர்மானம் செய்யவில்லை. இப்போதைய முதல் தேவை பணம். பணம் மட்டுமே.

தோளில் பத்திரிகைகள் அடங்கிய பையினை மாட்டியபடி விரைந்தாள் மது. அடி வயிற்றில் மெதுவாக ஏதோ ஒரு சங்கடம். இரண்டு வாரமாக இந்த சங்கடம் தொடர்கிறது. வாந்தி வருவது போல ஒரு உணர்வு. இன்று வேலை முடிந்த பின்னர் மருத்துவரிடம் போக வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

மது ஆறு வாரம் கர்ப்பம் என்று மருத்துவர் உறுதி செய்தார். கணவனிடம் சொன்னபோது அவனிடம் பெரிய மாற்றம் எதுவுமில்லை. இப்ப என்னிடம் இருக்கும் பணத்திற்கு இது தான் ஒரு குறைச்சல் என்று முணு முணுப்பு காதில் விழுந்தது.

ஊருக்கு எப்படியாவது இன்னும் 4 மாசத்திற்குள் போய் விட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். ஆனால், நினைத்தது போல் எதுவும் நடந்துவிடவில்லை. ஆரோக்கியமான உணவு, மருந்துகள் என்று சேமிப்பில் பெரும்பகுதி கரைந்து போனது.

வின்டர் தொடங்கிய பின்னர் தான் சிரமமாக இருந்தது. குளிருக்கு இதமாக அணிய போதிய ஆடைகள் இருக்கவில்லை மதுவிடம். சேமித்த பணத்தில் ஆடைகள் வாங்கிக் கொண்டாள். இருந்தாலும் குளிர் எலும்பு வரை ஊடுருவிச் சென்றது. கூட வேலை செய்யும் நபரின் அறிவுரையின்படி காலுக்கு கால் உறை மாட்டி, அதன் மேலே ஷாப்பிங் பையினை சுற்றி, அதன் பிறகு பூட்ஸ் அணிந்து கொண்டாள். குளிர் கால் வழியாக உடலுக்குள் ஏறுவது குறைந்து விட்டதைப் போல இருந்தாலும் கை விரல்கள் விறைத்துப் போவதை தடுக்க முடியவில்லை.

வயிறு லேசாக மேடிட்டு இருந்தது. பெண் குழந்தை தான் பிறக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்வாள். அதற்கு கயல்விழி என்று பெயர் சூட்டி, கற்பனையில் அதனுடன் விளையாடுவாள். ஆறு மாதங்கள் குளிரை சமாளித்தால் பிறகு ஊர் போய் சேர பணம் சேர்ந்து விடும் என்று கணக்குப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

ஒரு நாள் வசந்த் வேலையால் வந்ததும், " எங்களுக்கு பெண் குழந்தை தான் பிறக்கும்", என்றாள் மது.

எப்படி அவ்வளாவு உறுதியா சொல்கிறாய்? எனக்கு ஆண் குழந்தை தான் வேண்டும் என்றான் முகத்தை கடு கடு என்று வைத்துக் கொண்டே.

இங்கே பாருங்கள் இன்று வேலையால் வரும் போது கடையில் ஒரு அழகான சட்டை இருந்தது வாங்கி வந்தேன் என்றவள் ஏதோ நினைத்தவளாக, மகளுக்கு கயல்விழி என்று பெயர் நல்லா இருக்கு இல்லையா? என்று வசந்தை நோக்கினாள்.

ஏதோ பெரிய ஜோக் கேட்டவன் போல சிரித்தான் வசந்த். கயல்விழியா? நீ முயல்விழி என்று வைச்சாலும் காரியமில்லை. பெயரைப் பாரு கயல்விழியாம். இந்த நாட்டில் இந்தப் பெயரை கூப்பிடுவதற்குள் அவனவனுக்கு தாவு தீர்ந்து விடும் என்றபடி எழுந்து போய் விட்டான்.

இவன் சொல்வதும் சரி தான். ஆனால்,இந்த நாட்டில் நாங்கள் இருக்கப் போவதில்லை என்ற உண்மை இவனுக்கு தெரிந்தால் தானே என்று தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டாள் மது.

அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக குளிர் அதிகமாக இருந்தது. கட்டிலில் இருந்து எழும்பவே மனம் வரவில்லை. அதற்கு உடலும் ஒத்துழைக்க மறுத்தது. பனிப்புயல் அடிக்க சாத்தியக் கூறுகள் இருப்பதாக வானிலை அறிக்கை மையம் திரும்ப திரும்ப கதறியது. இன்றும் வேலைக்குப் போகாவிட்டால் ஒரு வாரம் சம்பளம் இல்லை. செலவுகள் தலைக்கு மேல் இருக்கே என்று நினைத்தபடி இருட்டில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

வழக்கமாக பத்திரிகைகள் போடும் ஏரியாவில் இடுப்பளவு உயரத்திற்கு பனி. நடக்க சிரமமாக இருந்தது. நடை பாதை மட்டும் பனி குறைவாக இருந்தது போல தோன்றியது. நடை பாதையில் கீழே பனி உறைந்து கிடப்பதை அறியாமல் கால்களை வைத்தாள். வேகமாக நடக்க எத்தனித்தவள் உறைந்து போயிருந்த பனியின் மீது சறுக்கி, எந்தவிதமான பிடிமானமும் இல்லாமல் வழுக்கிக் கொண்டே போனாள். எழ முயன்று தோற்றாள். பத்திரிகைகள் நாலா புறமும் சிதறி விழுந்தன. இருள் மட்டும் துணைக்கு நின்றது. விழுந்த வேகத்தில் தலையில் அடிபட்டிருந்தது. பனி மீண்டும் ஆவேசமாக விழ ஆரம்பித்தது. வயிற்றினுள் துடிப்பு அடங்குவது போலத் தோன்றியது. கயல்விழி என்னை மன்னித்து விடு என்று கெஞ்சினாள். விழியோரம் நீர் கசிந்தது. ஊதல் காற்று பனியினை ஆவேசமாக இவளின் மீது வாரி இறைத்தது.

முற்றும்

சீனி சீனி

2011-06-27T09:26:00.000-07:00

சேகரின் அம்மா நங்கென்று டீ கோப்பையை வைத்து விட்டுச் சென்றார்.

எனக்கு வேண்டாம் என்றான் சேகர்.

ஏன் துரைக்கு டீ வேண்டாம் என்றார் அப்பா.

சீனி இல்லாமல் யார் டீ குடிப்பார்கள், என்றான் சேகர்.

ராசா! இங்கே உயிர் வாழ்வதே பெரிய சவாலா இருக்கு. நீ சீனி இல்லை என்று இப்படி விரக்தி அடையலாமா? மனிதனின் உடலில் நாக்கு தான் எல்லாமே. நாக்கினை தாண்டி உணவு உள்ளே போனால் இனிப்பு, காரம், துவர்ப்பு என்று எதுவுமே தெரியாது....

ம்ம்..( தொடங்கினா நிப்பாட்டமாட்டார் அப்பா என்று நினைத்தபடி வெளியே எழுந்து போனான் சேகர் ).

சேகர், டீ குடிச்சுட்டு போ ராசா என்ற அம்மாவின் குரல் காதில் விழாதவன் போல வெளியே நடந்தான். சோம்பல் முறித்தபடி நடந்தான்.

அந்தப் பள்ளி வளாகத்தில் நிறையப் பேர் குழுமியிருந்தார்கள். இளைஞர்கள் கண்களில் ஒரு மிரட்சி தெரிந்தது. சேகரும் விடலைப் பருவத்தின் வாசலில் நின்றான். இராணுவம் முன்னேறி வருவதாக செய்திகள் வந்த வண்ணம் இருந்தன. வீடு, வாசல், உறவினர்களை விட்டு, கையில் அகப்பட்டதை எடுத்துக் கொண்டு எல்லோரும் ஓடினார்கள். இனிமேல் ஓட இடமோ, உடம்பில் வல்லமையோ இல்லை என்ற நிலைமைக்கு வந்த பின்னர் சிலர் பள்ளிகளில் தஞ்சம் புகுந்தனர். கூட்டமாக பள்ளிகளில் இருந்ததால் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தார்கள்.

பள்ளியின் வகுப்பறைகளை ஆக்கிரமித்து இருந்தார்கள் மக்கள். வகுப்பறைகளில் பெஞ்ச், மேசைகள் மீது இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தார்கள் சிலர், சிலர் இன்னும் இடத்திற்காக சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இங்கே பாரு வெட்டிப் போடுவன். இது நான் முதலில் வந்து பிடிச்ச இடம். நீ வேணா அந்தப் பக்கம் போய் பையை வை என்று உறுமினான் ஒருவன்.

இல்லை. நான் இங்கனை தான் இருப்பேன். நீ என்ன செய்ய முடியுமோ செய் என்றான் இன்னொருவன்.

இருவரும் மூட்டை முடிச்சுகளை வைத்து விட்டு, எதிரும் புதிருமாக முறைத்தபடி அமர்ந்து கொண்டார்கள்.

நாசாம போங்க. ஆர்மி வந்து எல்லோரையும் சுடப் போறானுங்க. இதுங்க இடத்துக்கு அடித்துக் கொள்வதைப் பாரு என்று ஒரு கிழவி சாபம் விட்டார்.

சேகர் ஒரு கணம் நின்றான். உண்மை தான் இராணுவம் வந்தால் யார், யார் உயிரோடு இருப்பார்களோ தெரியாது. இதில் நான் வேறு சீனி, சீனி என்று பேயா அலைகிறேன் என்று எண்ணிக் கொண்டான்.

திரும்பி நடக்க எத்தனித்தவன் சீனி என்று யாரோ கூவும் சத்தம் கேட்டுத் தயங்கி நின்றான். ஒரு வேளை நிவாரணப் பொருட்களில் சீனியும் குடுக்கிறார்களோ என்று நினைத்தவன் சத்தம் வந்த பக்கம் விரைந்தான். அங்கே ஒரு வயசான பாட்டி நின்றார்.

" சீனி எங்கே குடுக்கிறாங்க? ", என்று கேட்டான்.

நான் என் மகன் சீனித்தம்பியை கூப்பிடுறேன், என்றார் பாட்டி.

நாசமாப் போ என்று மனதில் திட்டியபடி நடந்தான்.

அடுத்த நாள் எங்காவது நிவாரணப் பொருட்கள் குடுக்கிறார்களா என்று அறியும் ஆர்வத்தில் சைக்கிளில் கிளம்பினான்.

பள்ளியை விட்டு வெளியே வந்தவன் ஒரு பெரிய கடையின் முன்பு வந்து நின்றான்.

அங்கே ஒரு வயதானவர் சில மூட்டைகளை தானமாக கொடுத்துக் கொண்டு நின்றார்.

பள்ளியில் கொண்டு போய்க் குடுங்கள். குழந்தைகளுக்கு உணவு இல்லை என்று கேட்கும் போது நெஞ்சு பதறுது என்றார் வயதானவர்.

அந்தக் கடை வயதானவரின் கடையா? அல்லது அவரின் சொந்தப் பணத்தில் வாங்கிய மூட்டைகளா என்று சேகருக்கு விளங்கவில்லை. இவனும் போய் ஒரு மூட்டையை பெற்றுக் கொண்டான்.

தம்பி! அதில் சீனி இருக்கு. கவனமா கொண்டு போய் சேர்... என்றார் முதியவர்.

சேகருக்கு காண்பது கனவா? நனவா? என்று விளங்கவில்லை. ஒரு கிலோ சீனி கிடைச்சாலே போதும் என்று நினைச்சவனுக்கு ஒரு மூட்டை கிடைச்சதும் மகிழ்ச்சி பிடிபடவில்லை.

மூட்டையை சைக்கிளில் வைத்து மெதுவாகத் தள்ளினான். மூட்டை கனமாக இருந்தது. மணலில் கால்கள் புதைந்தன. உதவிக்கு யாரையும் அழைக்க மனம் இல்லை. அப்படியே மூட்டையை சுருட்டிக் கொள்ள நினைத்தான் சேகர். நாலு மாதங்களுக்காவது சீனி வாங்க வேண்டிய தேவை வராது என்று கணக்குப் பார்த்தான். பள்ளி வளாகத்தினை அடைந்தான். சிறுவர் பட்டாளம் வந்து சூழ்ந்து கொண்டது.

" அண்ணா! இந்த மூட்டையில் என்ன இருக்கு?", என்றான் ஒரு பொடியன்.

சேகர் மூட்டையை பார்த்தான். அதில் ஆங்காங்கே கொத்தமல்லி விதைகள் ஒட்டி இருந்தன.

" தம்பிகளா! கொத்தமல்லி விதை இருக்கு வேணுமா?", என்றான்.

ஏமாற்றத்துடன் திரும்பி ஓடினார்கள் சிறுவர்கள்.

சேகருக்கு உள்ளூர மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இவர்கள் நம்பி விட்டார்கள். வரிசையாக இருக்கும் வகுப்பறைகளை தாண்டினால் அதோ அங்கே சுவரில் ஏதோ கெட்ட வார்த்தைகள் எழுதி இருக்கும் வகுப்பறை தான் இவனின் உறவினர்கள் இருக்கும் அறை.

வழியில் கேட்டவர்களுக்கெல்லாம் கொத்தமல்லி என்று சொல்லிக் கொண்டே நடந்தான்.

இவ்வளவு கொத்தமல்லியை வைச்சு என்னதான் செய்யப் போறே என்று ஒரு பாட்டி கேட்டார்.

குழம்பு வைக்கப் போறேன் என்றபடி விரைந்தான். இன்னும் இரண்டு வகுப்பறைகள் தான் கடக்க வேண்டும்.

அப்போது தான் அந்த சம்பவம் நடந்தது. வேகமாக இரண்டு பேர் இவனை நோக்கி வந்தார்கள்.

மூட்டையில் என்ன இருக்கு தம்பி என்றான் இருவரில் ஒருவன்.

கொத்த.... என்று எச்சில் கூட்டி விழுங்கினான்.

நாங்கள் பார்க்கலாமா என்றார்கள்.

ஒட்டியிருந்த கொத்தமல்லி விதைகளைக் அவர்களுக்குக் காட்டினான்.

இல்லைத் தம்பி. திறந்து பார்க்கலாமா? என்றார்கள்.

தாராளமா என்று சொல்லி விட்டு ஒதுங்கி நின்று கொண்டான்.

மூட்டையைத் திறந்தவர்கள் " சீனி " என்று கூவியதும் ஒரு கூட்டமே கூடி விட்டது.

திறந்த வெளி மைதானத்துக்கு எல்லோரையும் வரும்படி அழைத்தார்கள். இவனும் போனான். மூட்டை உரிமையாளர் தான் என்பதால் கொஞ்சம் அதிகமாகவே சீனி குடுப்பார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டான்.

ஆனால், இவனை யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. போய் வரிசையில் நில்லுங்கள் என்று யாரோ ஒரு நெளிந்த செம்பினை இவன் கையில் திணித்தார்கள். வரிசை பாம்பு போல நெளிந்து, நெளிந்து பள்ளி வளாகத்தினையும் தாண்டி எங்கேயோ போனது. இவன் விரக்தியுடன் செம்பினை வீசியெறிந்து விட்டு நடந்தான்.

ஹை! செம்பு என்று கூவியபடி யாரோ ஒரு பொடியன் செம்பினை எடுத்துக் கொண்டு, வரிசையை நோக்கி ஓடினான்.

கயல்விழி என்னை மன்னித்து விடு

2011-06-22T08:08:00.001-07:00

மதுமிதா கடிகாரத்தை பார்த்தாள். நேரம் அதிகாலை 3 மணி என்று காட்டியது. கணவனை இன்னும் காணவில்லை. எங்கே போயிருப்பான் வசந்த் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். கனடாவின் ஏதோ ஒரு முக்கியமான இடத்தில் இருக்கு துரித உணவகத்தில் இரவு 2 மணி வரை வேலை. அது எந்த இடம் என்பது மதுமிதாக்கு தெளிவாக தெரியவில்லை. வசந்தும் அவளுக்கு சொன்னதில்லை. வெளிநாடு வந்து கிட்டத்தட்ட 11 மாதங்கள் ஓடி விட்டன. இவளை ஏதோ ஒரு ஜந்து போல கூட அவன் மதிப்பதில்லை. கட்டிய பாவத்திற்கு ஒரு வேளை சாப்பாடு மட்டுமே கிடைத்தது. வீட்டு வாடகை, ஊரில் அவன் அம்மாக்கு பணம் அனுப்பியது போக பெரிதாக பணம் மிஞ்சுவதில்லை. அவன் துரித உணவகத்தில் வேண்டிய அளவு சாப்பிட்டுட்டு வீடு வருவான். இவளிடம் என்ன சாப்பிட்டாய் என்று நாசூக்காக கூட விசாரிக்க மாட்டான். ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாக இருந்தாலும் போக போக பழகிவிட்டது.

இவளின் திருமணம் நடந்ததே ஒரு அதிசயம். இவளின் தந்தைக்கு ரோஷம் நிறைய இருந்தது ஆனால் பணம் இருக்கவில்லை. இவளின் காதல் விடயம் அப்பாவிற்கு தெரிய வந்ததும் கோபமாகி கத்தி, கூப்பாடு போட்டார். கல்லூரியில் முதல் வருடம் படித்துக் கொண்டிருந்த போது காதலும் வந்து தொலைத்து விட்டது. கோயிலில் பூசாரியாக இருந்த அப்பாவிற்கு காதல் விடயம் தெரிய வந்ததும் எகிறினார். இவளின் படிப்பிற்கு தடை போட்டார். இவரின் தூரத்து உறவினர் வலிய வந்து பெண் கேட்டார்கள். மாப்பிள்ளை கனடாவில் பெரிய உத்தியோகம் என்றார்கள். இவளை எப்படியாவது தள்ளி விட்டால் போதும் என்ற நோக்கத்தில் இருந்தவர் தீர விசாரிக்காமல் திருமணத்திற்கு ஏற்பாடுகள் செய்தார்.

மாப்பிள்ளை வந்து இறங்கினார். பார்த்த உடனே விளங்கியது அவர் ஒன்றும் பெரிய கெட்டிக்காரன் இல்லை என்பது. பேஸ்து அடிச்சவர் போல பேந்த பேந்த விழித்துக் கொண்டிருந்தார். மதுமிதாக்கு அழுகை வந்தது. காதலனும் எங்கிருந்தாலும் வாழ்க என்று வாழ்த்திவிட்டு வேறு ஊருக்கு போய்விட்டான். அதோடு இவளை வைத்து காப்பாற்ற அவனிடம் பணமோ அல்லது வேலையோ இருக்கவில்லை. தலையெழுத்து என்று மனதை கல்லாக்கி கொண்டாள்.

வெளிநாடு வந்த நாட்களில் கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டது போலிருந்தது. வீட்டில் மீன், இறைச்சி, முட்டை என்று எல்லாமே வெளுத்துக் கட்டினான் வசந்த். அப்பாவை நினைக்கவே ஆத்திரமாக வந்தது மதுமிதாக்கு. வசந்த் சாப்பிடும்போது புகைப்படம் எடுத்து அப்பாவுக்கு அனுப்பி வைத்தாள். உங்கள் மருமகனின் யோக்கியதை இப்ப விளங்குதா என்று கடிதமும் வைத்து அனுப்பினாள். அப்பா எழுதிய கடிதத்தை படிக்காமலே குப்பையில் போட்டாள். வசந்த் குடிகாரன் மட்டுமல்ல போதைப் பழக்கமும் இருந்தது நாளடைவில் தெரிய வந்தது. ஏதோ ஒரு வெண்மை நிற பொடியினை உறிஞ்சியோ அல்லது ஊசி மூலம் போதை ஏற்றிக் கொள்வான்.

அதிகாலை 4 மணி அளவில் கதவு திறக்கு சத்தம் கேட்டது. வசந்த் உள்ளே வருவது தெரிந்தது. அவன் மட்டுமல்ல கூடவே 4 பேர் வாசலில் நின்றார்கள். மதுமிதா அறையினுள் போய் பூட்டிக் கொண்டாள். வந்தவன் சிறிது நேரம் இருந்து விட்டு, மீண்டும் வெளியே கிளம்பிவிட்டான். அவன் வெளியே கிளம்பிய பின்னர் தான் அவனிடம் பணம் கேட்க வேண்டும் என்று ஞாபகம் வர வெளியே ஓடினாள். அதற்குள் அவன் வெகுதூரம் போயிருந்தான். நாளைக்கு சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்வது என்று யோசனையில் திரும்பி நடந்தாள். அந்த அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பின் நீளமான வராந்தாவில் நடந்து, இடது பக்கம் திரும்பியவள் யார் மீதோ இடிபட்டு கீழே விழுந்தாள்.

பயத்துடன் அந்த ஆளை நோக்கினாள்........

தொடரும்

எங்க ஊர் நல்ல ஊர்

2011-06-11T18:18:00.000-07:00

எங்க ஊர் என்று நான் எதைச் சொல்ல, பிறந்த இடத்தையா? வளர்ந்த இடத்தையா? தற்போது இருக்கும் ஊர் பற்றிச் சொல்லவா? என்று ஒரே குழப்பம். பிறந்த இடத்தைப் பற்றிச் சொல்ல பெரிதாக எதுவும் இல்லை. அல்லாவிட்டால் பெருமையாகச் சொல்ல எதுவும் இல்லை. இலங்கையின் தலைநகர் கொழும்பில் பிறந்தேன். எனக்கு கொழும்பு எப்போதும் பிடிப்பதில்லை. எப்போதும் நச நசவென மக்கள் கூட்டம். விரைந்தோடும் மக்கள், பிஸியான சாலைகள். 1983, ஜூலைக்குப் பிறகு சுத்தமாகப் பிடிக்காமல் போய் விட்டது. சிங்களக் காடையர்களால் வீடு தாக்கப்பட்டு, நடுத் தெருவில் வீடு வீடாக ஓடி தஞ்சம் கேட்டது, சாப்பாடு கிடைக்காமல் பட்டினி கிடந்தது, ஆடு மாடுகள் போல கப்பலில் அடைக்கப் பட்டு யாழ் நோக்கிச் சென்றது.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட 20 மைல்கள் தொலைவில் இருக்கும் ஊர் தான் எனக்கு எப்போதும் பிடிக்கும். என் பெற்றோரின் ஊர். தாய் வழிச் சொத்து பெண்களுக்கு என்பது எங்கள் நாட்டுச் சட்டம். பெரிய நிலம், வீடு என்று வசதியான குடும்பம் அம்மாச்சியின் குடும்பம். அந்த வீடு தான் என் வசந்தமாளிகை என்று சொல்வேன். முற்றம் முழுவதும் மா மரங்கள், கொய்யா மரம், ரோஸ், மல்லிகை, தென்னை, இப்படி நிறையச் செடிகள், மரங்கள்.

என் மாமா ( அம்மாவின் சகோதரன் ) 27 வயதில் இறந்த போது நான் என் அம்மாச்சியின் அரவணைப்பில் 2 வருடங்கள் இருந்தேன். என் பெற்றோர்கள் கொழும்பில் இருக்க நான் ஊரில். என்னை நேர்ஸரியில் சேர்த்து விட்டார் அம்மாச்சி. எனக்கோ பள்ளி போக வெறுப்பு. என் அம்மாச்சிக்குப் பயம் எங்கே நான் படிக்காமல் இருந்துவிட்டால் என் அப்பா வந்து இழுத்துச் சென்று விடுவாரோ என்று. எங்கள் வீட்டின் பின் புறம் அம்மாச்சியின் தோழி ஒருவர் இருந்தார். அவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்த அம்மாச்சி ஏதோ தோன்றியவராக என் விரலினைப் பிடித்து, அ எழுது, வாணி அம்மா என்று கடுப்பேத்த, நான் போய் பனை மரங்களுக்கிடையே ஒளிந்து கொண்டேன்.

இந்த சம்பவத்தின் பிறகு என் அம்மாச்சிக்காக ஏதோ பள்ளி போய் வந்தேன். சில மாதங்களின் பின்னர் என் அப்பா மீண்டும் கொழும்புக்கே கூட்டிச் சென்று விட்டார். மனம் ஒன்றாமல் ஏதோ ஒரு வெறுமையாக இருந்ததை அடிக்கடி உணர்ந்தேன். ஜூலை, 1983 க்குப் பிறகு ஒரேயடியாக ஊர் போனதில் எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷம்.

ஒழிந்தான் துரோகி ( கொழும்பு வாழ்க்கை ) என்பது போல இருந்தது. ஊரில் அம்மாச்சியோடு சுத்தாத இடங்கள் இல்லை. கோயில் திருவிழா, உறவினர்கள் வீட்டு விசேஷங்கள், கடை, சந்தை இன்னும் நிறைய இடங்கள் இருந்தன. என் அம்மாச்சி நல்ல கல கலப்பானவர். எப்போதும் கல கலப்பாக பேசுவார். பஸ்ஸில் ஏறினால் என் அம்மாச்சியின் குரல் எங்கும் ஒலிக்கும். நான் எங்காவது கூட்டத்தில் காணாமல் போய் விட்டால் என் பெயரைக் கூவி அழைத்து, ஏலம் விடாத குறையாக ஒரு வழி பண்ணி விடுவார்.

எனக்கு ஊரில் மிகவும் பிடித்தது அம்மன் கோயில் திருவிழா. தெருவை அடைத்து பந்தல் போட்டு, தோரணங்கள் கட்டி, லைட்டுகள் போட்டு ஊரே கல கலப்பாக இருக்கும். என் அம்மாச்சியுடன் 15 நாட்களும் கோயிலுக்கு போய் வருவேன். அப்பவே பெரிய பக்தி மான் என்று நினைக்க வேண்டாம். கோயிலுக்கு வரும் நண்பிகள் கூட்டத்துடன் அரட்டை அடிக்கவே போவேன்.

தெளிந்த நீரோடை போல சென்ற வாழ்வில் மீண்டும் குழப்பங்கள். இராணுவத்தினர், ஷெல், துப்பாக்கி, விமானங்கள் என்று மீண்டும் ஓட்டம். அம்மாச்சி பெரும்பாலும் வீட்டிலேயே இருந்து விடுவார். கை, கால் வழங்காத நிலையில் இருந்த என் தாத்தாவை விட்டுட்டு எங்கேயும் வர மாட்டேன் என்று அவருடனே இருந்து கொள்வார். தாத்தாவை எங்களுடன் கூட்டிச் செல்ல முயன்றாலும் அதற்குரிய வசதிகள் இருந்ததில்லை. சைக்கிளில் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு தூரத்திற்கே ஓட்டிச் செல்ல முடியும். அதுவும் கை, கால்களை ஒருவர் பிடிக்க, இன்னொருவர் சைக்கிளை மெதுவாக மிதிக்க வேண்டும். வரும் குண்டு வீச்சு விமானங்களை பார்ப்பதா, இராணுவத்தினரைப் பார்ப்பதா என்று ஒரே குழப்பமாக இருந்தாலும் அம்மாச்சி கூடவே வருகிறார் என்ற நினைப்பே இனிமையாக இருக்கும் எனக்கு.

1989 இல் இந்தியா போக முடிவு செய்தார் அப்பா. சில தவிர்க்க முடியாத காரணங்களினால் இந்தியா போக வேண்டிய கட்டாயம். என் அம்மாச்சியும் வருவதாக இருந்தார். பின்னாளில் அது நடை முறைக்கு ஒத்து வராது என்று கை விடப்பட்டது. தாத்தாவை படகில் கூட்டி வரவோ அல்லது விமானத்தில் கூட்டி வரவோ உடல் நிலை ஒத்துழைக்கவில்லை.

அன்று நான் ரகசியமாக அழுத அழுகை எவருக்கும் தெரியாது. நாங்கள் இந்தியா சென்று 5 வருடங்களின் பின்னர் என் அம்மாச்சி இறந்தார். அவரின் முகத்தை கடைசியாக ஒரு முறையாவது பார்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்தாலும் இறந்த நிலையில் அவரைப் பார்க்க என் மனம் விரும்பவில்லை. அவரின் நினைவாக அறுசுவையில் நான் எழுதிய கதை தான் " பேரன் வருவான்".

இந்தியா, திருச்சியில் கிட்டத்தட்ட 10 வருடங்கள். திருச்சி எனக்கு கிட்டத்தட்ட எனக்கு ஊர் போல இருந்தது. மலைக்கோட்டைப் பிள்ளையார், சிறீரங்கம் இப்படிப் பல இடங்கள், படித்த பள்ளி, கல்லூரி எல்லாமே என் நினைவில் அப்படியே பசுமையாக இருக்கு.

என் அம்மாச்சியின் மறைவின் பின்னர் எனக்கு ஊர் நினைவு அடியோடு மறைந்து போய் விட்டது. ஊருக்குப் போனாலும் ஒவ்வொரு கல்லும், மரமும் அம்மாச்சியின் நினைவை எனக்கு ஊட்டிக் கொண்டே இருக்கும். பல தடவை குண்டு வீச்சினால் உடைந்து போயிருக்கும் எங்கள் வீட்டின் அழகும், சந்தோஷமும் என் அம்மாச்சியோடு போய் விட்டது என்றே எண்ணுகிறேன்.

ஊரைப் பற்றி எழுதாமல் என் அம்மாச்சி பற்றி எழுதியமைக்கு மன்னிக்கவும். ஊர் பற்றிய நினைவுகள் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஒரு புள்ளியாய் மட்டுமே ஞாபகம் இருக்க, அம்மாச்சியுடன் திரிந்தது மட்டுமே எப்போதும் பசுமையாக இருப்பதால் அவரைப் பற்றி எழுதினேன்.

( ஸாதிகா அக்கா அழைத்த தொடர்பதிவு. )

ஐயோ! அப்பா.... குப்பை...

2011-06-04T07:09:00.000-07:00

நவீன் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். நேரம் பகல் 11.30 என்று காட்டியது. இப்பவே போனால் தான் அப்பாவிற்கு பார்ச்சல் அனுப்பலாம். அவரின் பிறந்தநாளுக்கு போய் சேர்ந்து விட்டால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைத்தபடி காரை நோக்கி விரைவாக நடந்தான்.

தபால்நிலையத்தில் கூட்டம் இருக்கவில்லை. இவனுக்கு முன்னால் ஒரு பெண்மணி மட்டுமே. இவனின் முறை வந்தது. கவுண்டரில் போய் பெட்டியை வைத்தான். அங்கிருந்த வயதான வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி இவனைப் பார்த்து ஸ்நேகமாக புன்முறுவல் செய்தார். பெட்டியில் ஆடைகளை அடுக்கினான். அப்பாவுக்கு 2 செட் உடைகள், அம்மாவுக்கு 3 புடவைகள் என்று லிஸ்ட் சரி பார்த்து அடுக்கினான்.

ஊருக்கு பார்சல் அனுப்ப போறீங்களா? எந்த நாடு என்று, கேட்டபடி நவீனை நோக்கினார் அந்தப் பெண்மணி.

ம்ம்... அப்பா, அம்மாவுக்கு பார்சல் அனுப்புறேன். நாடு கனடா.

ஓ! கனடா தானா. எந்த மாநிலத்தில் இருக்கிறார்கள்?, என்றார் மீண்டும். இந்த ஃபார்மில் நீங்கள் எழுத வேண்டிய விடயங்கள் இருக்கு.., என்று தொடர்ந்தவர். ஏதோ தோன்றியவராக அட்ரஸ் சொல்லுங்க என்றார்.

அனுப்புநர் பெயரில் தன் பெயர், வீட்டு விலாசல் சொன்னான் நவீன்.

பெறுநர் விலாசமும் கிட்டத்தட்ட அதே போல இருந்தது. ஆனால், கதவு இலக்கம் மட்டும் வேறாக இருந்தது.

" என்னப்பா இது உன் அப்பா நீ இருக்கும் அதே அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில் இருக்கிறார். நீ எதற்காக பார்சல் அனுபுறாய். நேரே கொண்டு போய் கொடுத்தா என்ன குறைஞ்சா போய் விடுவாய்", என்று கடிந்து கொண்டார் அந்தப் பெண்மணி.

" இல்லை.... ", என்று ஏதோ மழுப்பினான். இந்தப் பாட்டியிடம் வசமா மாட்டிக் கொண்டேன் என்று நினைத்துக் கொண்டான் நவீன்.

" அப்பாவுடன் சண்டையா? சரி எது எப்படியோ இந்தப் பார்சலை கொண்டு போய் அவரிடம் குடு. சந்தோஷப்படுவார் ", என்றார்.

நவீன் இருப்பது அடுக்கு மாடி குடியிருப்பின் இரண்டாவது தளம். அப்பா, அம்மா குடியிருப்பது மூன்றாவது தளம். சின்ன ஒரு மனஸ்தாபத்தில் அப்பாவுடன் கோபம் நவீனுக்கு. இப்ப இந்தப் பாட்டியிடம் மாட்டிக் கொண்டு முழிக்க வேண்டியிருப்பதை நினைச்ச போது எரிச்சலாக இருந்தது. அப்பாவுக்கு இன்னும் 2 நாளில் பிறந்தநாள்.

பார்சலை எடுத்துக் கொண்டு நடையைக் கட்டினான். வேலையால் வீட்டுக்கு போய் சிறிது நேரத்தின் பிறகு பார்சலை எடுத்துக் கொண்டான். மூன்றாவது தளம் நோக்கி நடந்தான். மனைவியை துணைக்கு கூப்பிட நினைத்தவன் பிறகு ஏதோ நினைத்தவனாக தனியாக கிளம்பினான். மூன்றாவது தளத்தை அடைந்தவன் கதவை தட்ட நினைத்து தயங்கி நின்றான். வாசலில் பார்சலை வைத்தவன் கதவில் ஓங்கித் தட்டிவிட்டு ஓடிப் போய் மறைவாக நின்று கொண்டான். அம்மா வந்தால் போய் பேசலாம், ஆனால் அப்பா வந்தால் திரும்பி போய் விட வேண்டும் என்று தீர்மானித்துக் கொண்டான். வெளியே வந்தது நவீனின் அப்பாவே தான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவர் பார்சலை எடுத்துக் கொண்டார். உள்ளே போய் கதவை தாழிட்டுக் கொண்டார். நவீன் திரும்பி நடந்தான்.

அன்று வேலையால் வந்தவன் வாசலில் வாசலில் ஒரு பார்சல் இருப்பதைக் கண்டான். இவன் அப்பாவுக்கு கொடுத்த அதே பார்சல். பெறுநர், அனுப்புநர் விலாசம் மட்டும் அடித்து மாற்றப்பட்டிருந்தது. இவனுக்கு வந்த கோபத்தில் பார்சலை அங்கிருந்த குப்பை வீசும் அறையில் கொண்டு போய் எறிந்த பின்னர் வீட்டினுள் சென்றான்.

ஏனுங்க! உங்க அண்ணனின் குழந்தைக்கு பிறந்த நாள். வாங்க போகலாம், என்றாள் சுபா. நவீனின் மனைவி.

வேண்டா வெறுப்பாக பிறந்தநாளுக்குப் போனான். இதெல்லாம் தண்டச் செலவு என்ற கொள்கை உடையவன் நவீன்.

பிறந்த நாள் விழாவில் அப்பாவை பார்க்க வேண்டும், அவருடன் பேச வேண்டும் என்பதாலும் போக விரும்பவில்லை.

அண்ணனின் வீட்டினுள் சென்ற போது அப்பா தான் முதலில் கண்களில் பட்டார். இவன் குடுத்த அதே ஆடைகள் அணிந்திருந்தார். இவனைப் பார்த்ததும் லேசாக புன்னகை செய்தார் அப்பா. அம்மாவைப் பார்த்தான் அவரும் இவன் குடுத்த சேலை கட்டியிருந்தார். அப்ப அந்தப் பார்சலில் என்ன இருந்திருக்கும்? கடவுளே! அதைக் குப்பையில் எறிந்து விட்டேனே நான் என்ன பிறவியோ என்ற யோசனையில் நின்றவன்.

" ஐயோ! அப்பா.... குப்பை... என்று கத்தியபடி வெளியே நோக்கி ஓடினான். கூட்டம் விளங்காமல் பார்த்தது. நவீன் இரண்டு, மூன்று படிகளாக தாவி இறங்கியபடி குப்பை வீசும் அறையினை நோக்கி ஓடினான்.

கிரகம் பிரவேசம்....

2011-05-28T19:43:00.000-07:00

கல்யாணம் பண்ணிப் பார். வீட்டைக் கட்டிப் பார் என்று சும்மாவா சொன்னார்கள் பெரியவர்கள். அதுவும் வெளிநாட்டில் சொந்த வீடு கட்டுவது என்றால் சுலபமான வேலையா? ஒரு கல்லூரியில் விரிவுரையாளர் வேலை தனஞ்சயனுக்கு. வயது 40. கல்லூரியின் பக்கத்தில் ஒரு அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில் குடியிருந்தார். தொடக்கத்தில் வேலைக்கு போனோமா, வந்தமா என்று சாதாரண வாழ்க்கை தான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார் தனஞ்சயன். சேமிப்பு கொஞ்சம் இருந்தது என்னவோ உண்மை தான். பணத்தை செலவு செய்யவே மாட்டார். ஓய்வு நேரங்களில் பிள்ளைகளுக்கு ட்யூசன் வகுப்புகள் எடுப்பார். அக்கம் பக்கம் இருந்த குழந்தைகள் கிட்டத்தட்ட 10 பேராவது தேறுவார்கள். சில அம்மாக்கள் 2, 3 பிள்ளைகளை அனுப்பினா டிஸ்கவுன்ட் கிடையாதா என்று நச்சரித்ததில் பாதிப் பேருக்கு ( அதாவது 5 பிள்ளைகளுக்கு ) தான் பணம் வந்தது. மீதி இலவசமாகவே படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தொண்டை கிழிய கத்தினாலும் சிலதுகளுக்கு மண்டையில் முழுவதும் ஏறவேயில்லை.

கல்லூரியில் தமிழ் மாணவர்கள் உரிமையாக தனஞ்சயன் என்று பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுவது, வீட்டுக்கு வருவது எல்லாமே எரிச்சலாக இருந்தது. ஊரில் வாத்தியார் என்றால் என்ன மரியாதை. இங்கே தோளில் கை போடாத குறை தான் என்று அடிக்கடி நினைப்பார். இப்படி ஏகப்பட்ட கடுப்புகள் தனஞ்சயன் வாழ்வில்.

ஒரு நாள் ஒரு அமெரிக்கர் அறிமுகமானார். பெயர் ஜோசப். பேசும்போது வாய் காது வரை கிழிந்தது ஜோசப்பிற்கு. அவர் ஒரு நாள் சொன்னார், " ஏன் இப்படி வீட்டுக்கு வாடகை குடுக்கணும். என் கையில் நீ ஒரு துண்டு நிலமும், ஒரு இலட்சம் டாலர்களும் குடு, நான் உனக்கு அழகிய வீடு கட்டித் தருகிறேன்." என்றார்.

அவ்வளவு பணமா? என்னிடம் கொஞ்சம் இருக்கு. மீதிக்கு நான் எங்கே போவதாம்? என்று அலுத்துக் கொண்டார் தனஞ்சயன்.

இருப்பதை கொண்டு தொடங்கலாம். மிச்சத்துக்கு லோன் எடுக்கலாம் என்றார் ஜோசப். முதலில் தயங்கினார் தனஞ்சயன். பிறகு ஏதோ ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையில் சரி என்று சொல்லி விட்டார். அதன் பிறகு எப்போதும் புது வீட்டு நினைப்பாகவே திரிந்தார். அலைந்து திரிந்து கடன் வாங்கி, நிலம் வாங்கி, ஜோசப் வேலை தொடங்கவே 1 வருடத்திற்கு மேல் எடுத்தது. ஏற்கனவே கஞ்சன் என்று பெயர் பெற்ற தனஞ்சயன் மகா கஞ்சன் ஆனார். வீட்டுப்பக்கம் கல்லூரியில் கற்கும் மாணாவர்களின் தலை தெரிந்தாலே கோபம் வந்தது.

இயலுமானவரை அவர்களைத் தவிர்த்தார். அப்படியும் மீறி வருபவர்களை வேண்டா வெறுப்பாக வரவேற்பார். இவரின் கஞ்சத்தனத்தையோ, எரிச்சலையோ எவரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டாத தெரியவில்லை. மாணவர்கள் வழக்கம் போலவே வந்தார்கள். உரிமையாக சமையல் அறை வரை சென்றார்கள்.

தனஞ்சயனின் வீட்டு அஸ்திவாரம் போடப்பட்டது. ஒரு வாரம் கழித்து சென்று பார்த்தபோது மள மளவென இடுப்பளவு உயரத்திற்கு மரப்பலகைகள் வைத்து, வீட்டினை எழுப்பி இருந்தார்கள். ஊரில் ஒரு வீடு கட்டுவதெனில் 1 வருடங்களாவது வேணும். இங்கே 2 மாசத்தில் கட்டி முடித்து விடுவார்கள் போலிருக்கே என்று யோசனை ஓடியது. அஸ்திவாரம் உறுதியா இருக்கிறதா? ஆணிகள் ஒழுங்கா அடிக்கிறார்களா என்று சோதனை செய்ய நேரம் கிடைக்கும் போது போய் பார்வையிட்டு வருவார்.

வேலையால் வந்தால் சுத்தியலுடன் கிளம்பி விடுவார். சில நேரங்களில் இவரின் மாணவர்களும் கூடவே போவார்கள். அதுமட்டுமல்லாது, தனஞ்சயன், இன்று உங்கள் வீட்டில் ஒரு ஆணி வெளியே நீட்டிட்டு இருந்தது. நான் போய் சுத்தியலால் இரண்டு தட்டு தட்டினேன். நான் போன வாரம் 3 ஆணி அடிச்சேன் என்று புள்ளி விபரங்களோடு மாணவர்கள் ஆணி அடித்த கதைகள் சொன்னார்கள். தனஞ்சயனும் தனி ஆளாக கிடந்து அல்லாடமல் மாணவர்களின் உதவியை மறை முகமாக விரும்பினார். ஆனால், அதை வெளிக்காட்டாமல் இருந்து விடுவார்.

தனஞ்சயனின் வீடு ஒரு வழியாக உருப் பெற்றது. அழகிய இரண்டு அடுக்கு வீடு. முன் பக்கம் சிறிய தோட்டம் என்று அவரின் கனவு போலவே அழகிய குட்டி வீடு. எதிர்பார்த்ததை விட நிறையவே செலவு தான்.

ஐயர் நாள் பார்த்து குறிப்பிட்ட நாளில் பால் காய்ச்சி, குடி போகச் சொன்னார். தனஞ்சயன் ஒரு சிறு விருந்துக்கு ஏற்பாடுகள் செய்தார். வீடு கட்டும் போது உதவி செய்த மாணவர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று மனசாட்சி சொல்லியது.

ஒரு நாள் கல்லூரியில் கணிணியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது இரண்டு மாணவர்களின் பேச்சுக் குரல் கேட்டது. இவரின் பெயர் அடிபடவே மெதுவாக ஒட்டுக் கேட்டார். என்னடா! ஞாயிற்றுக்கிழமை பிஸியா, என்றான் ஒரு மாணவன்.

ஓ! அதுவா. எங்க கஞ்சூஸ் தனஞ்சயன் வீடு கட்டி, அங்கே குடி போறார். ஞாயிற்றுக்கிழமை விருந்து குடுக்கிறார், என்ற மாணவன் தொடர்ந்தான். டேய், நம்ம கிரகம் அன்று தான் வீட்டில் பிரவேசிக்கணும் என்று ஐயர் சொல்லிட்டாராம் என்றான்.

தனஞ்சயனை நிற்பதை பிறகு தான் அந்த மாணவன் அறிந்து கொண்டான். சின்ன சிரிப்புடன் கிட்ட வந்தவன். நான் வரட்டா, என்றபடி கடந்து போனான்.

கிரகம் பிரவேசிக்க போவுதாம் என்ற சொல்லாடல் அவரையும் அறியாமல் அவரின் முகத்தில் புன்னகை தோன்ற வைத்தது. விருந்துக்கு மறக்காமல் வந்திடுப்பா என்று சத்தமாக சொன்னார். அவன் கையை அசைத்து விட்டு மறைந்து போனான். தனஞ்சயன் முகத்தில் ஒரு புன்சிரிப்புடன் கணிணியை நோக்கினார் . நீயும் இந்த வயதில் இந்த சேட்டைகள் செய்திருப்பாய் தானே என்று உள்ளே ஒரு குரல் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

என் நிலமா? உன் நிலமா?

2011-05-18T07:00:00.001-07:00

தோட்டம் வைத்து, அதில் விதம் விதமாக காய்கறிகள் வைக்க வேண்டும் என்பது என் நெடுநாளைய ஆசை. முன்பு குடியிருந்த இடம் கார்டின் ஸ்டைல் அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பு. அப்பார்ட்மென்ட் போல 10, 20 தளங்கள் கட்டாமல், அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக வீடுகள் கட்டியிருந்தார்கள். அதிகப்படியாக 3 தளங்கள் தான் இருக்கும் இந்த வகை வீடுகளில். நாங்கள் குடியிருந்தது 2 வது தளம். கீழ் தளத்தில் ஒரு அமெரிக்க பெண்மணி, அவரின் குட்டி மகள். அவரின் வீடு நிலத்தோடு ஒட்டி இருந்தமையால் தோட்டம் போடுவதற்கு இடம் இருந்தது. மண் பரவி, உரம் போட்டு, தக்காளி செடிகள் நட்டார். கோடை காலம் வர அவரின் தக்காளியில் காய்கள் வரத் தொடங்கிவிட்டன. நல்ல பச்சை நிறத்தில், அழகாக இருந்தன. நான் எங்கள் வீட்டு பல்கனியில் நின்று தினமும் தக்காளிகளை எண்ணுவதுண்டு.

ஒரு நாள் வேலையால் வந்தவர் யாரையோ கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டத் தொடங்கிவிட்டார். அந்தப் பெண்மணியின் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு கடுமை இருக்கும். மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தேன். என்னைக் கண்டவர் இன்னும் சத்தமாக திட்டினார். எனக்கு ஒரே குழப்பம். மறுநாளும் இதே கூத்து தான். அவர் திட்டும்போது கூர்ந்து கவனித்ததில், அவரின் தக்காளிப் பழங்களை யாரோ திருடி விட்டார்கள் என்பது விளங்கியது. நான் தான் திருடி என்று எண்ணித் திட்டினார் போலத் தோன்றியது. எனக்கு தக்காளி மீது பெரிய ஈர்ப்பு இல்லை. அதோடு அதை களவாக எடுத்து சாப்பிடும் அளவிற்கு தரம் தாழ்ந்து போய் விடவில்லை.

இப்படியே தொடர்ந்த அவரின் பாட்டு ஒரு நாள் முடிவுக்கு வந்தது. அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக வெற்றிச் சிரிப்பொலி கேட்டது. திருடனை நோக்கி வசை பாடிக் கொண்டே இருந்தார். எனக்கு ஒரே ஆர்வம். என்னடா திருடன் சைடில் இருந்து ஒரு ரியாக்ஸனையும் காணோமே என்று நினைத்தபடி மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தேன். அங்கே மூன்று மான்கள் அப்பாவியாக நின்று கொண்டிருந்தன. இவரின் திட்டுக்களை சட்டையே செய்யாமல் மெதுவாக நடை போட்டார்கள் மூவரும். இவர் கையில் கிடைத்த கம்பினால் வீசியெறிய ஓடி மறைந்தார்கள்.

என் நிலத்தில் நான் செடி வளர்க்க எவ்வளவு கஷ்டப் படுறேன். இதுங்களுக்கு கொழுப்பை பாரேன் என்று திட்டு விழுந்தது. திருடனை பிடித்த வெற்றிப் பெருமிதம் முகத்தில். மறுநாள் அவர் வேலைக்குப் போய் விட மான்கள் மீண்டும் வந்து மேய்ந்து விட்டுச் சென்றன.

தற்போது நாங்கள் இருக்கும் வீட்டில் தோட்டம் வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை எட்டாக் கனியாகவே இருக்கு. ஸ்ட்ராபெர்ரி செடியை நட்டு, பழங்கள் வந்த பின்னர் சில பழங்கள் மாயமாக மறைந்து போயின. சில பழங்களில் ஏதோ மிருகங்கள் கடித்த அடையாளம். காப்ஸிகம் செடியும் வேரோடு மாயமாகிப் போனது. ஒரு நாள் முயல்கள் துள்ளிக் குதித்து ஓடின.ஸ்ட்ராபெர்ரி திருடர்கள் அவர்கள் தான். எரிச்சல் வரவில்லை. எங்கள் இடம், நிலம் என்ற கோபம் வரவில்லை. சில ஆண்டுகளின் முன்பு இது அவர்கள் குடியிருந்த இடமாக இருந்திருக்கலாம். எல்லாவற்றையும் அழித்து, வீடு கட்டிய பின்னர் உரிமை கொண்டாடுவது சரியில்லை.

*****************************

கொஞ்சம் சிரிங்க பார்க்கலாம்

ஒரு அமெரிக்கர், ஜப்பானிய நாட்டில் உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார். திடீரென அவருக்கு ஏதோ ஒரு ஜோக் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அவரின் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் அனுமதி கேட்ட பின்னர், ஜோக் சொல்ல ஆரம்பித்தார். கிட்டத்தட்ட 5 நிமிடங்கள் செலவு செய்து ஜோக் சொன்னார். பிறகு மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் சைகை செய்தார். மொழிபெயர்ப்பாளர் கூட்டத்தை பார்த்து ஏதோ சொல்ல கூட்டத்தினர் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். அமெரிக்கருக்கு ஒரே குழப்பம். என்னடா! நான் கிட்டத்தட்ட 5 நிமிடங்கள் செலவு செய்தேன். ஆனால், இவர் 1 நொடியில் மொழிபெயர்த்து விட்டார். மெதுவா அவரிடம் விசாரித்தார்.

அவர் சொன்னார், அது வேறு ஒன்றும் இல்லை. இந்தக் கணவான் ஒரு ஜோக் சொன்னார் எல்லோரும் கொஞ்சம் சிரிங்க என்று சொன்னேன். அதான் எல்லோரும் சிரிக்கிறாங்க என்று பதில் சொன்னாராம்.

எம்ப்ராய்டரி

2011-05-12T07:19:00.000-07:00

இது வரை நான் தைத்த எம்ராய்டரி வேலைகள் சில இங்கே.

பெரும்பாலும் அடைப்புத் தையல், சங்கிலித் தையல், ஹெர்ரிங் போன், நரம்புத் தையல்கள் பயன்படுத்தியே தைப்பேன்.

டிசைன்கள் பெரும்பாலும் இன்டர்நெட்டில் காப்பி பண்ணியவையே.

அன்பளிப்புகள் பற்றி...

2011-05-04T06:10:00.001-07:00

மற்றவர்களுக்கு அன்பளிப்பாக ஏதாவது கொடுப்பது என்பது சிலருக்கு கடுப்பாகவும், சிலருக்கு மகிழ்ச்சியாகவும், சிலருக்கு போனா போகுது என்று பல விதமான உணர்ச்சிகள் ஏற்படுவதுண்டு.

உனக்கு எப்படி இருக்கும் என்று கேட்கிறீங்களா? அன்பளிப்புகள் வாங்கும் போது ஏற்படும் எக்ஸைட்மென்ட் கொடுக்கும் போது ஏற்படுவதில்லை என்பதே உண்மை. முதல் கவலை, அன்பளிப்பு வாங்குபவருக்கு அது பிடித்திருக்க வேண்டும் என்பதே பெரிய கவலை. கடைசிக் கவலையும் அதே தான்.

சிலர் அன்பளிப்பு என்ற பெயரில் மட்டமான பொருட்களையும் தலையில் கட்டி விடுவார்கள். சிலர் விலைமதிக்க முடியாத பொருளைத் தந்து திக்குமுக்காடச் செய்வார்கள். சிலரின் அன்பான விசாரிப்புகளே அன்பளிப்புகளை விட இனிமையாக இருக்கும்.

நான் கனடாவில் இருந்தபோது யாரோ அன்பளிப்பாக கொடுத்த ஒரு மணிக்கூடு, அதை மணிக்கூடு என்று சொல்வதை விட மண்கூடு என்று சொல்லலாம். மண் ( களி மண்ணா அல்லது வேறு மண்ணா தெரியவில்லை ) கொண்டு செய்யப்பட்ட மணிக்கூடு. இரண்டு கரடிகள் குந்திக் கொண்டிருந்தன அந்த மணிக்கூண்டில். தொட்டால் கையில் மண் அப்பிக் கொண்டது. என் சகோதரன் அப்போது தான் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து இருந்தார். ஏழைக்கேத்த எள்ளுருண்டை என்பது போல ஒரு சவுன்ட் சிஸ்டம் புதிதாக வாங்கியிருந்தார். நான் மண்கூண்டினை அவரின் ஸ்பீக்கர் செட்டில் வைச்சு அழகு பார்த்தேன். வேலையால் வந்து, அவரின் ஸ்பீக்கர் பெட்டிக்கு நடந்த கொடுமையை பார்த்ததும் பொங்கி விட்டார் என் சகோ. இந்த வீட்டில் நீ இருக்கணும். இல்லை இந்த மண்கூடு இருக்கணும். நீயே முடிவு செய்து கொள், என்று கண்டிப்பா சொல்லிவிட்டார்.

அதன் பிறகு அந்த மண்கூண்டினை பால்கனிக்கு இடம் மாற்றி விட்டேன். வெய்யில், மழை, பனி எல்லாத்தையும் தாங்கி, தாங்கி சிறிது சிறிதாக நொருங்கிப் போனது மண்கூண்டு. ஒரு நாள் சிறிது மண் குன்று மட்டும் மிஞ்சி இருந்தது.

அமெரிக்கா வந்த புதிதில் ஒரு பெண்மணி வீட்டுக்குப் போனோம். அவருக்கு நண்டும் சிண்டுமாக இரண்டோ, மூன்று குழந்தைகள் இருந்த ஞாபகம். நாங்கள் கொண்டு போன அன்பளிப்பை வேண்டா வெறுப்பா வாங்கி, அந்தப் பக்கம் தூக்கிப் போட்டார் அந்தப் பெண்மணி. நாங்கள் கொண்டு போன பொருள் மட்டமான பொருள் கூட இல்லை.

வேறு ஒருவருக்கு ஒரு மணிக்கூடு வாங்கி குடுத்தோம். ஒரு நாள் அவரின் வீட்டுக்கு போன போது, அந்த மணிக்கூட்டினை மேசையில் அழகா வைத்திருப்பதை பெருமையுடன் காட்டினார். விருந்தினர் அறையில் வைத்திருந்தார் எங்கள் அன்பளிப்பினை. மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

சில மாதங்களின் முன்னர் இந்தியன் கடை வாசலில் காத்திருந்த போது ஒரு வட இந்தியப் பெண்மணி வந்தார். சில நொடிகளில் பேசவும் ஆரம்பித்துவிட்டார். கைகளில் ஏதோ ஒரு பொதி வைத்திருந்தார். அதை திறந்து ஒரு ஆடையினை வெளியில் எடுத்தார். அது ஒரு பேன்ட்( pant ). லேசான ப்ரௌன் நிறத்தில் இருந்தது. இது நல்லா இருக்கா என்று தூக்கிப் பிடித்துக் கேட்டார். அந்த ஆடையின் ஊடாக அடுத்த பக்கம் நின்றவர்கள், போனவர்கள், வந்தவர்கள், இப்படி எல்லாமே தெரிந்தது. அவ்வளவு மெல்லிய துணியில் தைத்திருந்தார்கள். இது உங்களுக்கு வாங்கியதா, என்று தயங்கியபடி கேட்டேன்.

சேச்சே! நான் இதெல்லாம் போட மாட்டேன். என் சொந்தக்கார பயலுங்க இந்தியாவில் இருக்கிறானுங்க அவனுங்களுக்குத் தான் வாங்கினேன், என்றார்.

பக்கத்தில் நின்ற நபர் சிரிப்பை அடக்க கஷ்டப்பட்டார். நான் பதில் சொல்லாமல் தயங்கி நின்றேன்.

இதுக்கு எவ்வளவு பணம் செலவு செய்தேன் என்று சொல்லு பார்க்கலாம் என்றார். 2 டாலர்களுக்கு வாங்கினேன். நல்ல பார்கெயின் ( bargain ) இல்லை என்று சிரித்தார்.

இப்படிக் குடுப்பதை விட குடுக்காமல் இருப்பதே மேல் அல்லவா?

அமெரிக்கர்களுக்கு ஏதாவது அன்பளிப்பா குடுத்தால் உடனேயே பார்சலை பிரித்து, பொருளை வெளியில் எடுத்து நன்றி சொல்வார்கள். பிறகு நன்றி சொல்லி ஒரு கார்டும் அனுப்புவார்கள். முடிந்தால் அந்தப் பொருளை படம் பிடிச்சு, என் வீட்டுச் சுவர் உன் அன்பளிப்பினால் இன்னும் அழகா மின்னுது என்று வரியும் சேர்த்து இருப்பார்கள்.

எதை எதையோ காப்பி பண்ணுகிறோம் அவர்களிடம் இருந்து இந்த நல்ல பண்பினையும் பழகினால் நல்லது என்பது என் அபிப்பிராயம். என்ன சொல்றீங்க?

சின்னவாளியின் சாபம்

2011-04-28T06:49:00.001-07:00

இந்த அநியாயத்தை கேட்க ஆள் இல்லையா? போன மாசம் மரகதம் மகன் சேகர் வெள்ளையும் சொள்ளையுமா இன்டர்வியூக்கு கிளம்பி சென்றான். இந்த சின்னவாளிக் கிழவி செய்த அளும்பினால் அவனுக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை. அதே போல இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு, பாக்கியம் மகள் மேகலாக்கு திருமணம் கூடி வந்திச்சு. ஆனா இந்த கிழவி அதையும் கெடுத்து விட்டா. நாளைக்கு நம்ம மகன் 10 ம் வகுப்பு சோதனை எழுதப் போறான். என்ன நடக்குமோ? என்று கண்ணம்மா கவலையுடன் கணவரிடம் புகார் சொன்னார்.

உன் மகன் முதல்ல படிச்சு இருக்கிறானா என்று பார். அதை விட்டுப் போட்டு கிழவியின் மீது பழி சொல்லாதே. நொண்டிக் குதிரைக்கு சறுக்கியது சாக்குன்னு சொல்வாங்களே , என்றார் வேலாயுதம்.

உங்களுக்கு எப்பவும் என் பிள்ளை மீது ஓரவஞ்சனை. உங்க வாயில் நல்லதா நாலு வார்த்தை வராது. இதில் கிழவியை போய் திட்டி என்ன ஆகப்போகிறது. எல்லாம் என் தலையெழுத்து, என்று மூக்கை சிந்தினார் கண்ணம்மா.

சரி. அழாதை. நாளைக்கு அந்த கிழவியின் கண்களில் படாமல் கூட்டிச் செல்வது என் பொறுப்பு என்று உரையாடலை முடித்துக் கொண்டார் வேலாயுதம்.

சின்னவாளிக் கிழவி - எல்லோருக்கும் சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தார். அந்த தெருவே அவரை கண்டு நடுங்கியது. அவர் மகனிடம் சென்று புகார் செய்தும் புண்ணியமில்லை.

" இதை வைச்சுகிட்டு நான் படும்பாடு சொல்லி மாளாது. இனிமே யாராவது வாசலில் வந்து நின்று புகார் வாசிங்க அதுக்குப் பிறகு இருக்கு கச்சேரி", என்று உறுமினான் மகன்.

கிழவி திண்ணையில் படுத்துக் கிடந்தது. யாருப்பா நீங்கெல்லாம் என்று கேள்வி கேட்டு, பதில் சொல்லு முன்னர் திரும்ப போர்வை போர்த்திக் கொண்டு படுத்து கொண்டது. ஊரார் வாசலில் நின்று எகிறி விட்டு வீடு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

ஊர் பெரியவர்கள் ஒன்று கூடி பேசி, போலீஸில் புகார் கொடுப்பது என்று முடிவு செய்தார்கள். சில போலீஸ் அதிகாரிகள் கிழவியின் வீட்டுக்கு போனார்கள். போன வேகத்தில் திரும்பியும் விட்டார்கள்.

அந்தக் கிழவி லூஸ் போல இருக்கே. மனநிலை சரியில்லாதவர்கள் மீது கேஸ் போடக் கூடாது என்று சட்டம் பேசி விட்டு சென்றார்கள். போன அதிகாரிகள் மீதும் கிழவி கை நிறைய மண் அள்ளி, ஏதேதோ மந்திரம் சொல்லி, பூ என்று முகத்திற்கு நேராக ஊதியது.

கிழவியின் இந்த பாழாய் போன பழக்கத்தினால் தான் ஊரார் கடுப்பாகி இருந்தார்கள்.

யாராவது நல்ல காரியத்திற்காக கிளம்பி போகும் போது இந்தக் கிழவி கையில் மண் அள்ளி, மந்திரம் சொன்ன பின்னர் அவர்கள் மீது விட்டெறியும். போன காரியம் வெற்றி பெறவில்லை எனில் மக்கள் ஆத்திரம் கொண்டனர். எல்லாம் இந்தக் கிழவியின் சாபம் என்று பேசிக் கொண்டனர். சிலர் கிழவியின் கண்களில் படாமல் அதிகாலையில் எழுந்து, மறைந்து , ஒளிந்து போனார்கள். கிழவி எப்போதும் திண்ணையில் இருந்ததால் அவரின் பார்வையில் இருந்து தப்புவது கடினமாக இருந்தது. யாராவது திட்டினால் இன்னும் ஆவேசத்துடன் மேலும் மண்ணை வாரி இறைக்கும்.

கெஞ்சி பார்த்தார்கள். அன்பாக சொல்லிப் பார்த்தார்கள். கிழவி கேட்டபாடு இல்லை. ஒரு நாள் தெருவில் சிறுவர்கள் கிரிகெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் பந்து கிழவி மீது போய் விழுந்தது. படுத்துக் கிடந்த கிழவி ஆவேசமாக எழுந்தது. உக்கிர பார்வை பார்த்தபடி கையில் மண்ணை வாரி எடுத்துக் கொண்டது. சிறுவர்கள் சிலர் ஓட்டம் பிடித்தார்கள். ஒரு பொடியன் மட்டும் தைரியமாக நின்றான். அவனும் கிழவி போலவே கையில் மண் அள்ளிக் கொண்டான். கிழவி செய்தது போலவே செய்து, கிழவியின் மீது விட்டெறிந்தான். கிழவி ஓடிப் போய் திண்ணையில் படுத்துக் கொண்டது. ஓடிப் போன சிறுவர்கள் மீண்டும் வந்து சேர்ந்தார்கள். எல்லோரும் கையில் மண்ணை அள்ளி கிழவியின் மீது எறிய, கிழவி வீட்டின் உள்ளே போய் கதவை பூட்டிக் கொண்டது.

இதன் பிறகு கிழவிக்கு காய்ச்சல் பிடித்துக் கொண்டது. அந்தப் பொடியன் தான் ஏதோ செய்வினை செய்து விட்டான் என்று கிழவி அரற்றிக் கொண்டே இருந்தார். இப்பெல்லாம் கிழவி யார் மீதும் மண்ணை வாரி தூற்றுவதில்லை. இப்போதெல்லாம் போன காரியம் வெற்றி பெறவில்லை எனில், தலையெழுத்து, விதி என்று ஊரார் சமாதானப்பட்டுக் கொண்டார்கள்.

வண்ணத்துப்பூச்சி

2011-04-24T06:05:00.000-07:00

இது நான் தைத்த வண்ணத்துப் பூச்சி. தலையணை உறையில் போட்ட டிசைன். இப்ப இதில் படுக்க மனமில்லை. மகி அறிமுகப்படுத்திய மேரி ஆன்டியின் பக்கம் இருந்து வரைந்த பூச்சி இது.

உடலுக்கு சங்கிலித்தையல், ஹெர்ரிங் போன் தையல் போட்டேன். உணர்கொம்புகளுக்கு நரம்புத் தையல் பொருத்தமா இருக்கு.

உடலில் முத்துக்கள் ஒட்டினேன். ஆனால், என் மகள் பிடித்து இழுத்து இழுக்க வந்து விட்டது. அதன் பிறகு நூலினால் தைத்து விட்டேன்.

உறையின் மேல் புறம் சுருக்கு வைத்து தைத்தேன். எப்படி இருக்கு என் தலையணை உறை?

கறிவேப்பிலை தானே!

2011-04-17T07:18:00.001-07:00

கறிவேப்பிலை - இந்த இலைக்கு இருக்கும் மதிப்பு இப்பதான் விளங்குது. ஊரில் இருந்த போது பெரிய மரம் போல செழித்து வளர்ந்திருந்தது கறிவேப்பிலை. ஒரு ஊருக்கே சமையல் செய்யலாம் போல அவ்வளவு கிளைகள், கிளைகள் முழுவதும் இலைகள். நல்ல நறுமணத்துடன் இருந்தது. பக்கத்து வீடுகளிலிருந்து கறிவேப்பிலை பறித்து செல்வார்கள்.

திருச்சியில் இருந்த போது கறிவேப்பிலை செடி இருக்கவில்லை. கடைகளில் இலவசமாக கொடுப்பதே ஒரு வாரம் வரை இருக்கும். ஒரு ரூபாய் குடுத்தால் ஒரு திருமண சமையலே செய்துவிடலாம் போல நிறைய அள்ளித் தருவார் கோபால் மாமா.

அப்படியே கனடாக்கு ஷிப்ட் ஆனபோதும் கறிவேப்பிலை தமிழ் கடைகளில் கிடைத்தது. அமெரிக்கா வந்த பின்னர் தான் கறிவேப்பிலைக்கும், எனக்கும் ஒரு பிரிக்க முடியாத பந்தம் இருப்பது விளங்கியது. ஆரம்பத்தில் கறிவேப்பிலை இல்லாமல் சமையல் செய்து வந்தேன். பின்னர் இந்தியன் கடையில் கிடைத்தது. ஆனால், தாராளமா போட முடிவதில்லை.

ஒரு முறை கனடா போன போது, என் கஸினிடம் சொன்னேன் என் கஷ்டத்தை. அவர் சொன்னார், ஏன் இங்கே இருந்து ஒரு செடி கொண்டு போக வேண்டியது தானே என்றார். கனடா, அமெரிக்கா எல்லையில் இருக்கும் கஸ்டம்ஸ், இமிகிரேஷன் அதிகாரிகள் உயிருள்ள மனிதர் தவிர வேறு எதையும் நாட்டினுள் வரவே அனுமதிக்கமாட்டார்கள்.

இதெல்லாம் என் கஸினுக்கு தெரிந்து சொன்னாரா? இல்லையா என்று நான் ஆராய்ச்சி செய்யும் முன்னர் அவர் என் ஆ.காரரிடம் கதை அளக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

மச்சான், இனிமே உங்களுக்கு தொல்லை விட்டது, ஒரு கறிவேப்பிலை செடியை வாங்கி குடுங்கோ. எல்லை தாண்டி அந்தப் பக்கம் வந்தா கூட்டிட்டு போக வேண்டியது. இல்லை என்றால் தொல்லை விட்டது என்று இருங்கோ" என்றார்.

பார்ட்டிக்கு வந்த எல்லோருக்கும் நான் தான் பெரிய காமடி பீஸ் ஆகிப் போனேன்.

இந்தியன் கடைகளில் கறிவேப்பிலை என்பது ஒரு பகல் கொள்ளை போலவே இருந்தது. பேருக்கு 4 நெட்டு வைச்சு, அதை கொள்ளை விலைக்கு விற்பார்கள். இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்த நேரத்தில் கொரியன் சூப்பர் மார்க்கெட்டில் கறிவேப்பிலை விற்பனை செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். குடுத்த காசுக்கு தாராளமாவே இருந்தது. என் பிரச்சினை தீர்ந்து விட்டது என்று நினைத்தேன். ஆனால், சில மாதங்களின் பின்னர் கறிவேப்பிலை அறவே இல்லாமல் போய்விட்டது.

சரி திரும்ப இந்தியன் கடைக்கு போவோம் என்று நினைத்து அங்கே போனேன். அங்கே 1 நெட்டு கறிவேப்பிலை, அதில் 10- 18 இலைகள் தான் காணப்பட்டன. விலை 2 டாலர்கள்.

அடப்பாவி! இப்படியா கொள்ளை அடிக்கிறது என்று கறுவியபடி. இது என்ன விலை ( யாராவது தவறா விலை ஸ்டிக்கர் ஒட்டியிருந்தாலும் என்ற நினைப்பில் ) என்று கேட்டேன்.

கடைகாரனுக்கு ஏற்கெனவே கடு கடு முகம். இன்னும் கடுமையாக முகத்துடன், " அதில் விலை போட்டிருக்கு நல்லா பார், என்றார்.

எடுத்த இடத்தில் அதை வைத்த பின்னர் வெளியே வந்தேன். கடைகாரனின் மனைவி ஹைபிரிட் காரில் வந்து இறங்கி உள்ளே போனார்.

இப்பெல்லாம் நான் கறிவேப்பிலை இல்லாமல் சமையல் செய்ய பழகிவிட்டேன். பெரிசா வித்யாசம் எதுவும் தெரியவில்லை.

பூரணியின் முதல் வோட்டு!

2011-04-11T06:12:00.001-07:00

கிர்கிர்... என மணிக் கூடு தலையில் அடிப்பது போல சத்தம் எழுப்பியது. படுக்கையில் இருந்து எழாமலே அதன் தலையில் கையினை வைத்து அழுத்தினாள் பூரணி.

இது அலாரம் வைச்சா ஊரே எழும்பிடும். ஆனால், இது மட்டும் எழும்பவே எழும்பாது என்று அண்ணன் திட்டும் முன்னர், தம்பி கடுப்பாகும் முன்னர் மணிக் கூட்டினை அமர்த்தி விட்டாள்.

அலுப்பாக இருந்தாலும் பரீட்சைக்கு படிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளை படுக்கையை விட்டு எழச் செய்தது.

அம்மாவைத் தவிர அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

வெளிப்படியில் புத்தகத்துடன் அமர்ந்தாள்.

கொஞ்ச நேரம் தூங்கி விழுந்தவள், யாரோ அழைக்கும் சத்தம் கேட்டு விழித்தாள்.

மூன்று பேர் அங்கு நின்றார்கள்.

" ஏம்மா, வோட்டுப் போட வருகிறாயா?", என்றான் ஒருவன்.

அட! நம்மளைக் கூட மதிச்சு, வோட்டுப் போட கூப்பிடுறாங்களே என்ற ஆனந்தத்தில் அழுகையே வந்து விட்டது பூரணிக்கு.

அம்மா, நான் வோட்டுப் போடப் போறேன் என்று உள்ளே குரல் குடுத்தாள். அம்மாக்கு காதில் எப்படி, என்ன விழுந்ததோ தெரியவில்லை.

" போய்ட்டு வா, பூரணி", என்றார் உள்ளிருந்தபடி.

இருங்க! பல்லு விளக்கிட்டு வரேன் என்றாள்.

அட! வாம்மா. நீ என்ன மேடையிலா பேசப் போறே என்றான் இன்னொருவன்.

அவன் சொல்வதும் சரிதான். அதுக்காக அப்படியே போயிட முடியுமா?

" வெளியே ஆட்டோ காத்திட்டு இருக்கு. சுருக்கா வா", என்றான் இன்னொருவன்.

ஆட்டோ என்ற சொல்லைக் கேட்டதும் ஓடிப் போய் ஏறிக் கொண்டாள்.

இவளின் அண்டை அயலார் இருவர் இவளுடன் ஒட்டிக் கொண்டார்கள்.

அந்த இரு பெண்மணிகளும் சிரித்து, பேசியபடியே வந்தார்கள்.

பூரணி வாயே திறக்கவில்லை. ஆமாம், இல்லை என்பது போல கேட்ட கேள்விகளுக்கு மட்டும் தலையாட்டினாள். வாயை திறந்தால் நாறிடும் என்ற உண்மை அவர்களுக்கு எங்கே விளங்கப் போவுது.

தூக்கம் தாலாட்டியது.

போய் இறங்கியதும், ஒருத்தன் சொன்னான், " பானை சின்னத்தில் ஓட்டு போடும்மா"

சரி. போட்டுட்டா போச்சு என்றாள் பூரணி. பெரிய லைனில் காத்திருந்து, அவன் சொன்ன சின்னத்தில் குத்தி விட்டு, வெளியே வந்து பார்த்த போது ஆட்டோ, இவளைக் கூட்டி வந்த மூவர் எல்லோரும் மாயாமாகி இருந்தார்கள்.

அடப்பாவிங்களா! ஒன்லி one way தான் சவாரி என்று சொல்லியிருந்தா கட்டாயம் வந்திருக்கவே மாட்டேன் என்று நினைத்தபடி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

வீட்டினுள் நுழையும் போது சிரிச்ச முகமாகவே போகணும் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். அந்த இரண்டு குரங்குகளுக்கும் நான் அவல் ஆயிடக் கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

வீட்டினுள் நுழைந்ததும், " அம்மா! பூரணி வந்துட்டா. யாருக்கு வோட்டுப் போட்டே ? " , என்றான் அண்ணா.

பானைக்கு என்றாள். இதை விட அவளுக்கு விபரமாக சொல்லத் தெரியவில்லை.

பூரணியின் முதல் வோட்டு இப்படி அநியாயமாகி விட்டதே என்று அண்ணன் சொன்னான். அவன் சொன்னது நக்கலா, அனுதாபமா என்று பூரணிக்கு இன்னும் விளங்கவேயில்லை.

உன்னைப் போல அண்டா, ஆட்டோ என்று இலவசமாக எது கிடைச்சாலும் வோட்டு போடுபவர்களால் இந்த நாடு இப்படி சீரழிஞ்சு போய் கிடக்கு. அடுத்த முறையாவது சொந்த புத்தியை பாவித்து, வோட்டுப் போடு என்று முடித்துக் கொண்டான்.

சும்மாவே விளாசித் தள்ளுபவன் மேடை, மைக் கிடைச்சதும் பூந்து விளையாடுறான் என்று மனதினுள் நினைத்தபடி புத்தகத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டாள் பூரணி. அடுத்த முறை கவனமா வோட் போடணும் என்று சபதம் எடுத்துக் கொண்டாள் மனதினுள்.

Sweet potato pie

2011-04-02T19:34:00.000-07:00

கிழங்கு ( sweet potatoes )- 5

சீனி - 3/4 கப்

1/2 டீஸ்பூன் - உப்பு

சினமன் தூள் - 1 டீஸ்பூன்

காய்ந்த ஜிஞ்சர் தூள் ( dry ginger powder ) - 1/2 டீஸ் பூன்

கராம்பு தூள் - 1/4 டீஸ் பூன்

முட்டை - 2

கார்னேஷன் பால் - 12 அவுன்ஸ் ( 1 1/2 கப் )

1 அன் பேக்ட் பை ஷெல் ( 9" )

அவனை 350 ப்ரீ ஹீட் செய்யவும். கிழங்குகளை ட்ரேயில் வைத்து, அவனில் 40 நிமிடங்கள் பேக் செய்யவும். முள்ளுக் கரண்டியால் குத்தி பார்த்துக் கொள்ளவும். கிழங்கு நன்கு வெந்திருக்க வேண்டும். பேக் செய்த கிழங்குகளை நன்கு ஆற விடவும். பின்னர் தோல் நீக்கி, ஃபுட் பிராஸஸரில் நன்கு அரைத்துக் கொள்ளவும்.

சீனி, உப்பு, மற்றும் பொடி வகைகளை கலந்து வைக்கவும்.

முட்டைகளை நன்கு அடிக்கவும். இதனுடன் கூழாக்கிய கிழங்கு ( 15 oz ) சேர்க்கவும்.

பின்னர் கார்னேஷன் பால் சேர்க்கவும். சீனி கலவையை சிறிது சிறிதாக கொட்டி நன்கு கலக்கவும்.

425 F ப்ரீ ஹீட் செய்யப்பட்ட அவனில் இந்தக் கலவையை 15 நிமிடங்கள் பேக் செய்யவும். பிறகு 350 டிகிரி F க்கு குறைத்து 40 - 50 நிமிடங்கள் பேக் செய்யவும். நடுவில் வெந்து விட்டதா என்று தெரிந்து கொள்ள கத்தியால் குத்திப் பார்க்கவும். வேகவில்லை எனில் மேலும் சில நிமிடங்கள் வைத்து எடுக்கவும்.

குறிப்பு: இந்த ரெசிப்பி Libby's pumpkin can இலிருக்கும் ரெசிப்பி. அவர்கள் பம்கின் ஃபில்லிங் பாவித்து செய்திருந்தார்கள். நான் sweet potato ஃபில்லிங் வைச்சு செய்தேன். பை ஷெல் கடையில் வாங்கியது.

Thanks : Libby's

அவஸ்தை

2011-03-31T18:31:00.001-07:00

குமாருக்கு வாழ்க்கையே வெறுத்து விடுமளவிற்கு விரக்தியாக இருந்தது. எப்படி இதிலிருந்து தப்பலாம் என்று பலவாறாக யோசனை செய்தான்.

அப்பா, அம்மா இருவரும் இவனைக் கட்டாயம் கட்ட சொல்லி ஒரே தொல்லை. இவனுக்கு மட்டும் அவர்களின் விருப்பத்தினை நிறைவேற்ற ஆசை தான். ஆனால், சிறு வயதில் நேர்ந்த கசப்பான அனுபவம் இன்னும் நினைவில் நின்றது.சிறுவயதில் தவறு விடுவது இயல்பு தானே. இப்பவும் அதையே நினைக்காமல் கட்டுப்பா என்று அப்பா மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தினார்.

ஆங்! இவருக்கென்ன இலேசா சொல்லிட்டுப் போயிடுவார். அதைக் கட்டிக் கிட்டு, இந்த நாட்டில் எப்படி காரில் ஏறி, இறங்கி, போகும் இடம் எல்லாம் எல்லோரும் பார்ப்பார்களே.

இதற்கு ஆயிரம் விளக்கம் சொல்லித் தொலைக்க வேண்டும்.

ஏதோ ஒரு படத்தில் லைலா பொண்ணு பார்க்கும் நாள் அன்று வீட்டிற்கு வராமல் பஸ்ஸில் ஏறி எங்கோ போய்க் கொண்டே இருப்பாரே அது போல செய்யலாம் என்று நினைத்தான்.

நீ மட்டும் கல்யாணத்தன்று சொதப்பலா ஏதாச்சும் செய்தே அவ்வளவு தான் நீ எனக்கு மகன் இல்லை என்று அப்பா மிரட்டலோ அல்லது கெஞ்சலோ என்று இனங்காண முடியாத குரலில் எச்சரிக்கை விடுத்தார்.

சொந்தங்கள் வேறு தொலைபேசியில், என்னப்பா! இப்படிப் பண்ணிட்டே. நீ கட்டலைன்னா வேறு யார் கட்டுவா என்று ஒரு நாளைக்கு குறைஞ்சது 2 தொலைபேசி அழைப்புகள்.

அப்பா! உங்களுக்காக இதைக் கட்டித் தொலைக்கிறேன். ஆனா கல்யாணம் முடிஞ்சதும் இதைக் கழட்டி விட்டுட்டு தான் மறு வேலை. சரியா?, என்று சொன்ன மகனை சந்தோஷத்துடன் பார்த்தார் அப்பா.

அம்மா ஒரு பெட்டியை தூக்க முடியாமல் தூக்கிக் கொண்டு வந்தார். பெட்டியில் அழகிய பட்டு வேஷ்டி குமாரைப் பார்த்து கதைகள் சொன்னது.

அம்மா, என்ன இது நான் வேஷ்டி கட்டுறேன் என்று சொன்னதும் மறதியா உங்கள் புடவையை கொண்டு வந்திட்டீங்களா? என்று கேட்டவனை தாய் செல்லமாக முறைத்தார். இல்லைப்பா அதான் நீ கட்டப் போற பட்டு வேஷ்டி. மாப்பிளைக்கும் இது போல் பட்டு வேஷ்டி, தோழன் உனக்கும் பட்டு வேஷ்டி தான் என்று சொல்லிவிட்டு, சமையல் அறையில் போய் மறைந்து கொண்டார்.

" அப்பா, இந்த வேஷ்டி குறைஞ்சது 5 கிலோ இருக்குமா?", என்றான்.

" டேய்! நீ சிங்கம்டா. 5 என்ன 50 கிலோவும் தூக்கும் உடல் வலிமை உனக்கு இருக்கு ராசா ", என்றார்.

அன்று முழுவதும் இவனுக்கு தூக்கமே வரவில்லை. இதை எப்படி இடுப்பில் இறுக்கமா கட்டுவது என்று யோசனை ஓடியது.

பெல்ட் அல்லது இறுக்கமா கயிறு கட்டினால் விழவே விழாது என்று அப்பா ஆறுதல் சொன்னார்.

ஒவ்வொரு நாளும் வேலையால் வந்ததும் வேஷ்டி கட்டிக் கொண்டு வேகமாக நடந்து பழகினான்.

நாளடைவில் வேஷ்டி கட்டிக் கொண்டு ஓடினான், தாவினான். இப்படி பலதும் செய்யும் அளவுக்கு தேர்ச்சி பெற்று விட்டான். தமிழ் ஹீரோக்கள் போல இந்த மூலையிலிருந்து அந்த மூலைக்கு வேகமாக நடந்து பார்த்தான். வேஷ்டி மிகவும் பிடித்துக் கொண்டது.

தங்கையின் திருமணத்திற்கு ஒரு வாரமே இருந்தது. ஒரு நாள் வேலையால் வந்தபோது தங்கை கண்களை கசக்கியபடி இருந்தாள். அவள் வருங்கால கணவர் வேஷ்டி கட்டமாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டாராம். இவன் வேஷ்டியின் மகிமைகள் பற்றி எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லியும் மாப்பிள்ளை கேட்டபாடு இல்லை. நான் திருமணத்திற்கு வரவே போவதில்லை என்று கண்டிப்பா சொல்லிவிட்டாராம்.

ஏதோ ஒரு வட இந்தியன் கடையில் போய் குர்தாவோ ஏதோ ஒரு வாயில் நுழையாத ஆடை வாடகைக்கு எடுத்து, அதற்கு பொருத்தமா தலைப்பாவும் கொடுத்தார் கடைக்காரன். விடிந்தால் கல்யாணம். குமாரின் பெரிய மண்டைக்கு தலைப்பா நுழையவே இல்லை. மாப்பிள்ளை எப்படியோ உள்ளே தலையை நுழைத்துக் கொண்டார். குமாருக்கு அழுகை வந்தது. தங்கை மேல் எவ்வளவு பாசம் இருந்தா இப்படி கவலைப்பட்டு கண் கலங்கி அழுவான் என்று பக்கத்தில் இருந்தவர் யாரோ சொன்னார். தலைப்பா விழா வண்ணம் ஒரு கையினால் பிடித்தபடி அந்த ஆளை அறையலாமா என்பது போல முறைத்து பார்த்தான்.

கெட்டி மேளம் முழங்க தங்கையின் கழுத்தில் தாலி ஏறியது. குமார் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டபடி, தலைப்பாவை எடுத்து கக்கத்தில் செருகியபடி, அறையினை நோக்கி ஓடினான்.

பெண் எழுத்து

2011-03-25T06:26:00.001-07:00

தலைப்பே கொஞ்சம் குழப்பமா இருக்கு. தொடர்பதிவு என்பதால் எழுதியே ஆக வேண்டும்.

யாரிடம் கேட்கலாம். தமிழை ஒழுங்கா படிச்சிருந்தா இப்படி குழப்பம் வராது. ஒழுங்கா தான் படிச்சேன். உயிர் எழுத்துக்கள் 12, மெய் எழுத்துக்கள் 18, ஆய்த எழுத்து 1. எல்லாத்தையும் கூட்டி, கழிச்சு பார்த்தா 247 எழுத்துக்கள் தமிழில்.

இதில் பெண் எழுத்துக்கள் எங்கே? விளங்கவில்லை. என் ஆ.காரர் சொன்னார் பெண் எழுதினா அது பெண் எழுத்தாம். பேய் எழுதினா அது பேய் எழுத்தாம். சரி நீங்க டென்ஷன் ஆவாதீங்க. அவருக்கு இன்று டீ கட்.

பெண் எழுத்து பற்றி என் பள்ளி ஆசிரியரிடம் கேட்டால் என்ன பதில் வரும்.

" மிஸ், பெண் எழுத்து என்றால் என்ன? ", இது நான்.

" உன்னை நான் திருக்குறள் 30 மனப்பாடம் செய்ய சொன்னேன். அதை விட்டுட்டு பெண் எழுத்து என்றால் என்னன்னு கேள்வியைப் பாரு. போய் படி", இது ஆசிரியை.

" ம்ம்ம்...( பதில் தெரியலைன்னா அதை வெளிப்படையா சொல்லணும் ) "

என்ன முணு முணுப்பு. நீதானே போன வாரம் பள்ளி பேருந்தில் என் தலையில் பெட்டி விழ பார்த்து சிரிச்சவ.

"கடவுளே! உங்க தலையில் பெட்டி விழுந்திச்சா. எப்ப டீச்சர்? " இது அப்பாவி நான்.

" ஓ! அப்ப அது நீ இல்லையா. சரி போய் படி. பெண் எழுத்து, ஆண் எழுத்துன்னு எதையாச்சும் சொல்லி என் வாயை கிளராதே.

இவங்களுக்கு தெரியலை போல இருக்கே. அடுத்து என் கல்லூரி ஆசிரியரிடம் கேட்க வேண்டியது தான்.

மிஸ், பெண் எழுத்து என்றால் என்ன? , என் கேள்வி.

குழந்தைகள் தூங்கும் போது பார்க்கவே அழகா இருக்கும். ஆனால், நீ, நான் படுத்திருந்தால் பிணம் போல தெரிவோம். எப்பவாச்சும் தூங்கிட்டு இருக்கிறவனை பார்த்து இருக்கிறீங்களா? . என்னைக் கேள்வி கேட்டது போதும் வள்ளுவன் தடுமாறினான் பாகம் எடுத்து படிங்க.

ஆங்! வள்ளுவன் தடுமாறினான் நல்ல தலைப்பு. இந்த திருக்குறளை மனப்பாடம் பண்ணி நான் தடுமாறிட்டு இருக்கிறேன். என் கேள்விக்கு யாரும் பதில் சொல்லப் போவதில்லை. நானே எதையாவது அடிச்சு விட வேண்டியது தான்.

ஆண்கள் நினைச்ச உடனே, நினைச்சதை, எழுதிட்டு போயிடுவார்கள். பெண்கள் அப்படி எழுத முடியுமா?

எதையாவது எசகு, பிசகா எழுதினா அவ்வளவு தான். கமன்ட் என்ற பெயரில் ஒரு வழி பண்ணி விடுவார்கள். ஒரு பெண் பதிவர் எதையோ எழுதப் போக, அவருக்கு நிறைய விமர்சனங்கள், திட்டுக்கள். ஒரு ஆண் பதிவர் சொன்னார், " பெண் பதிவர்கள் தங்களை பாதுகாத்துக் கொள்ள ஆண் பதிவர்களுடன் ஒரு நட்பு வட்டத்தினை உருவாக்கி கொள்ள வேண்டும் . அதாவது ஒவ்வொரு பெண் பதிவருக்கும் ஒரு ஆண் தோழமை இருந்தா நல்லது." அட! இது என்ன அநியாயம். ஏன் பெண்களுக்கு ப்ளாக்கில் தனியாக உலாவ ஒரு ஆண் துனை வேண்டுமா?

எனக்கு தோன்றுவதை நான் எழுதுகிறேன். பிடிச்சா நல்லதா நாலு வார்த்தை சொல்லுங்க. பிடிக்காவிட்டால் விட்டுட்டு போகலாம்.

பெண் எழுத்து, ஆண் எழுத்து இரண்டுக்கும் நிறைய வித்யாசங்கள் இருக்கு. பெண் என்றால் இப்படித் தான் எழுத வேண்டும் என்று ஒரு வரைமுறை இருக்கு. மற்றவர்கள் முகம் சுழிக்காத அளவுக்கு எழுத வேண்டும் இது இருபாலாருக்கும் பொருந்தும். ஆண்கள் காணாமல் போன காதலி, கை கூடாமல் போன காதல் இப்படி எதற்கும் ஒரு கவிதையோ அல்லது இரங்கற்பா பாடினாலும் யாரும் பெரிதாக கண்டு கொள்வதில்லை. பின்னூட்டத்திலும், இது போனா என்ன இன்னொன்று வரும் தானே, என்று ஆறுதல் சொல்வார்கள். ஆனால், பெண் அப்படி எழுத முடியுமா? பெண் அப்படி எழுதினா லூஸா இருக்கும் போல் என்று முடிவு கட்டி விடுவார்கள்.

இந்த தொடர்பதிவுக்கு நான் அழைப்பது

அதீஸ்

மகி

ஓட்ட வட நாரயணன்

இரண்டு பேரை கூப்பிட்டு இருக்கிறேன். முடிஞ்சா எழுதுங்க.

புற்றுநோயும் தவிர்க்க வேண்டிய உணவுகளும்

2011-03-22T06:33:00.001-07:00

இது எனக்கு மெயிலில் வந்த தகவல்கள். உங்களுக்காக இதோ..

1. ஒவ்வோரு மனிதனின் உடலிலும் கான்ஸர் செல்கள் உண்டு.சாதரண பரிசோதனைகளில் இந்த செல்கள் தெரிவதில்லை. அதாவது கான்ஸர் செல்கள் பல பில்லியன்களாக பிரிந்த பிறகே கான்ஸர் இருக்கு என்று மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஒரு மனிதனின் உடலில் கான்ஸர் செல்கள் இல்லை ( முற்றாக அழிக்கப்பட்ட பின்னர் ) என்று சொல்வதன் காரணம், அவை சோதனைகளின் மூலம் கண்டு பிடிக்க கூடிய அளவை அடையவில்லை என்பதே அர்த்தம்.

2. ஒரு மனிதனின் உடலில் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகமாக இருப்பின் கான்ஸர் செல்கள் வளர்ந்து, கட்டியாக மாறுவது தடுக்கப்படுகிறது.

3. ஒரு மனிதனுக்கு புற்றுநோய் ஏற்பட்டு இருக்கு என்றால் அவனின் உணவுப் பழக்கங்கள், சுற்றுச்சூழல், பரம்பரை ஆகிய காரணங்கள் முக்கியமாக சொல்லப்படுகின்றன. சத்தான சாப்பாடுகள், மருத்துவரிடம் கேட்டு விட்டமின் மாத்திரைகள் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

4. கீமோதெரபியின் மூலம் கான்ஸர் செல்கள் அழிக்கப்பட்டாலும் நல்ல ஆரோக்கியமான செல்கள், எலும்பு மஜ்ஜை, குடல் உறுப்புகள், லிவர், இதயம், நுரையீரல் போன்ற மற்றைய உறுப்புகளும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகின்றன.

5. கீமோதெரபி மூலம் ஆரம்பத்தில் புற்றுநோய் கட்டிகளை அழிக்கலாம். ஆனால் , நீண்ட நாட்களாக வழங்கப்படும் கீமோதெரபி மற்றும் ரேடியேஷன் சிகிச்சைகளால் கட்டிகள் அழிக்கப்படுவதில்லை.

6. இந்த கீமோதெரபி மற்றும் கதிரியக்கத்தினால் உடம்பின் எதிர்ப்பு சக்தியும் குறைந்து போய் விடும். இதனால் மனிதனை வேறு பல நோய்கள் எளிதாக தாக்குகின்றன.

7. தொடர்ந்து கொடுக்கப்படும் கீமோதெரபியினால் புற்றுநோய் செல்கள் மேலும் உறுதியாக வளர்ந்து, அழிக்க முடியாத கட்டத்தினை அடைந்து விடும். கட்டிகளை நீக்க மேற்கொள்ளப்படும் அறுவை சிகிச்சையினால் கான்ஸர் பரவும் அபாயம் அதிகமாகும்.

8. இந்த கான்ஸர் செல்களை வளர விடாமல் அழிக்கும் ஒரே வழி உணவாகும். நாம் உட்கொள்ளும் சில உணவு வகைகளால் இந்த செல்கள் மேலும் வளராமல் இறந்து போகின்றன.

புற்றுநோய் வந்தவர்கள் உண்ண வேண்டிய, தவிர்க்க வேண்டிய உணவுகள்....

தொடரும்...

Source : Johns Hopkins

Thanks, Johns Hopkins

ஆச்சரியங்கள் ( பாகம் 4 )

2011-03-17T19:05:00.001-07:00

ஜப்பானில் வந்த நிலநடுக்கம், சுனாமி பற்றி எல்லோருக்கும் தெரியும். ஜப்பானில் ஒரு மூதாட்டி ( வயது 70 க்கு மேல் ) சுனாமி சைரன் கேட்க தொடங்கியதும் வேகமாக சைக்கிளில் மிதிக்க ஆரம்பித்தாராம். இவர் குடியிருந்த வீடு தண்ணீரோடு போய் விட, இவர் மட்டும் சைக்கிளை மிதிச்ச மிதியில் தப்பி பிழைத்து பாதுகாப்பான இடத்திற்கு போய் சேர்ந்து விட்டார். இப்போது அரசாங்கம் வழங்கிய ஷெல்டரில் பாதுகாப்பாக இருந்தாலும் எதிர்காலம் பற்றிய பயம் இவர் கண்களில் தெரிந்தது. இவர் ஒரு விவசாயி. தோட்டத்தில் கடுமையாக வேலை செய்ததால் இவருக்கு இந்த உடல் தைரியம், மன தைரியம் இயற்கையாகவே அமைந்திருக்கும் போல. இரண்டு பிள்ளைகள் இருந்தாலும் அவர்களுக்கு தொல்லையாக இல்லாமல் தனித்து வாழ்ந்து வந்தவர் கண்களில் வெறுமை தெரிய, இனிமேல் என்ன செய்யப் போகிறேனோ தெரியவில்லை என்றார் கலக்கத்துடன்.

***********************

சமீபத்தில் ஒரு சேர்வே ( survey ) எடுத்தார்களாம், ஆண்களா பெண்களா வேலைகளை ஒழுங்கா செய்து முடிப்பது, நேர்த்தியாக செய்வது இப்படி பல விடயங்கள் ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்டன. முடிவு என்னவென்று உங்களுக்கு/எல்லோருக்கும் தெரியுமே! எடுத்த வேலைகளை செய்து முடிப்பதில் பெண்கள் கில்லாடிகள் என்பது தான் முடிவாம்.

உதாரணமாக, இடியோடு கூடிய மழை வரப் போகிறது என்று வானிலை ஆராய்ச்சி நிலையம் கதறினால் பெண்கள் எச்சரிக்கையாக இருந்து கொள்வார்களாம். ஆனால், ஆண்கள் கூரை மீது ஏதாவது ஃபிக்ஸ் பண்ணப் போறேன்னு ( கூரையில் ) ஏறி நிற்பார்களாம் அல்லது golf விளையாடப் போறேன்னு கிளம்பி விடுவார்களாம்.

இதுக்கு எல்லாம் எதுக்கு survey. எங்களை கேட்டா நாங்களே சொல்லியிருப்போமே!!!!

**********************

ஒரு கிழிந்த டாலர் நோட்டு. என் ஆ.காரர் தலையில் யாரோ கட்டி விட்டார்கள். ஒரு ஓரமா கிழிச்சிருந்தா கூட பரவாயில்லை. 1/8 பகுதி மிஸ்ஸிங். என் ஆ.காரர் சொன்னார் இதை இனிமேல் பாவிக்க முடியாது தூக்கி கடாசிட வேண்டியது தான். அவர் சொல்றார் என்பதற்காக கடாசிட முடியுமா? யாசிப்பவர்களுக்கு குடுக்கலாம். ஆனால் குடுத்தா ஒழுங்கா, நல்ல நோட்டா குடுக்கணும் என்பது எங்கள் பாலிஸி. இரண்டு நாள் டைம் குடுங்க யார் தலையிலாவது கட்டிட்டு தான் மறு வேலை என்று சபதம் எடுத்தேன். ஏதோ ஒரு பொருள் வாங்கிய பின்னர் நோட்டினை மடித்து குடுத்தேன். ஆனால், கடைக்காரர் ஒரு பார்வை பார்த்திட்டு திரும்ப தந்து விட்டார். அங்கேயே நின்றால் அடித்து விடுவாரோ என்று பயத்தில் வந்து விட்டேன்.

நேற்று கடைக்கு போனேன். இங்கே சூப்பர் மார்க்கெட்டில் பொருள்கள் வாங்கிய பின்னர் நாங்களே ஸ்கான் பண்ணி, பில் போட்டு வரக் கூடிய ஷெல்ப் செக் அவுட் ( self check out ) வசதியும் இருக்கு. இதை விட்டா வேறு சந்தர்ப்பம் வராது என்று அந்த டாலர் நோட்டை உள்ளே தள்ளி விட்டேன். மெஸின் அதை வெளியே துப்பிவிட்டது. நான் விடுவேனோ பார் என்று மீண்டும் கிழிஞ்ச பக்கம் முதல் போகும்படி உள்ளே தள்ளினேன். குறைஞ்சது 2 நிமிடங்கள் மெஸின் மவுனம் சாதிச்சது. சரி! காசு அவ்வளவு தான் என்று எண்ணிக் கொண்டேன். சில நிமிடங்களின் பின்னர் பச்சை சிக்னல் வந்தது. மெஸின் வேறு வழி இல்லாமல் என் காசை எடுத்துக் கொண்டதன் அடையாளம் அது. இனி மெஸினின் சாமர்த்தியம் அதை வேறு யாராவது தலையில் கட்டுவது.

******************

பனி விழும் இரவு

2011-03-13T08:03:00.000-07:00

அமெரிக்காவின், வெர்ஜீனியா மாநிலத்தில் ஒரு உணவகம். வின்டர் நேரமாகையால் 4 மணிக்கே இருள் சூழ்ந்திருந்தது. உணவகத்தில் பெரிதாக கூட்டம் இல்லை. ஒரு சில வெள்ளையர்கள் மட்டும் அமர்ந்திருந்தனர். சிலர் புகைப்பிடித்தபடி, சிலர் மது அருந்தியபடி காணப்பட்டனர். கேத்தரின் அந்த உணவகத்தில் கடந்த 15 வருடங்களாக வேலை செய்பவர். சில நேரங்களில் மேற்பார்வையாளராகவும், சில நேரங்களில் உணவு பரிமாறுபவராகவும், மேசைகளை சுத்தம் செய்பவராகவும் பல அவதாரங்கள் எடுப்பார். வயது 40 களின் இறுதிப் பகுதி. உணவகத்தின் உரிமையாளர் வெள்ளையர். பெயர் ஸ்டீவ். கறுப்பர்களுக்கு உரிமைகள் இல்லாத காலம் அது. கறுப்பர்கள் அங்கு வருவதையே விரும்பாதவர். உணவகத்தின் முன் வாயிலில் வெள்ளை இனத்தவர்கள் மட்டும் உள்ளே வரவும் என்று கொட்டை எழுத்துகளில் எழுதி வைத்திருந்தார்.

வீட்டில் தாய், தந்தை, குறிப்பாக பாட்டி ஆகியோருக்கு கறுப்பர்களை கண்டாலே வெறுப்பு.

தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று ஒதுக்கி வைத்து விடுவார்கள். சின்ன வயதிலிருந்து இந்த அறிவுரைகளைக் கேட்டு வளர்ந்தமையால் கேத்தரினின் மனதில் ஓரத்தில் இனவெறி சின்ன வயதில் இருந்தது உண்மை. ஆனால், வளர வளர அவர் அதிலிருந்து வெளியே வந்து விட்டார் என்பதும் உண்மை. இந்த உண்மை அவருக்கு மட்டும் தெரியும். வெளியே சொன்னால் எங்கே தான் ஓரம் கட்டப்பட்டு விடுவேன் என்று நினைத்துக் கொண்டார். கறுப்பர்களை காணும் போது மனம் முழுவதும் இரக்கம், பச்சாதாபம் ஏற்படும். இதெல்லாம் முதலாளி ஸ்டீவுக்கு தெரிந்தால் வேலைக்கு வேட்டு வைத்து விடுவார் என்பதால் வெளிக்காட்டாமல் இருந்து விடுவார்.

முதலாளி எங்கோ சென்று விட அன்று கேத்தரின் தான் எல்லா வேலைகளையும் செய்ய வேண்டி இருந்தது. மாலை 6 மணியளவில் ஒரு வெள்ளை மனிதர் உள்ளே வந்தார். வந்தவரின் கண்களில் ஒரு இனம் புரியாத பதட்டம் இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி தயங்கி நின்றார். பேசலாமா வேண்டாமா என்று ஒரு போராட்டம் அவரின் மனதில் இருந்ததை அவரின் செய்கைகள் உணர்த்தின. கேத்தரின் மேசைகளை சுத்தம் செய்தபடி மெதுவாக புன்னகைத்தார். அந்த மனிதரும் ஓரளவு இயல்பு நிலைக்கு வந்தவர் போல கேத்தரின் பக்கம் வந்தார். அவரின் ஜாக்கட், தொப்பி, சப்பாத்துகள் அவர் வசதியானவர் என்று விளம்பரம் செய்தன. நன்கு கல்வி கற்றவர் போல ஒரு பணிவு, கணிவு கண்களில் தெரிந்தன.

"நான் உங்களுக்கு எப்படி உதவி செய்ய ? ", என்று கேட்டார் கேத்தரின்.

அவர் நாலா புறமும் பார்வையினை ஓட்டியபடி மீண்டும் தயங்கி நின்றார்.

" மிகவும் பசியாக இருக்கு. இங்கே சாப்பிடலாமா ? " என்றார் அந்த மனிதர்.

" அதுக்காக தானே இந்தக் கடையே இருக்கு. தாராளமா சாப்பிடலாம்", என்றார் கேத்.

" என் மனைவி காரில் இருக்கிறார் அவரை அழைத்து வரலாமா?", என்று தொடர்ந்தார்.

" கண்டிப்பா ", இது கேத்தரின்.

" இல்லை....அவர் கறுப்பர் இனப் பெண்மணி. நாங்கள் தொலைதூரத்தில் இருந்து வருகிறோம். எல்லா உணவகங்களிலும் கறுப்பர்களை உள்ளே விடமாட்டேன் என்று சண்டைக்கே வந்து விட்டார்கள். காலையிலிருந்து எதுவுமே சாப்பிடலை. ரொம்ப பசியா இருக்கு. ", என்றார் தயங்கியபடி.

" உள்ளே கூட்டிட்டு வாங்க. தாராளமா சாப்பிடலாம்", என்றார் கேத்.

அந்த மனிதரின் கண்கள் பனித்ததை கேத்தரின் கவனித்தார்.

இருவருக்கும் சுவையான உணவு இவரே பரிமாறினார்.

கோபம் கொண்ட சில வெள்ளையர்கள் உணவகத்தை விட்டு வெளியேறினார்கள்.

எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் அவர்களை உபசரிப்பதில் கவனத்தை செலுத்தினார்.

சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அதற்குரிய பணத்தை செலுத்தி விட்டு எழுந்தார்கள் இருவரும்.

அந்த மனிதர் கேத்தரினின் கையை பற்றிக் குலுக்கினார். அதில் ஒரு அழுத்தம், நன்றி உணர்வு எல்லாமே இருந்தது.

கேத்தரினின் கண்களில் ஈரம் கசிந்தது. கறுப்பர் இனப் பெண்மணியை கட்டியணைத்து கன்னத்தில் மெதுவாக முத்தம் இட்டார். வெண்மை நிறப் பற்கள் பளிச்சிட சிரித்தார் அந்தப் பெண்மணி.

வாசலில் சிலர் கும்பலாக கூடி நின்று ஆரவாரம் செய்தனர். அந்த ஆடவரும் பெண்ணும் வாசலில் இறங்கி நடக்க, முதலாளி உள்ளே வந்தார். சில நொடிகளில் என்ன நடந்திருக்கும் என்று அனுமாணித்துக் கொண்டார். கண்களில் கோபம் தாண்டவமாட, கேத்தரினை நோக்கி ஓடினார்.

கேத்தரின் தானாகவே உணவு விடுதியின் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார். இனிமேல் இங்கு வேலை செய்வது மடத்தனம் என்பது மட்டும் தெளிவாக விளங்கியது.

கும்பலில் நின்ற யாரோ ஒரு வெள்ளை இளைஞன் வீசிய பொருள் கேத்தரினின் தலையில் பட்டு குருதி வடிந்தது. வழிந்தோடிய குருதியை துடைத்தபடி நடக்க ஆரம்பித்தார். பூத் துவாலைகளாக பனி விழத் தொடங்கியது. இருட்டின் பின்னணியில் அந்தக் கறுப்பின பெண்ணின் சிரிப்பு போலவே அழகாக இருந்தது பனி.